Review

Kentlileşmeden Kentleşme ve Kadına Şiddetin Sosyal Dinamikleri

Volume: 18 Number: 43 November 7, 2021
EN TR

Kentlileşmeden Kentleşme ve Kadına Şiddetin Sosyal Dinamikleri

Öz

Kentleşme demografik açıdan, kentlerde yaşayan nüfusun artmasını anlatan bir kavramdır. Ülkemizde, 1950’li yıllar sonrasında kentlerde yaşayan birey sayısı sürekli artarak, günümüzde %93 düzeyine ulaşmıştır. Kentleşmenin ekonomik, toplumsal boyutları da vardır. Çünkü, gerekli altyapı ve istem oluşmadan hızla artan kentleşme genellikle; işsiz, gizli işsizi bol kentlerin oluşumuna, kentleşen ama kentlileşemeyen yani kentle bütünleşemeyen bir toplumsal yapının ortaya çıkmasına yol açmaktadır. Genelde, kent varoşlarında yerleşerek yaşamlarını sürdürmeye çalışan bu yapı, büyük oranda, geçimini kente özgü işlerle sağlayamayan, her konuda kente özgü tavır ve davranış biçimleri ve değerleri benimseyemeyen kitlelerden oluşmaktadır. Bu kitleler o kentte ve kent kültürüne eklemlenme yerine göç ettiği yerlerin hakim değerleriyle ayakta kalmaya çalışırken kente kent değerlerine yabancılaşmış, artan marjinalleşmeye bağlı olarak toplum dışı davranış ve şiddete eğilimler de artmıştır. Literatür taramasına dayalı olarak yapılan bu çalışmayla, son günlerde toplumumuzda giderek artan kadına yönelik şiddetin nedenleri, göç, kentlileşme ve yoksulluk olguları bağlamında incelenerek çözüm önerileri oluşturmak amaçlanmıştır. Araştırma sonuçları kadına yönelik şiddette, kentlileşememe ve yoksulluğun önemli bir etken olduğunu ortaya koymaktadır.

Anahtar Kelimeler

Kentlileşme , Yoksulluk , Kadına Şiddet , Varoş Kültürü

References

  1. Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı. (2019). 2018 yılı faaliyet raporu, Ankara.
  2. Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı. (2018). Kadının güçlenmesi strateji belgesi ve eylem planı 2018-2023. Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü, Ankara.
  3. Aile Sosyal Politikalar Bakanlığı-ASPB ve Hacettepe Üniversitesi. (2015). Türkiye’de kadına yönelik aile içi şiddet araştırması raporu, 2015. Ankara: Elma Teknik Basım Matbaacılık.
  4. Akkaş, İ. ve Uyanık, Z. (2016). Kadına yönelik şiddet. Nevşehir Hacı Bektaş BektaşVeli Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 6(1), 32-42.
  5. Arın, M. C. (1996). Kadına yönelik şiddet. Cogito, (6-7), 305-312.
  6. Alacadağlı, E. (2020). Çocuk yoksulluğu. Ş. Dilli (Der.), Türkiyede çocuk olmak içinde (s.169-197). Ankara: Pegem Akademi.
  7. Anayasa (1982). Yeni Anayasa 1982. İstanbul: Yasa Yayınları.
  8. Bayındırlık ve İskan Bakanlığı. (2009). Kentleşme Şûrası 2009. Kentsel yoksulluk, göç ve sosyal politikalar raporu, Ankara.
  9. BBC News (2020). DSÖ: Her üç kadından biri şiddet mağduru. 10.01.2020 tarihinde https://www.bbc.com/turkce/haberler/2013/06/130620kadina_siddet adresinden erişildi.
  10. Büyükyılmaz A. ve Demir Ç. (2016). Türkiye’de kadına yönelik aile içi şiddetin belirleyenleri: multinomial logit model yaklaşımı”. Ege Akademik Bakış Dergisi, 16(3), 443-45.
APA
Alacadağlı, E. (2021). Kentlileşmeden Kentleşme ve Kadına Şiddetin Sosyal Dinamikleri. OPUS International Journal of Society Researches, 18(43), 7106-7138. https://doi.org/10.26466/opus.913097