Okul Yöneticilerinin Dedikodu ve Dedikodu Yönetimine İlişkin Görüşleri

Faruk Levent; Gözde Türkmenoğlu

doi:10.26466/opus.518272

EN TR

Okul Yöneticilerinin Dedikodu ve Dedikodu Yönetimine İlişkin Görüşleri

Öz

Bu çalışmanın amacı, okul yöneticilerinin okullardaki dedikodu ve dedikodu yönetimine ilişkin görüşlerini incelemektir. Nitel araştırma yöntemlerinden biri olan olgu bilim (fenomenoloji) ile desenlenen bu araştırmanın çalışma grubunu belirlemek üzere amaçlı örnekleme yöntemlerinden maksimum çeşitlilik örneklemesi yöntemi kullanılmıştır. Araştırmanın çalışma grubunu, Tekirdağ ili Çorlu ilçesinde bulunan ve devlet okullarında görev yapan 23 okul yöneticisi oluşturmaktadır. Çalışma grubunda yer alan okul yöneticilerinden görüşme yoluyla veri toplanabilmesi için yarı yapılandırılmış görüşme formu geliştirilmiştir. Araştırmada elde edilen veriler içerik analizi tekniği ile çözümlenmiştir. Elde edilen bulgulara göre katılımcıların çoğu, dedikoduyu kişinin arkasından olumsuz konuşma olarak tanımlamıştır ve okulda en fazla öğrenci-öğretmen ilişkileri, haftalık ders programı ve mesleki yeterliliklerin dedikodu konusu yapıldığını belirtmiştir. Ayrıca katılımcılar, dedikodu yönetimine ilişkin dedikodu yapanların ikaz edilmesinin, yönetimde şeffaflığın, eleştiriye açıklığın ve etkili iletişimin önemine dikkat çekmişlerdir.

Anahtar Kelimeler

Okul Yöneticisi,dedikodu,dedikodu yönetimi,söylenti

References

Akande, A., ve Odewale, F. (1994). One more time: How to stop company rumours. Leadership and Organization Development Journal, 15(4), 27-30.
Anderson, B. (1995). Less gossip, better schools. The Education Digest, 61(4), 19-22.
Aydın, M. (2007). Eğitim yönetimi. Ankara: Hatiboğlu Yayıncılık.
Ball, S. J., ve Vincent, C. (1998). I heard it on the grapevine: Hot knowledge and school choice. British Journal of Sociology of Education, 19(3), 377-400.
Başaran, İ. E. (2004). Yönetimde insan ilişkileri: Yönetsel davranış. Ankara: Nobel Yayıncılık.
Ben-Ze'ev, A. (1994). The vindication of gossip. In R. F. Goodman, and A. Ben-Ze'ev (Eds) Good gossip (pp.11-24). Lawrence, KS: University Press of Kansas.
Bowditch, J. L., ve Buono, A. F. (2005). A primer on organizational behavior (6th ed.). New York: Wiley.
Brock, B. L., ve Grady, M. L. (2009). From difficult teachers to dynamic teams. Thousand Oaks, CA: Corwin.
Burke, L. A., ve Wise, J. M. (2003). The effective care, handling, and pruning of the office grapevine. Business Horizons, 46, 71-76.
Christensen, L. B., Johnson, R. B., ve Turner, L. A. (2015). Araştırma yöntemleri desen ve analiz. Ankara: Anı Yayıncılık.

