Sürdürülebilirlik İletişiminde Halkla İlişkiler ve Sosyal Etki Analizi: Kuramsal Bir Değerlendirme

Abstract

Bu çalışma, sürdürülebilirlik iletişimi sürecinde halkla ilişkilerin stratejik iletişim yaklaşımının ve sosyal etki analizinin gerekliliğini literatür temelli kuramsal bir çerçevede temellendirmeyi amaçlamaktadır. Sürdürülebilirlik; sosyal, çevresel, ekonomik ve kültürel boyutlar arasında denge kurmayı ve bu dengenin devamlılığını sağlamayı hedefleyen çok katmanlı bir anlayıştır. Bu süreç şeffaflık, hesap verebilirlik, katılımcılık ve tutarlılık ilkeleri üzerine kuruludur. Halkla ilişkiler ise paydaşlarla iletişim kurma, güven oluşturma, sosyal değer yaratma ve sürdürülebilirlik söylemini stratejik biçimde yönetme açısından önemli bir role sahiptir. İletişim yönetimi gücünü bünyesinde barındıran halkla ilişkiler disiplini, bu yönüyle sürdürülebilirlik iletişiminin etkili, güvenilir ve toplumsal karşılığı olan bir yapıya dönüşmesinde önemli bir etki alanı yaratmaktadır. Sürdürülebilirlik iletişiminin yalnızca söylemsel düzeyde kalmaması, toplumsal farkındalık yaratması ve uygulamaya dönük sonuçlar üretebilmesi için sosyal etki analizi ile ele alınması gerekmektedir. Bu çalışmada sürdürülebilirlik iletişiminin etkili olabilmesi için halkla ilişkiler perspektifi ile sosyal etki analizinin birlikte düşünülmesi gerektiği, bu birlikteliğin kurumsal meşruiyet, toplumsal güven ve sürdürülebilir değer üretimi açısından belirleyici olduğu ortaya konulmaktadır.

Keywords

• : sürdürülebilirlik
• sürdürülebilirlik iletişimi
• halkla ilişkiler
• sosyal etki analizi
• paydaş katılımı

Public Relations and Social Impact Analysis in Sustainability Communication: A Theoretical Assessment

Abstract

This study aims to establish, within a theoretical framework, the necessity of a strategic public relations approach and social impact analysis in the sustainability communication process. Sustainability is a multi-layered concept that seeks to establish a balance among social, environmental, economic, and cultural dimensions and ensure the continuity of this balance. This process is built on the principles of transparency, accountability, participation, and consistency. Public relations, meanwhile, plays a crucial role in establishing communication with stakeholders, building trust, creating social value, and strategically managing the sustainability narrative. As a discipline that embodies the power of communication management, public relations creates a significant sphere of influence in transforming sustainability communication into an effective, reliable, and socially responsive structure. To ensure that sustainability communication does not remain merely at the rhetorical level but instead fosters social awareness and generates actionable outcomes, it must be addressed through social impact analysis. This study argues that for sustainability communication to be effective, the public relations perspective and social impact analysis must be considered together, and that this synergy is decisive in terms of organizational legitimacy, social trust, and the creation of sustainable value.

Keywords

• sustainability
• sustainability communication
• public relations
• social impact analysis
• stakeholder participation

References

1. Adomßent, M., & Godemann, J. (2011). Sustainability communication: An integrative approach. In J. Godemann & G. Michelsen (Eds.), Sustainability communication: Interdisciplinary perspectives and theoretical foundati-ons (pp. 27–37). Springer Science+Business Media B.V. DOI 10.1007/978-94-007-1697-1_3
2. Başarır, M. (2022). Siyasal İletişiminde Sürdürülebilirlik Olgusu: Siyasi Parti Aktörü Üzerinden Bir İnceleme. Koçer, M., Başarır, M., & Cıngı, M. (Eds.). Halkla ilişkiler ve iletişim çalışmalarında sürdürülebilirlik. Nobel Yayıncılık. (ss. 143-166).
3. Boztepe, H. (2013). Halkla ilişkilerin kurum ile hedef kitle arasında ilişki oluşturma amacı ve kurumsal web sayfalarının diyalojik halkla ilişkiler aracı olarak kullanımı. Akdeniz Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, (20), 86–104.
4. Coşkun, İ. L. (2022). Süreklilikten sürdürülebilirliğe bir kurumsal sürdürülebilirlik yolculuğu. Artisan Yayınevi.
5. Demirel, T., & Serdaroğlu Sağ, N. (2019). Kentsel dönüşümde sosyal etki değerlendirmesi: Sümer Mahallesi kentsel dönüşüm projesi. Bartın Orman Fakültesi Dergisi, 21(2), 350–368.
6. Fischer, D., Lüdecke, G., Godemann, J., Michelsen, G., Newig, J., Rieckmann, M., & Schulz, D. (2016). Sustainability communication. In H. Heinrichs, P. Martens, G. Michelsen & A. Wiek (Eds.), Sustainability Science, (pp. 139–148). Springer. DOI:10.1007/978-94-017-7242-6_12
7. Global Reporting Initiative. (2021). GRI 1: Foundation 2021. https://www.globalreporting.org
8. Godemann, J., & Michelsen, G. (2011). Sustainability communication: An introduction. In J. Godemann & G. Michel-sen (Eds.), Sustainability communication: Interdisciplinary perspectives and theoretical foundations (pp. 3–11). Springer.

