Postmodernizm Ardalanında Halkla İlişkilerin Aktivist Rolüne Yönelik Bir Arayış
Öz
Postmodern dünyada halkla ilişkilerin aktivist rolünün arayışındaki bu çalışma, farklılıkları keşfederek cılız seslere güç veren ve değişimin ajanı olan halkla ilişkilerin izini aramaktadır. Postmodernizm, halkla ilişkilere farklılıklar, karşıtlıklar yoluyla yeni anlamları üretebileceği bir zemin sunar. Bu zeminde halkla ilişkiler, işlevselci bir yaklaşımla ortaya konan amaçlara ve uygulamalara –ki bunlar büyük ölçüde örgüt merkezli bir yaklaşımı temsil eder- meydan okur. Bu araştırmada katılımcıların bakış açıları, Q-örneklemede sistematik sıralar ile modellenmeye çalışılmıştır. Elde edilen veriler PQMethod 2.35 programı ile analiz edilmiştir. BİST Kurumsal Yönetim Endeksi’ne dahil olan 20 örgütün halkla ilişkiler uygulayıcıları araştırmaya dahil edilmiştir. Örgüt yönlü kararlar, halkla ilişkiler uygulayıcılarının aktivist rolünün varlığına ilişkin şüpheli bir bakışa neden olmuştur. Zira uygulayıcıların toplumla ilişki kurarken örgütün politikalarını takip etmesi ve kamuları örgütün kararlarına ikna etmedeki rolleri, değişim arayışı ve zayıf sesleri güçlendirme ile aynı yerde işleyemez. Halkla ilişkilerin aktivist rolüne ilişkin arayış bu araştırmanın sonuçlarına bağlı olarak şimdilik bir beklenti olarak durmaktadır. Yine de zayıf da olsa kanıtların varlığı aktivist bir halkla ilişkiler için başlangıç noktası olarak sayılabilir.
Anahtar Kelimeler
References
- Broom, G. M., ve Smith, G. D. (1979). Testing the practitioner's impact on clients. Public Relations Review, 5(3), 47-59.
- Broom, G. M. (1982). A comparison of sex roles in public relations. Public Relations Review, 8(3), 17-22.
- Brown, S.R. (1986). Q technique and method: Principles and procedures. In William D. Berry ve Michael S.,Lewis-Beck (Eds.), “New tools for social scientists: Advances and applications in research methods”. Beverly Hills, CA: Sage.
- Bourdieu, P., (1986). The forms of capital. In J. G. Richardson (Eds), Handbook of Theory and Research for the Sociology of Education, New York: Greenwood Press.
- Bowen, S. A. (2007). The extent of ethics. In E. L. Toth (Eds.), The future of excellence in public relations and communication management. Mahwah, NJ: Lawrence Erlbaum.
- Coombs, W. T., Ve Holladay, S. J. (2007). It’s not just PR: Public relations in society. Malden, MA: Blackwell Publishing.
- Curtin, P.A. ve Gaither T.K. (2005). Privileging identity, difference, and power: The circuit of culture as a basis for public relations theory, Journal of Public Relations Research, 17(2), 91-115.
- Cutlip, S.M., Center A.H. ve Broom, G.M. (2000). Effective public rela-tions. 8th Edition, Prentice Hall, Upper Saddle River, NJ.
- Deetz, S. (2001). Conceptual foundations. In F. M. Jablin ve L. L. Put-nam (Eds.), New handbook of organizational communication: Advances in theory, research, and methods, Thousand Oaks, CA: Sage.
- Dhanesh, G.S, (2013) Building communities: The postmodern CSR practitioner as a dialectical activist-agent in India, Public Relations Review, 39, p. 398–402.