Crampton, S. M., Hodge, J. W., ve Mishra, J. M. (1998). The informal communication network: Factors inﬂuencing grapevine activity. Public Personnel Management, 27(4), 569-585.
Creswell, J. W. (2007). Qualitative inquiry and research design: Choosing among five approaches (2nd ed.). Thousand Oaks, CA: Sage.
Coleman, M. (2012). Interviews. In Coleman, M., Briggs, A. R. J. and Morrison, M. (eds.) Research methods in educational leadership and management, (pp. 250-266). London: Sage.
Çalık, T. (2003). Performans yönetimi: Tanımlar, kavramlar, ilkeler. Ankara: Gündüz Eğitim ve Yayıncılık.
DiFonzo, N., ve Bordia, P. (1998). A tale of two corporations: Managing uncertainty during organizational change. Human Resource Management, 37, 295-303.
DiFonzo, N., ve Bordia, P. (2000). How top PR professionals handle hearsay: Corporate rumors, their effects, and strategies to manage them. Public Relations Review, 26(2), 173-190.
DiFonzo, N., ve Bordia, P. (2006). Rumor in organizational contexts. In Donald A. Hantula (Ed) Advances in theory and methodology in social and organizational psychology. Mahwah, NJ: Laurence Erlbaum Publisher.
DiFonzo, N., ve Bordia, P. (2007). Rumor psychology: Social and organizational approaches. Washington, DC: American Psychological Association.
Dijkstra, M., Beersma, B., ve van Leeuwen, J. (2014). Gossiping as a response to conflict with the boss: alternative conflict management behavior? International Journal of Conflict Management, 25(4), 431-454.
Drisko, J. W., ve Maschi, T. (2016). Content analysis. New York: Oxford University Press.
Dunbar, R. I. M. (2004). Gossip in evolutionary perspective. Review of General Psychology, 8(2), 100-110.
Ellwardt, L., Labianca, G., ve Wittek, R. (2012). Who are the objects of positive and negative gossip at work? A social network perspective on workplace gossip. Social Networks, 34, 193-205.
Elma, C., ve Demir, K. (2003). Yönetimde çağdaş yaklaşımlar. Ankara: Anı Yayıncılık.
Erdoğan, İ. (2000). Okul yönetimi ve öğretim liderliği. İstanbul: Sistem Yayıncılık.
Evans, T. (2000). Understanding gossip in the workplace: A case study (Unpublished doctoral dissertation). California State University Dominguez Hills, Carson.
Foster, E. K. (2004). Research on gossip: Taxonomy, methods, and future directions. Review of General Psychology, 8(2), 78-99.
Gabriels, K., ve De Backer, C. J. S. (2016). Virtual gossip: How gossip regulates moral life in virtual worlds. Computers in Human Behavior, 63, 683-693.
Gholipour, A., Kozekanan, S. F., ve Zehtabi, M. (2011). Utilizing gossip as a strategy to construct organizational reality. Business Strategy Series, 12(2), 56-62.
Gliner, J. A., Morgan, G. A., ve Leech, N. L. (2015). Uygulamada araştırma yöntemleri: Desen ve analizi bütünleştiren yaklaşım. Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık.
Gillis, T. L. (2006). The IABC handbook of organizational communication: A guide to internal communication, public relations, marketing, and leadership. San Francisco, CA: Jossey-Bass.
Granecki, J. W. (2014). Did you hear? Gossip as a manifestation of trait aggression (Unpublished master’s thesis). East Carolina University, Greenville, SC.
Hernandez, J. R. (2015). How do managers handle organizational rumors effectively, and does emotional intelligence help? A qualitative inquiry. (Unpublished doctoral dissertation). Capella University, Minneapolis.
Kakar, U. M. (2013). Workplace gossip as a way of coping with occupational stress (Unpublished doctoral dissertation). University at Albany, New York.
Karasar, N. (2015). Bilimsel araştırma yöntemleri. Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık.
Karip, E. (2015). Çatışma yönetimi (6. Baskı). Ankara: PegemA Yayıncılık.
Kartch, F. (2009). An ethnographic examination of gossip in a small organization: Coalitions and conflict escalation (Unpublished master’s thesis). Northern Illinois University, DeKalb, Illinois.
Kimmel, A. J. (2004). Rumors and rumor control: A manager's guide to understanding and combatting rumors. Mahwah, NJ: Laurence Erlbaum Publisher.
Kumar, V. B., ve Gopinadhan, S. (2009). Psychology of human behavior at work. Mumbai: Himalaya Publishing House.
Kurland, N. B., ve Pelled, L. H. (2000). Passing the word: Toward a model of gossip and power in the workplace. The Academy of Management Review, 25(2), 428-438.
Levin, J., ve Arluke, A. (1987). Gossip: The inside scoop. New York: Plenum Press.
Levin, J., Mody-Desbareau, A., ve Arluke, A. (1988). The gossip tabloid as agent of social control. Journalism Quarterly, 65(2), 514-517.
Litman, J. A., ve Pezzo, M. V. (2005). Individual differences in attitudes towards gossip. Personality and Individual Differences, 38(4), 963-980.
Merriam, S. B. (2013). Nitel araştırma desen ve uygulama için bir rehber. Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık.
Mertens, D. M. (2010). Research and evaluation in education and psychology: Integrating diversity with quantitative, qualitative, and mixed methods. Thousand Oaks, CA: Sage.
Michelson, G., ve Mouly, V. S. (2004). Do loose lips sink ships? Corporate Communications: An International Journal, 9(3), 189-201.
Noon, M., ve Delbridge, R. (1993). News from behind my hand: Gossip in organizations. Organization Studies, 14(1), 23-36.
Özden, Y. (2008). Eğitimde yeni değerler. Eğitimde dönüşüm. Ankara: PegemA Yayıncılık.
Peters, K., ve Kashima, Y. (2015). Bad habit or social good? How perceptions of gossiper morality are related to gossip content. European Journal of Social Psychology, 45(6), 784-798.
Pezzo, M. V., ve Beckstand, J. W. (2006). A multilevel analysis of rumor transmission: Effects of anxiety and belief in two field experiments. Basic and Applied Social Psychology, 28(1), 91-100.
Poppen, W. A. (1968). Communication problems in the schools: Myths and realities. Peabody Journal of Education, 45(4), 220-224.
Rai, U., ve Rai, S. M. (2008). Effective communication. Mumbai: Himalaya Publishing House.
Rayudu, C. S. (2009). Communication. Mumbai: Himalaya Publishing House.
Robbins, S. P., ve Judge, T. A. (2014). Essentials of organizational behavior (Twelfth Edition). New Jersey: Pearson.
Rutten, W., Blaas-Franken, J. ve Martin, H. (2016). The impact of (low) trust on knowledge sharing. Journal of Knowledge Management, 20(2), 199-214.
Saffery, M. (2004). Corporate rumors: Causes, formation, and refutation (Unpublished master’s thesis). University of Southern California, Los Angeles.
Ting-Toomey, S. (1979). Gossip as a communication construct. Retrieved from https://eric.ed.gov/?id=ED224069 (05.03.2017).
Turcotte, D. (2012). Gossip and the group: a self-categorization perspective (Unpublished doctoral dissertation). Claremont Graduate University, Claremont, CA.
Turner, M. M., Mazur, M. A., Wendel, N., ve Winslow, R. (2003). Relational ruin of social glue? The joint effect of relationship type and gossip valence on liking, trust, and expertise. Com-munication Mo- nographs, 70(2), 129-141.
Türk Dil Kurumu. (2018). Güncel Türkçe sözlük. http://www.tdk.gov.tr adresinden 5 Mart 2017’de elde edilmiştir.
Walker, K., Kutsyuruba, B., ve Noonan, B. (2011). The fragility of trust in the world of school principals. Journal of Educational Administration, 49(5), 471-494.
Wert, S. R., ve Salovey, P. (2004). A social comparison account of gossip. Review of General Psychology, 8, 122-137.
Wittek, R., ve Wielers, R. (1998). Gossip in organizations. Computational ve Mathematical Organization Theory, 4(2), 189-204.
Yıldırım, A., ve Şimşek, H. (2013). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri. Ankara: Seçkin Yayıncılık.

