Kalabalık Yalnızlık Sosyal Yenilikçiliği Etkiler Mi?

Abstract

Bu çalışmanın amacı, bireylerin kalabalık yalnızlık algılarının sosyal yenilikçilik düzeyleri üzerindeki etkisini belirlemektir. Günümüzde bireyler hem fiziksel hem de dijital ortamlarda yoğun sosyal etkileşim içinde görünmelerine rağmen, bu etkileşimler her zaman güçlü, samimi ve doyurucu sosyal bağlar üretmemektedir. Özellikle sosyal medya kullanımının yaygınlaşması, görünürde kalabalık bir çevre ve sürekli iletişim imkânı oluştursa da yüzeysel ilişkiler nedeniyle yalnızlık duygusunu artırabilmektedir. Modern yaşamın hızlanması, sosyal ilişkilerin zayıflaması ve bireylerin anlamlı bağlar kurmakta zorlanması da kalabalıklar içinde yalnızlık hissini daha görünür hâle getirmektedir. Bu durumun, bireylerin toplumsal sorunlara duyarlılıkları ve yenilikçi çözüm üretme eğilimleriyle ilişkili olabileceği düşünülmektedir. Araştırma, ilişkisel tarama modeliyle tasarlanmış ve kolayda örnekleme yöntemiyle ulaşılan 417 gönüllü katılımcıdan anket yoluyla veri toplanmıştır. Veriler SPSS programı kullanılarak analiz edilmiş; güvenilirlik analizi, faktör analizi, korelasyon ve regresyon analizleri uygulanmıştır. Bulgular, kalabalık yalnızlık ile sosyal yenilikçilik arasında negatif yönlü, zayıf düzeyde ve anlamlı bir ilişki olduğunu göstermiştir. Regresyon analizi sonucunda kalabalık yalnızlığın sosyal yenilikçilik üzerinde negatif ve anlamlı etkisi (F=21,839; β=-0,201; p<0,05) belirlenmiştir.

Keywords

• Yalnızlık
• Kalabalık yalnızlık
• Dijitalleşme
• Sosyal yenilikçilik

Project Number

yok

Ethical Statement

“Kalabalık Yalnızlık Sosyal Yenilikçiliği Etkiler Mi?” başlıklı çalışmanın yazım sürecinde bilimsel kurallara, etik ve alıntı kurallarına uyulmuş; toplanan veriler üzerinde herhangi bir tahrifat yapılmamış ve bu çalışma herhangi başka bir akademik yayın ortamına değerlendirme için gönderilmemiştir. Gerekli olan etik kurul izinleri Mudanya Üniversitesi, Sanat ve Sosyal Bilimler İnsan Araştırmaları Etik Kurulu’nun 19.03.2025 tarih ve 2025-06 sayılı kararı ile alınmıştır. Çatışma Beyanı: Çalışmada herhangi bir potansiyel çıkar çatışması söz konusu değildir. Finansman: Bu çalışma için herhangi bir kurum veya kuruluştan destek alınmamıştır. Yapay Zeka ve Türleri Kullanım Beyanı: Bu makalenin yazımında yapay zeka ve türleri kullanılmamıştır. Veri Paylaşım Beyanı: Bu çalışmanın verilerini bulguların doğrulanması amacıyla makul bir talep üzerine “etik ilkeler ve yayın politikası”nın ilgili kısmında belirtilen şartlara göre paylaşabileceğimi beyan ederim.

Does Crowded Loneliness Affect Social Innovation?

Abstract

This study aims to determine the effect of individuals’ perceptions of crowded loneliness on their levels of social innovativeness. Although individuals today seem to be involved in intensive social interactions in both physical and digital environments, these interactions do not always create strong, sincere, and satisfying social bonds. In particular, the widespread use of social media may create the appearance of a crowded social environment and constant communication; however, superficial relationships may also increase the feeling of loneliness. The acceleration of modern life, the weakening of social relationships, and individuals’ difficulty in establishing meaningful bonds make the feeling of loneliness within crowds more visible. This situation may be associated with individuals’ sensitivity to social problems and their tendency to produce innovative solutions. The research was designed using the relational survey model, and data were collected through a questionnaire from 417 volunteer participants reached by convenience sampling. The data were analyzed using SPSS; reliability analysis, factor analysis, correlation analysis, and regression analysis were conducted. The findings showed a negative, weak, and statistically significant relationship between crowded loneliness and social innovativeness. The regression analysis also revealed that crowded loneliness has a negative and significant effect on social innovativeness (F=21.839; β=-0.201; p<0.05).

