An Analysis of the Effects of Divorce on Children from a Parental Perspective

Abstract

Divorce is defined, in its simplest terms, as the termination of the marital union through legal means. When you examine this phenomenon, you realize that it is not merely a separation between spouses, but also a process of fundamental restructuring within the family system. When mutual love, respect, and trust are lost, divorce sometimes becomes an unavoidable necessity. The effects of parental divorce on children are not one-dimensional; when assessing this impact, you must consider the reasons for the divorce, the quality of communication between the parents, and the relationship each parent has with the child. It is known that the increasing number of divorces today negatively affects family members, especially children. Children's mental health, social skills, and academic achievement can be directly affected by this process. However, you should know that you should not attribute every negative situation experienced after divorce solely to the divorce; environmental conditions, personal characteristics, and parental attitudes play a decisive role in this process. Parents being good observers after divorce contributes to a healthier process. The aim of this study is to reveal the extent to which children are affected by the divorce process; to examine whether there is a deterioration in their mental health after divorce and, consequently, changes in their social skills and academic achievements. The research was conducted between August 1 and September 1, 2025, using qualitative research, case studies, and face-to-face interviews. A semi-structured questionnaire administered to divorced mothers and fathers was chosen as the data collection tool. The findings can be used to understand the effects of divorce on children's development and to raise awareness among parents, thereby contributing to raising healthy, self-confident, and responsible individuals.

Keywords

• Divorce
• the impact of divorce
• child
• parent

References

1. Alacahan, O. (2010). Aile birliğini oluşturan faktörler ve işlevleri. Cumhuriyet Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 11(1), 289–298.
2. Amato, P. (2010). Research on divorce: Continuing trends and new developments. Journal of Marriage and Family, 72(3), 650–666. https://doi.org/10.1111/j.1741-3737.2010.00723.x
3. Amato, P. R. (2000). The consequences of divorce for adults and children. Journal of Marriage and Family, 62(4), 1269–1287. https://doi.org/10.1111/j.1741-3737.2000.01269.x
4. Amato, P. R., & Keith, B. (1991). Parental divorce and the well-being of children: A meta-analysis. Psychological Bulletin, 110(1), 26–46. https://doi.org/10.1037/0033-2909.110.1.26
5. Angold, A., Prendergast, M., Cox, A., Harrington, R., Simonoff, E., & Rutter, M. (1995). The Child and Adolescent Psychiatric Assessment (CAPA). Psychological Medicine, 25(4), 739–753. https://doi.org/10.1017/S003329170003498X
6. Bandura, A. (1977). Social learning theory. Prentice Hall.
7. Bandura, A. (1986). Social foundations of thought and action: A social cognitive theory. Prentice Hall.
8. Başaran, İ. E. (1990). Eğitim psikolojisi: Modern eğitimin psikolojik temelleri. Gül Yayınevi.

