KADIN ÜNİVERSİTE ÖĞRENCİLERİNİN İLETİŞİM BECERİLERİNİN ÇEŞİTLİ DEĞİŞKENLERE GÖRE İNCELENMESİ

Bireylerarası etkileşim, insan yaşamının temel bileşenlerinden birini oluşturmaktadır. Özellikle üniversite dönemi, genç yetişkinlerin yoğun sosyal etkileşimler yaşadığı ve iletişim becerilerinin belirgin şekilde anlam kazandığı kritik bir gelişim evresini temsil etmektedir. Bu süreçte, aile yapısı ve sosyodemografik özellikler bireylerin iletişim becerilerinin gelişiminde temel belirleyiciler olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu çalışma, kadın üniversite öğrencilerinin iletişim becerilerinin sosyodemografik faktörlerle ilişkisini sistematik olarak incelemeyi amaçlamaktadır. Araştırma, Kırıkkale Üniversitesi'nin 12 fakültesinde öğrenim gören 608 kadın öğrenci üzerinde yürütülmüş kesitsel bir çalışmadır. Araştırmada veri toplama aracı olarak geçerlik ve güvenirliği kanıtlanmış "İletişim Becerileri Ölçeği" ve “Kişisel bilgi Formu” kullanılmıştır. Verilerin analizinde öncelikle normallik dağılımı incelenmiş ve verilerin normal dağılım göstermediği belirlenmiştir. Bu nedenle analizlerde non-parametrik testlerden yararlanılmıştır. İki grup karşılaştırmalarında Mann–Whitney U testi, ikiden fazla grup karşılaştırmalarında ise Kruskal–Wallis testi kullanılmıştır. Anket sonuçları istatistiksel olarak analiz edilmiştir. Fakülteler arasında, anne ve babanın birliktelik durumu, annenin eğitimi düzeyi ve arkadaşlık kurmada güçlük gibi değişkenlerde iletişim becerileri açısından istatistiksel bağlamda anlamlı farklılıklar tespit edilmiştir (p<0.05). Ancak babanın eğitim düzeyi, anne ve babanın çalışma durumlarında ise anlamlı farklılıklar tespit edilmemiştir. Araştırma bulguları, üniversite öğrencilerinin iletişim becerilerinin fakülte türü, aile yapısı ve sosyodemografik özellikler gibi değişkenlere göre anlamlı farklılıklar gösterdiğini ortaya koymaktadır. Özellikle Eğitim Fakültesi öğrencilerinin diğer fakültelere kıyasla daha yüksek iletişim becerisi puanları elde etmesi, mesleki eğitimin bu becerilerin gelişimindeki rolünü destekler niteliktedir.

Interpersonal interaction constitutes one of the fundamental components of human life. The university period, in particular, represents a critical developmental stage where young adults engage in intensive social interactions and where communication skills gain significant meaning. During this process, family structure and sociodemographic characteristics emerge as key determinants in the development of individuals' communication skills. This study aims to systematically examine the relationship between female university students' communication skills and sociodemographic factors. The research is a cross-sectional study conducted with 608 female students from 12 faculties at Kırıkkale University. The data collection instruments included the validated and reliable "Communication Skills Scale" and a "Personal Information Form." In the data analysis process, the normality distribution was first examined, and it was determined that the data did not follow a normal distribution. Therefore, non-parametric tests were utilized in the analyses. The Mann–Whitney U test was employed for comparisons between two groups, while the Kruskal–Wallis test was used for comparisons involving more than two groups. The survey results were statistically analyzed. Statistically significant differences in communication skills were found across faculties and in variables such as parental cohabitation status, mother's education level, and difficulty in making friends (p<0.05). However, no significant differences were detected in father's education level or parents' employment status. The research findings reveal that university students' communication skills show significant variations according to faculty type, family structure, and sociodemographic characteristics. Notably, students from the Faculty of Education achieved higher communication skill scores compared to other faculties, supporting the role of professional training in developing these skills.