Keywords

• Loneliness
• Crowded loneliness
• Digitalization
• Social innovation

Project Number

yok

Ethical Statement

During the writing process of the study “Does Crowded Loneliness Affect Social Innovation?” scientific rules, ethical and citation rules were followed. No falsification was made on the collected data and this study was not sent to any other academic publication medium for evaluation. In addition, permission was obtained from the Mudanya University Ethics Committee for Human Research in the Arts and Social Sciences (Date: 19/03/2025 and Decision no: 2025-06) to conduct the research. Declaration of Conflict: There is no potential conflict of interest in the study. Funding: No funding was received from any institution or organization for this study. Statement of Use for Artificial Intelligence and Its Types: Artificial intelligence and its various types were not used in the writing of this article. Data Sharing Statement: I declare that, upon reasonable request for the purpose of verifying the findings, I can share the data of this study according to the conditions specified in the relevant section of the "ethical principles and publication policy".

References

1. Akbaş, A. (2026). Kadınların dijital yalnızlığı: Holofeminizm ve sosyal medya çağında kadın mahremiyeti. Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 36(Özel Sayı: Kadın Araştırmaları), 97-118.
2. Akyol Güner T., Demir İ., & Erdem, S. (2022). Üniversite öğrencilerinde sosyal medya bağımlılığı ile akademik öz yeterlik ve yalnızlık arasındaki ilişki ve etkileyen faktörler. Yükseköğretim ve Bilim Dergisi/Journal of Higher Education and Science, 12(3), 508-518. https://doi.org/10.5961/higheredusci.1139247
3. Aliyez, A. & Doğan, E. (2024). Kişisel ve Kültürel Değerlerin Sosyal Girişimcilik Eğilimine Etkisi: Azerbaycan ve Türkiye’deki Lisansüstü İşletme Öğrencileri Üzerine Bir Araştırma, Uluslararası Yönetim Akademisi Dergisi, S.7(3), ss.855-868, Doi: https://doi.org/10.33712/mana.1578608
4. Ateş, M. (2017). Sosyal inovasyon ve Türkiye: Potansiyeli, dinamikleri ve sosyal inovatif çalışmaları desteklemede devletin rolü. Doktora Tezi, Ankara Yıldırım Beyazıt Üniversitesi SBE., Ankara.
5. Buchegger, B., & Ornetzeder, M. (2000). Social Innovations on the Way to Sustainable Development. ESEE Conference. Vienna.
6. Büyüköztürk, Ş. (2007). Faktör Analizi: Temel Kavramlar ve Ölçek Geliştirmede Kullanımı” Eğitim Yönetimi Dergisi. Güz, Sayı: 32, s.470-483.
7. Çelikbaş, B. (2025). Yalnızlık Algısı ile İyi Oluş Arasındaki İlişkiye Yalnızlık Tercihinin ve Benlik Saygısının Etkisi: Bir Düzenleyici Aracı Model, International Social Mentality and Researcher Thinkers Journal, (Issn:2630-631X) 11(2): 346- 355. DOI: https://doi.org/10.5281/zenodo.1 5068142
8. Damani, B. & Sardeshpande, S. (2015). Social Change Using Innovation and Technology. S. Majumdar, S.Guha, N. Marakkath, (Ed.), Technology and Innovation for Social Change (s. 125-142 ) içinde. Doi:10.1007/978-81-322- 2071-8