9. Creswell, J. W., & Poth, C. N. (2018). Qualitative inquiry and research design: Choosing among five approaches (4th ed.). Sage.
10. Erdemir Aşıkoğlu, B., Sağkal, A. S., & Özdemir, Y. (2024). Türkiye’de boşanma sonrası birlikte ebeveynlik deneyimleri: nitel bir çalışma. Sosyal Politika Çalışmaları Dergisi, 24(62), 13-49. https://doi.org/10.21560/spcd.vi.1461561
11. Hetherington, E. M. (2003). Social support and the adjustment of children in divorced and remarried families. Childhood, 10(2), 217–236. https://doi.org/10.1177/0907568203010002007
12. Hetherington, E. M., & Kelly, J. (2002). For better or for worse: Divorce reconsidered. W. W. Norton.
13. Karakuş, S. (2003). Anne Babası Boşanmış ve Boşanmamış Çocukların Depresyon Düzeylerinin İncelenmesi ve Okul Başarısına Yansıması. (Yüksek Lisans Tezi). Dokuz Eylül Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
14. Kelly, J. (2012). Risk and protective factors associated with child and adolescent adjustment following separation and divorce. In Parenting plan evaluations: Applied research for the family court (pp. 49–84). Oxford University Press. https://doi.org/10.1093/med:psych/9780199754021.003.0003
15. Kelly, J. B., & Emery, R. E. (2003). Children’s adjustment following divorce: Risk and resilience perspectives. Family Relations, 52(4), 352–362. https://doi.org/10.1111/j.1741-3729.2003.00352.x
16. Kılıç, K., & Kızbes, B. (2019). Anne babaları boşanmış çocukların boşanma sürecindeki deneyimlerinin gelişimsel, ilişkisel ve çevresel değişkenler bağlamında incelenmesi: Nitel bir çalışma. The Journal of Social Sciences, (40), 258–275. https://doi.org/10.29228/SOBIDER.32602
17. Kuzucu, Y. (2011). The changing role of fathers and its impact on child development. Turkish Psychological Counseling and Guidance Journal, 4(35), 79–89. https://doi.org/10.17066/pdrd.93674
18. Lansford, J. E. (2009). Parental divorce and children’s adjustment. Perspectives on Psychological Science, 4(2), 140–152. https://doi.org/10.1111/j.1745-6924.2009.01114.x
19. Lincoln, Y. S., & Guba, E. G. (1985). Naturalistic inquiry. Sage. Miles, M. B., & Huberman, A. M. (1994). Qualitative data analysis: An expanded sourcebook (2nd ed.). Sage.
20. Öngider, N. (2013). Boşanmanın çocuk üzerindeki etkileri. Psikiyatride Güncel Yaklaşımlar, 5, 140–161.
21. Öngören, S. (2017). Boşanma ve boşanmanın erken çocukluk dönemi çocukları üzerindeki etkileri. Uluslararası Eğitim Bilimleri Dergisi, (13), 73–87.
22. Öngören, S. (2017). Boşanma ve boşanmanın erken çocukluk dönemi çocuklar üzerindeki etkileri. Uluslararası Eğitim Bilimleri Dergisi(13), 73-87.
23. Özdemir, Y., Sağkal, A. S., Salman-Engin, S., Çakıroğlu Çevik, A., ve Gür, G. (2020). Türkiye’de birlikte ebeveynlik deneyimleri: Nitel bir çalışma. Nesne Dergisi, 8(16), 43-68. https://doi.org/10.7816/nesne-08-16-04
24. Özel, E., & Zelyurt, H. (2016). Anne baba eğitiminin aile çocuk ilişkilerine etkisi. Sosyal Politika Çalışmaları Dergisi, (36). https://doi.org/10.21560/spcd.60151
25. Özkan, B., Uzun , S. M., & Tuğral, S. (2025). Okul öncesi dönem çocuğu olan boşanmış ebeveynlerin boşanma sürecine ilişkin deneyimleri. SSD Journal, 10(49), 29–46. https://doi.org/10.5281/zenodo.15002392
26. Özyürek, A. (2018). Anne-baba çocuk yetiştirme tutumları ve üç farklı ölçek geliştirme çalışması. Türkiye Sosyal Araştırmalar Dergisi, 22(2), 659–676.
27. Patton, M. Q. (2014). Qualitative research & evaluation methods: Integrating theory and practice. Sage.
28. Skinner, B. F. (1953). Science and human behavior. Macmillan.
29. Şikel, Ç., & Harmancı, H. (2022). Ebeveynin boşanması çocuğun kimlik gelişimini etkiler mi? Karatay Sosyal Araştırmalar Dergisi, (8), 123–146. https://doi.org/10.54557/karataysad.1084187
30. Uşaklı, H. (2013). Eşinden Ayrılmış Annelerin Görüşü Açısından Çocuklarının Sorunları. Karabük Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 3(2), 195-208. https://doi.org/10.14230/joiss23
31. Uzun, H., & Baran, G. (2019). Babaların okul öncesi dönemdeki çocuklarıyla ilişkisinin bazı değişkenlere göre incelenmesi. Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 15(1), 47–60. https://doi.org/10.17860/mersinefd.518207
32. Yavuzer, H. (2003). Çocuğu tanımak ve anlamak. Remzi Kitabevi.
33. Yörükoğlu, A. (2011). Çocuk ruh sağlığı, çocuk yetiştirme sanatı ve kişilik gelişimi. Özgür Yayınları.