Yeşil Ekonomi ve Ekoturizm Perspektifinden Sürdürülebilir Kalkınma: Uluslararası Vaka Çalışmaları ve Türkiye’nin Potansiyeli

Bu çalışma, yeşil ekonomi ve ekoturizm perspektifinden sürdürülebilir kalkınma olgusunu uluslararası vaka çalışmaları üzerinden incelemeyi ve elde edilen bulguların Türkiye bağlamında uygulanabilirliğini değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Araştırmada nitel araştırma yaklaşımı benimsenmiş; veri toplama yöntemi olarak doküman analizi kullanılmıştır. Bu kapsamda, sürdürülebilir kalkınma ve ekoturizm uygulamaları açısından güçlü modeller sunan Kosta Rika, Yeni Zelanda ve Bhutan; yeşil ekonomi politikalarının ekonomik, çevresel ve sosyal boyutları çerçevesinde ele alınmış ve Türkiye ile karşılaştırmalı olarak analiz edilmiştir. Analiz sürecinde; topluluk katılımı, çevresel koruma, finansal sürdürülebilirlik ile eğitim ve sertifikasyon uygulamaları temel temalar olarak belirlenmiştir. Elde edilen bulgular, söz konusu ülkelerde ekoturizmin; güçlü çevresel yönetişim yapıları, katılımcı politika süreçleri ve bütüncül sürdürülebilirlik stratejileriyle desteklendiğini göstermektedir. Türkiye özelinde ise, zengin doğal ve kültürel kaynaklara rağmen, ekoturizmin sürdürülebilir kalkınma aracı olarak etkinliğinin artırılabilmesi için politika uyumu, kurumsal kapasite gelişimi ve standartlaştırılmış sertifikasyon sistemlerinin güçlendirilmesi gerektiği ortaya konulmuştur. Çalışma, uluslararası deneyimlerden hareketle Türkiye için uyarlanabilir politika önerileri sunarak literatüre kavramsal ve uygulamalı düzeyde katkı sağlamayı hedeflemektedir.

This study aims to examine sustainable development from a green economy and ecotourism perspective through international case studies and to evaluate the applicability of the findings within the context of Türkiye. A qualitative research approach was adopted, and document analysis was employed as the primary data collection method. In this framework, Kosta Rika, New Zealand, and Bhutan—countries recognized for their strong sustainable development and ecotourism practices—were analyzed comparatively with Türkiye in terms of the economic, environmental, and social dimensions of green economy policies. The analysis was structured around four main themes: community participation, environmental conservation, financial sustainability, and education and certification practices. The findings reveal that successful ecotourism models are supported by strong environmental governance, participatory policy mechanisms, and integrated sustainability strategies. In the case of Türkiye, despite its significant natural and cultural potential, the effective utilization of ecotourism as a sustainable development tool requires enhanced policy coherence, institutional capacity building, and the strengthening of standardized education and certification systems. By drawing on international experiences, this study offers adaptable policy recommendations for Türkiye and contributes to the literature by providing both conceptual depth and practical insights into the relationship between green economy and sustainable tourism.