9. Durak, H. S. (2026). Dijital yorgunluk ve örgütsel yalnızlığın çalışan performansı üzerine etkisinde bilgi paylaşımının rolü. Iğdır Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, (41), 191-210.
10. Erbaş, S. (2019). Facebook Yalnızlık Rehabilite Merkezi Mi?. Çukurova Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 28(1), 1-16.
11. Erol, Z., Karasoy, G., & Yıldırım, B. (2021). Sosyal hizmetler alanında sosyal inovasyon odaklı uygulamalar: Kamu kurumları örneği. Toplum ve Sosyal Hizmet, 32(2), 623-641.
12. Gerometta, J., Haussermann, H., & Longo, G. (2005). Social Innovation and Civil Society in Urban Governance: Strategies for an Inclusive City. Urban Studies, 42(11), 2007-2021.
13. Gierveld, Jenny de J. (1998). A Review of Loneliness: Concept and Definitions, Determinants And Consequences. Reviews in Clinical Gerontology 8, 73–80.
14. Gürbüz, S. & Şahin, F. (2014). Sosyal Bilimlerde Araştırma Yöntemleri, 1.Baskı, Ankara: Seçkin Yayıncılık.
15. Güriş, S. & Çağlayan, E. (2005). Ekonometri, İstanbul: Der Yayınları.
16. Güven, T. (2019). Sosyal yenilikçiliğin ürün ilgilenimi üzerine etkisi (Çevreci tüketiciler ve çevre dostu ürünler üzerinde bir araştırma), Doktora tezi, Atatürk Üniversitesi SBE., Erzurum.
17. Haugh, H. (2005). A research agenda for social entrepreneurship. Social enterprise journal, 1(1), 1-12.
18. Jing, Y., & Gong, T. (2012). Managed Social Innovation: The Case of Government‐Sponsored Venture Philanthropy in Shanghai. The Australian Journal of Public Administration, 71(2), 233-245.
19. Kalaç, S., Salim, A. & Dinler B. (2025). Yetişkinlerde Sosyal Yalnızlık ve Sosyal Medya Bağımlılığının İncelenmesi. Jass Studies-The Journal of Academic Social Science Studies, 18(103), 485-498.
20. Kalaycı, Ş. (2010). SPSS Uygulamalı Çok Değişkenli İstatistik Teknikleri, 5.Baskı, Ankara: Asil Yayın Dağıtım.
21. Karakuş, M. (2019). Sosyal medya kullanımı ve yalnızlık arasındaki ilişki: Üniversite öğrencileri üzerine bir araştırma. Yüksek Lisans Tezi. Selçuk Üniversitesi SBE., Konya.
22. Karayaman, S., Boz, D., Şener, M., & Güler, K. (2025). Kalabalık Yalnızlık Ölçeği. 5.Uluslararası Uludağ Bilimsel Araştırmalar Kongresi, 22-23 Şubat 2025, Bursa.
23. Karayaman, S., & Deniz, A. (2026). Associations between crowded loneliness, difficulties in emotion regulation, and individual–social responsibility. Cogent Social Sciences, 12(1), 2650012.
24. Kazançoğlu, İ., & Dirsehan T. (2016). Sosyal İnovasyon ile Sakin Şehirlerarasındaki İlişkinin Sosyal Girişim(ci)ler Açısından İncelenmesi: Seferihisar Örneği, Ege Stratejik Araştırmalar Dergisi, Özel Sayı (7) 135-161.
25. Keser, A. & Karaduman, M. (2014). İş Yaşamında Yalnızlık Algısının Örgütsel Vatandaşlık Davranışı ile İlişkisi ve Öğretmenler Üzerinde Bir Araştırma. Hak İş Uluslararası Emek ve Toplum Dergisi, 3(7), 178-197.
26. Morahan-Martin, J. (1999). The relationship between loneliness and Internet use and abuse. Cyber Psychology and Behavior, 2 pp. 431–440.
27. Özdemir, F., & Ar, İ. M. (2015). Sosyal Yenilik Üzerine Bir Alan Araştırması, Girişimcilik ve İnovasyon Yönetimi Dergisi, 1 (4) 17-43.
28. Özmete, E., & Gök Akgül F. (2015). Sürdürülebilir Kalkınma İçin Sosyal İnovasyon ve Sosyal Hizmet İlişkisinin Değerlendirilmesi. Toplum ve Hizmet, 26(2), 127-143.
29. Rollo, M. (2014). Kendini Arayan İnsan, Çev. Kerem Işık, İstanbul: Okuyan Us Yayınları.
30. Sütcü, H. (2019). Kurumsal sosyal sorumluluk ve sosyal yenilikçilik arasındaki ilişki: Karaman Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğü örneği, Yüksek lisans tezi, Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi SBE., Karaman.
31. Tatar, Ş. B. & Arslan, F. M. (2017). Sosyal İnovasyon Kavramı: Bir Literatür Taraması, International Journal of Academic Value Studies, 3(12), 321-338.
32. Terzioğlu, M. K., Yücel, M. A., & Gençler, A. (2021). Sosyal inovasyon ve artımsal inovasyon çerçevesinde iç-göç olgusunun dinamik mekânsal etkileşimi. Sosyal Güvenlik Dergisi, 11(1), 69-94.
33. Turan, Y. (2018). Yalnızlıkla başa çıkma: Yalnızlık, dini başa çıkma, dindarlık, hayat memnuniyeti ve sosyal medya kullanımı. Cumhuriyet İlahiyat Dergisi, 22(1), 395-434.
34. Uzgören, N. (2012). Bilimsel araştırmalarda kullanılan temel istatistiksel yöntemler ve SPSS Uygulamaları, Bursa: Ekin Yayınevi,
35. Ülker, G., & Yalçın, S. (2024). Dijital çağda sürdürülebilirlik ve sosyal inovasyon üzerine bir çalışma: Hayata dokunuyorum görme engelliler inovatif atölyesi örneği. Kamu Yönetimi ve Teknoloji Dergisi, 6(1), 40-57.
36. www.uskudar.edu.tr Erişim tarihi: 19.05.2025
37. www.tdk.gov.tr Erişim tarihi: 19.05.2025
38. Yeles Karaman, S. ve Balcı, Ş. (2025). Medya okuryazarlığının medya ön yargıları, yalan haber paylaşımı ve medya haberlerine güven üzerindeki etkileri. Manas Sosyal Araştırmalar Dergisi, 14 (3), 1171-1185. doi:10.33206/mjss.1667855
39. Zeybek, E. (2021). Sosyal medya kullanımının yalnızlık algısına olan etkisinin değerlendirilmesi. Yüksek Lisans Tezi, İstanbul Gelişim Üniversitesi LEE., İstanbul.