Research Article

İstanbul'daki Kadın Kooperatiflerinin Kadın Yoksulluğuna Etkisi

Volume: 13 Number: 19 September 30, 2019
H. Yunus Taş , Esra Nur Kazar *
EN TR

İstanbul'daki Kadın Kooperatiflerinin Kadın Yoksulluğuna Etkisi

Öz

Kadın yoksulluğu kavramı, yoksulluğu cinsiyet açısından değerlendirmekte olup, kadınların erkeklere nazaran yoksulluğu daha derinden ve şiddetli yaşadıklarını ifade etmek için kullanılmaktadır. Kadın yoksulluğunun temel nedenleri incelendiğinde bunlar, toplumsal cinsiyet, hane içi eşitsizlikler, eğitim ve kadının işgücü piyasasındaki konumudur. Bu bağlamda, kadın kooperatifleri kadın yoksulluğunu azaltmada veya önlemede bir sosyal politika aracı olarak düşünülmektedir. Bu araştırmada, kadın kooperatiflerinin kadın yoksulluğuna olan etkisini kadın kooperatifi çalışanlarına yönelik yapılan görüşmeler kapsamında analiz edilmesi amaçlanmıştır. Bu temel amaç doğrultusunda, İstanbul ilinde faaliyette bulunan 6 kadın kooperatifinden toplam 18 kadın çalışana yarı yapılandırılmış görüşme formu, uygulanmıştır. Görüşmelerin analizinde, “MAXQDA 2018” nitel veri analizi programı kullanılmıştır. Kadın kooperatifi çalışanları ile yapılan yarı yapılandırılmış görüşme analizi sonucunda, katılımcıların çoğu kooperatifin maddi fayda yerine sosyal fayda yönünü vurguladıkları, kadın kooperatifi sayesinde kendilerini daha mutlu, sosyal, özgüvenli ve güçlü hissettikleri, yoksul hissetmedikleri; kooperatif olarak ise maddi destek, takım ruhu, sürdürülebilir pazarlama ve SGK hakkı yoksunluğu yaşadıkları anlaşılmıştır.

Anahtar Kelimeler

yoksulluk,kadın yoksulluğu,kadın kooperatifi

References

  1. Baş, T. ve Akturan, U. (2017). Sosyal bilimlerde bilgisayar destekli nitel araştırma yöntemleri. (3. Baskı). Ankara: Seçkin Yay.
  2. Chant, S. (2008). The feminisation of poverty and the ‘feminisation’ of the anti-poverty programmes: Room for revisin?. Journal of Development Studies, 44(2),165-197.
  3. Gerşil, G. (2015). Küresel boyutta yoksulluk ve kadın yoksulluğu. Yönetim ve Ekonomi Dergisi, 22(1), 159-181. G20 Ülkelerinde Kooperatifçilik (2015). http://koop.gtb.gov.tr/data-/5697bd461a79f5d2d018c237/G20_kitapcik%2002.12.2015%20son%20son%20son.pdf, Erişim Tarihi: 10.07.2019.
  4. Kardam, F., ve İ. Yüksel. (2004). Kadınların yoksulluğu yaşama biçimleri: yapabilirlik ve yapabilirlikten yoksulluk. Nüfus Bilimleri Dergisi. 26, 45-72.
  5. Kocabaş, Y., Ö. (2003). Türkiye’de kooperatifçilik düşüncesinin gelişimi. tarım ekonomisi dergisi, 8, 15-24.
  6. Koçtürk, O., M. (2006). Türkiye’de kooperatiflerin vergilendirilmesi. Yönetim ve Ekonomi Dergisi, 13(2), 119-136. Kooperatifçilik ve Kadın Kooperatifleri (2012). http://koop.gtb.gov.tr/-data/51f7a6fe487c8e14b4454624/Kooperatif%C3%A7ilik%20ve%-20Kad%C4%B1n%20Kooperatifleri%20Kitap%C3%A7%C4%B1k-%2018.12.2012.pdf, Erişim Tarihi: 10.07.2019
  7. Semerci, A. (2015). Türkiye’ de çiftçi örgütleri: Tarımsal amaçlı kooperatifler örneği. Namık Kemal Üniversitesi Tekirdağ Ziraat Fakültesi Dergisi, 12(1), 65-73.
  8. Serinikli, N. (2016). Kadın yoksulluğunu önlemede girişimciliğin önemi: kadın kooperatifleri ve mikro kredi uygulamaları. Balkan Sosyal Bilimler Dergisi, 5, 598-609.
  9. Sicchia, S., R. ve Maclean, H. (2006). Globalization, povert and women’s health, mapping the connections. Canadian Journal of Public Health, 97(7), 69-71.
  10. Topalhan, T. ve F. Yeşilkaya (2017). Kadın yoksulluğunu etkileyen faktörlerin panel veri analizi ile belirlenmesi. Karatahta İş Yazıları Dergisi, 9, 55-82.
APA
Taş, H. Y., & Kazar, E. N. (2019). İstanbul’daki Kadın Kooperatiflerinin Kadın Yoksulluğuna Etkisi. OPUS International Journal of Society Researches, 13(19), 1836-1863. https://doi.org/10.26466/opus.590744