Research Article

Personel Güçlendirmenin İş Yaşamında Yalnızlık Üzerindeki Etkisinde Kişilik Özelliklerinin Aracılık Rolü

Volume: 12 August 31, 2019
EN TR

Personel Güçlendirmenin İş Yaşamında Yalnızlık Üzerindeki Etkisinde Kişilik Özelliklerinin Aracılık Rolü

Öz

Bu araştırma, personel güçlendirmenin iş yaşamında yalnızlık üzerindeki etkisinde, kişilik özelliklerinin aracılık rolünü ortaya çıkarmayı hedeflemektedir. Bu amaçla, İstanbul, Hatay, İzmir, Kocaeli ve Zonguldak’da Ana Metal Sanayi, İmalat, Eğitim, Toptan ve Perakende sektörlerinden çalışanlar araştırmaya dâhil edilmiştir. Nicel yöntemlerle elde edilen veriler, SPSS programı kullanılarak bir dizi regresyon analizine tabi tutulmuştur. Analiz sonucuna göre, personel güçlendirme (yapısal güçlendirme) ile iş yaşamında yalnızlık arasındaki ilişkide, sorumluluk ve duygusal denge kişilik özelliklerinin kısmi ara değişken rolü üstlendiği tespit edilmiştir. Ayrıca, değişkenlerin alt boyutları arasındaki ilişkiler açısından da aracılık rolü incelenmiş ve bu yönde tespitler elde edilmiştir. Dikkat çekici bir bulgu olarak uyumluluk kişilik özelliği, güçlendirmenin “bilgi” boyutu ile yalnızlığın “sosyal arkadaşlık” boyutu arasında tam ara değişken rolü üstlenmiştir. Demografik özelliklerden yaş, kıdem, eğitim, personel statüsü ve sektöre göre, gruplar arasında anlamlı farklılıklar olması da önemli bir tespit olarak görülmüştür.

Anahtar Kelimeler

Personel Güçlendirme,Yapısal Güçlendirme,İş Yaşamında Yalnızlık,Kişilik Özellikleri

References

  1. Andersson, L. (1993). Loneliness and its relationship with misery. Psychological Reports, 73, 584-586.
  2. Aytaç, S. (2007). Örgütsel davranış açısından kişiliğin önemi. İş, Güç Endüstri İlişkileri Ve İnsan Kaynakları Dergisi, 3 (1), No.96
  3. Aytaç, S., ve Başol, O. (2018). Mediating role of loneliness and organizational conflict between work overload and turnover intention. Proceedings of the 20th Congress of the International Ergonomics Association içinde (s. 291-301), 2018, İtalya.
  4. B.Arthur, M., Hall, D. T. ve Lawrance, B. S. (1989). Handbook of career theory (1 bsm.). New York: Cambridge University Press.
  5. Baron, R. M., ve Kenny, D. A. (1986). The moderator-mediator variable distinction in social psychological research: Conceptual, strategic and statistical considerations. Journal of Personality and Social Psychology, 51 (6), 1173-1182.
  6. Barutçugil, P. D. (2004). Stratejik insan kaynakları yönetimi. İstanbul: Kariyer Yayınları.
  7. Bell, R. A., Roloff, M. E., Camp, K. V. ve Karol, S. H. (1990). Is it lonely at the top?: Career success and personal relationships. Journal Of Communication , 40(1), 9-23.
  8. Bowen, D. E., ve Lawler, E. E. (1992). The empowerment of service workers: What, why, how, and when. Sloan Management Review, 33(3), 31-39.
  9. Büyüköztürk, Ş. (2010). Sosyal bilimler için veri analizi el kitabı. Ankara: Pegem Akademi Yayınları
  10. Cai, C., ve Zhou, Z. (2009). Structural empowerment, job satisfaction and turnover intention of chinese clinical nurses. Nursing And Health Sciences, 11, 397–403.