9. Grober, U. (2007). Deep roots: A conceptual history of “sustainable development” (Nachhaltigkeit) WZB 2007-002. Grunig, J. E., & Hunt, T. (1984). Managing public relations. Holt, Rinehart and Winston.
10. Grunig, J. E. (Ed.). (1992). Excellence in public relations and communication management. Lawrence Erlbaum As-sociates.
11. Kazancı, M. (2013). Kamuda ve özel kesimde halkla ilişkiler. Turhan Kitabevi.
12. Kent, M. L., & Taylor, M. (2002). Toward a dialogic theory of public relations. Public Relations Review, 28(1), 21–37.
13. Kotler, P., & Lee, N. (2017). Kurumsal sosyal sorumluluk. Sibel Kaçamak (çev.). Mediacat Yayınları.
14. Kuşay, Y. (2020). Kurumsal sürdürülebilirlik iletişimi uygulamaları. Eğitim Yayınevi.
15. Meadows, D. H., Meadows, D. L., Randers, J., & Behrens, W. W. (1972). The limits to growth. Universe Books.
16. Nicholls, J., Lawlor, E., Neitzert, E., & Goodspeed, T. (2009). A guide to social return on investment. Cabinet Office. https://roadsafetyevaluation.com/docs/social-return-on-investment.pdf
17. OECD/European Union. (2024). Measure, manage and maximise your impact: A guide for the social economy. Local Economic and Employment Development (LEED), OECD Publishing. https://doi.org/10.1787/2238c1f1-en
18. Özgen, E. (2022). Sürdürülebilirlik İletişimi ve Halkla İlişkiler. Türkiye İletişim Araştırmaları Dergisi, 39, 1-4. https:// doi.org/10.17829/turcom.1106292
19. Portney, K.E. (2020). Sürdürülebilirlik. Ali Bucak (çev.). Pan Yayıncılık.
20. Redclift, M. (2005). Sustainable development (1987–2005): An oxymoron comes of age. Sustainable Development, 13, 212–227. https://doi.org/10.1002/sd.281
21. Sancar Demren, G. A. (2017). Kurumsal iletişim bağlamında kurumsal sürdürülebilirlik iletişimi. Beta Yayınevi.
22. Saydam, A. (2016). Sürdürülebilirlik- İletişimin derin mavisi. Boyut Yayıncılık.
23. Talan, A., Tyagi, R. D., & Surampalli, R. Y. (2020). Social dimensions of sustainability. In R. Y. Surampalli, T.C. Zhang, M. K. Goyal, S. K. Brar & R. D. Tyagi (Eds.), Sustainability: Fundamentals and applications (pp. 183–206). John Wiley & Sons.
24. UNESCO. (2001). Universal declaration on cultural diversity. https://www.unesco.org/en/legal-affairs/unesco-universal-declaration-cultural-diversity
25. United Nations. (2015). Transforming our world: The 2030 agenda for sustainable development. https://sdgs. un.org/2030agenda
26. Vanclay, F. (2003). International principles for social impact assessment. Impact Assessment and Project Appraisal, 21(1), 5–11. DOI:10.3152/147154603781766491
27. World Commission on Environment and Development. (1987). Our common future. United Nations. https://cdn.iuc.edu.tr/FileHandler2.ashx?f=rapor_638035862645304306.pdf