Details

Primary Language

Turkish

Subjects

Studies on Education

Journal Section

Research Article

Authors

Faruk Levent ^*
0000-0003-3429-6666
Türkiye

Gözde Türkmenoğlu
0000-0002-8665-8860
Türkiye

Publication Date

March 31, 2019

Submission Date

January 26, 2019

Acceptance Date

March 4, 2019

Published in Issue

Year 2019 Volume: 10 Number: 17

DOI

https://doi.org/10.26466/opus.518272

IZ

https://izlik.org/JA79JM63AG

APA

Levent, F., & Türkmenoğlu, G. (2019). Okul Yöneticilerinin Dedikodu ve Dedikodu Yönetimine İlişkin Görüşleri. OPUS International Journal of Society Researches, 10(17), 787-814. https://doi.org/10.26466/opus.518272

Okul Yöneticilerinin Dedikodu ve Dedikodu Yönetimine İlişkin Görüşleri

Opinions of School Administrators on Gossip and Gossip Management

Abstract

Keywords

Okul Yöneticilerinin Dedikodu ve Dedikodu Yönetimine İlişkin Görüşleri

Öz

Anahtar Kelimeler

References

Details

Primary Language

Subjects

Journal Section

Authors

Publication Date

Submission Date

Acceptance Date

Published in Issue

DOI

IZ

Cite

Cited By

Okullarda Dedikodu ve Söylentinin Nedenleri ve Etkilerine İlişkin Öğretmen Görüşleri

ÖRGÜTSEL İLETİŞİMDE SANAL DEDİKODUNUN ROLÜ: COVİD-19 SALGINI SÜRECİNDE AKADEMİSYENLERE YÖNELİK NİTEL BİR UYGULAMA

Organizational Gossip and Teachers: Threat or Opportunity?

Öğretmenlerin Örgütsel Dedikodu ve Örgütsel İkiyüzlülük Algı Düzeylerinin İncelenmesi

ÖRGÜTSEL DEDİKODU DÜZEYLERİNE İLİŞKİN ÖĞRETMEN GÖRÜŞLERİ

“Crabs in a Bucket” Phenomenon in School Organizations: A Qualitative Research