The Ottoman Empire made important regulations in the field of education during the Tanzimat Period. First, the state opened modern schools to solve the human capital problem highly needed. During the reign of Abdulmecid, the first male rushdiye school was opened in Istanbul in 1847. Later, new boys’ rushdiye schools were put into service in important administrative centers in Istanbul and the provinces. During the reign of Abdulaziz, rushdiye schools for boys continued to be opened in Istanbul and the provinces. The first girls’ rushdiye school was opened in Sultanahmet on January 6, 1859, under the name Cevri Kalfa Girls’ Rushdiye School. Approximately ten years later, in September 1869, seven girls’ rushdiye schools began operating in Istanbul. By 1877, Sultanahmet, Şehzade, Ibrahim Paşa, Aksaray, Eski Ali Paşa, Usküdar, Gülfem Hatun, Atpazarı and Eyüp girls’ rushdiye schools were serving in Istanbul. Eyüp Girls’ Rushdiye School was opened in 1875. In the study, Eyüp Girls’ Rushdiye School was discussed based on change and continuity, its opening, staff, number of students, duration of education, buildings and curriculum were revealed, and the graduates were traced to determine its function. In the study, where archival documents, printed sources and research works were used. Eyüp Girls’ Rushdiye School, which was opened in 1875, was closed in 1881 due to the settlement of immigrants and was reopened in 1884; its teachers were Darülmuallimat (Teacher Training School for Girls) graduates; it moved frequently because it served in rented households; and the number of students and graduates was low. It has been observed that some graduates continued their education at Darülmuallimat, and following their graduation, they entered public life by starting to work as teachers in schools in Istanbul and the provinces.
Osmanlı Devleti Tanzimat Dönemi’nde maarif alanında önemli düzenlemeler yaptı. Öncelikle ihtiyaç duyduğu beşerî sermaye sorununu çözmek amacıyla modern mektepler açtı. Abdülmecit Dönemi’nde ilk erkek rüşdiye mektebi 1847 yılında İstanbul’da açıldı. Daha sonra İstanbul ve taşradaki önemli idari merkezlerde yeni erkek rüşdiye mektepleri hizmete girdi. Abdülaziz Dönemi’nde İstanbul ve taşrada erkek rüşdiye mektepleri açılmaya devam edildi. İlk kız rüşdiye mektebi ise 6 Ocak 1859 tarihinde Sultanahmet’te Cevri Kalfa Kız Rüşdiyesi adıyla açıldı. Yaklaşık on yıl sonra Eylül 1869 tarihinde İstanbul’da yedi kız rüşdiye mektebi daha faaliyete geçti. 1877 yılına gelindiğinde İstanbul’da Sultanahmet, Şehzade, İbrahim Paşa, Aksaray, Eski Ali Paşa, Üsküdar, Gülfem Hatun, Atpazarı ve Eyüp kız rüşdiye mektepleri hizmet vermekteydi. Eyüp Kız Rüşdiye Mektebi 1875 yılında açıldı. Çalışmada Eyüp Kız Rüşdiye Mektebi değişim ve süreklilik temelinde ele alınmış, açılışı, personeli, talebe sayısı, tahsil süresi, binaları ve müfredatı ortaya konulmuş, işlevi tespit edilmek amacıyla mezunların izi sürülmüştür. Arşiv belgeleri ile matbu kaynaklar ve araştırma eserlerinin kullanıldığı çalışmada 1875 yılında açılan Eyüp Kız Rüşdiye Mektebi’nin muhacir iskanı sebebiyle 1881 yılında kapandığı, 1884 yılında yeniden açıldığı, muallimelerinin Darülmuallimat mezunu olduğu, kiralık hanelerde hizmet verdiği için sık sık taşındığı, talebe ve mezun sayısının az olduğu, bazı mezunların tahsillerine Darülmuallimat’ta devam ettikleri, mezuniyetlerini müteakip İstanbul ve taşradaki mekteplerde muallime olarak göreve başlayarak kamusal hayata girdikleri görülmüştür.
İstanbul 29 Mayıs Üniversitesi tarafından 23-24 Mayıs 2023 tarihlerinde düzenlenen Osmanlı İstanbulu Uluslararası Sempozyumu-IX'da Eyüp Kız Rüşdiye Mektebi (1875-1914) ismiyle sunulan bildirinin gözden geçirilmiş ve tekmil edilmiş son halidir.
Primary Language | Turkish |
---|---|
Subjects | History of Ottoman Education |
Journal Section | Research Articles |
Authors | |
Publication Date | |
Submission Date | March 8, 2024 |
Acceptance Date | May 12, 2024 |
Published in Issue | Year 2024 Issue: 22 |
Indexes
SCOPUS, TÜBİTAK/ULAKBİM TR DİZİN [SBVT]
INDEX COPERNİCUS [ICI], ISAM, SOBIAD and Scilit.
The articles published in our magazine, unless otherwise stated, are licensed under the Creative Commons Attribution 4.0 International (CC BY 4.0) license. All authors and translators who submit texts for publication in the journal are expected to be the sole copyright holders of the submitted text or to have obtained the necessary permissions. By submitting texts to the journal, authors and translators implicitly accept that these texts will be licensed under CC BY 4.0, unless explicitly stated otherwise to the editors at the outset.