Tip 2 Diyabetli Hastaların Beslenme Alışkanlıkları, Diyet Kalitesi ve Yeme Davranışlarının Değerlendirilmesi
Öz
Diyabet, Türkiye’de prevalansı oldukça yüksek olan, mortalite ve morbiditeyi arttıran kronik metabolik bir hastalıktır. Kan şekeri kontrolünün sağlanmasında ve diyabetin neden olabileceği komplikasyonların önlenmesinde doğru beslenme alışkanlıkları ve diyet kalitesinin yüksek olması çok önemlidir. Bu çalışma tip 2 diyabetli bireylerin beslenme alışkanlıkları, diyet kalitesi ve yeme davranışlarını belirlemek amacıyla yapılmıştır. Çalışmaya Tip 2 diyabet tanısı almış 202 birey katılmıştır. Bireylerin; demografik özellikleri, beslenme alışkanlıkları bir anket formu ile sorgulanmış, ağırlıkları ve boy uzunlukları ölçülmüş, 3 günlük besin tüketim kaydı alınmış ve Hollanda Yeme Davranışı Anketi (DEBQ) uygulanmıştır. Kadın bireylerin günlük ortalama 1522.4 ± 332.19 kkal., erkeklerin ise 1846.4 ± 373.22 kkal. aldığı hesaplanmıştır. Sağlıklı Yeme İndeksi puanı tüm bireylerde ortalama 63.77±10.93 bulunmuştur. Tüketilen besin çeşidi sayısı ortalaması açısından kadınlar ile erkekler arasında istatistiksel olarak önemli farklılık bulunmamaktadır (p<0,05). Kadınların kısıtlayıcı yeme skoru ortalaması ve duygusal yeme skoru ortalaması erkeklerin kısıtlayıcı yeme skoru ortalaması ve duygusal yeme skoru ortalamasından istatistiksel olarak anlamlı düzeyde fazladır (p<0.05). Diyabetli hastalarda glisemik kontrolün sağlanması, komplikasyonların önlenmesi için yeme bozuklukları ve beslenme alışkanlıkları düzeltilmelidir.
Anahtar Kelimeler
tip 2 diyabet , diyet kalitesi , beslenme alışkanlığı , yeme davranışı
References
- Akiş C. (2005). Ortadoğu Teknik Üniversitesi'nde görevli akademik personelin diyet örüntüleri, diyet kalite indeksleri ve sağlıklı yeme indekslerinin belirlenmesi üzerine bir çalışma. Yüksek lisans tezi. Hacettepe Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Beslenme ve Diyetetik Anabilim Dalı, Ankara.
- American Diabetes Association. (2014). Diagnosis and classification of diabetes mellitus. Diabetes Care, 37, 81-90.
- Baban, M. (2010). Obez ve diyabetik yetişkinlerin beslenme bilgi düzeyleri, beslenme alışkanlıkları, diyet ve diyabetik ürünleri algılama düzeylerinin karşılaştırmalı olarak değerlendirilmesi. Yüksek lisans tezi. İstanbul Üniversitesi, Sağlık bilimleri Enstitüsü, İç Hastalıkları Ana Bilim Dalı, İstanbul.
- Burger, KN., Beulens, JW., van der Schouw, YT., Sluijs, I., Spijkerman, AM., Sluik, D, and Nöthlings, U. (2012). Dietary fiber, carbohydrate quality and quantity, and mortality risk of individuals with diabetes mellitus. https://doi.org/10.1371/journal.pone.0025955 adresinden erişildi.
- Çobanoğlu, Z., Altuntaş, Y., Karamustafalıoğlu, KO., Şengül, A. ve Çobanoğlu, N. (2008). Tip 1 ve tip 2 diyabetes mellitus hastalarında yeme bozuklukları ve bozulmuş yeme davranışı. Düşünen Adam, 21(1-4), 24-31.
- Dworatzek, PD., Arcudi, K., Gougeon, R., Husein, N., Sievenpiper, JL. and Williams, SL. (2013). Nutrition therapy. Canadian Journal of Diabetes, 37(1), 45–55.
- Erhardt, DJ. (2010). Beslenme bilgi sistemi (BeBİS) 7,1. Stuttgart, Almanya: Hohenheim Üniversitesi.
- Forbes, JM. and Cooper, ME. (2013). Mechanisms of diabetic complications. American Physiological Society, 93, 137-188.
- Herpertz, S., Albus, C., Lichtblau, K., Köhle, K., Mann, K. and Senf, W. (2000). Relationship of weight and eating disorders in type 2 diabetic patients: a multicenter study. International Journal of Eating Disorders, 28(1), 68-77.
- International Diabetes Federation. (2017). IDF Diabetes Atlas, 8th ed, Brussels, Belgium.