Hemşirelerin Bakım Verici Rollerinin ve Kanıta Dayalı Hemşireliğe Yönelik Tutumlarının İncelenmesi
Abstract
Amaç: Bu araştırmanın amacı hemşirelerin bakım verici rolleri ile kanıta dayalı hemşireliğe yönelik tutumlarının incelenmesidir.
Yöntem: Araştırma tanımlayıcı ve ilişki arayıcı türde yapıldı. Araştırmanın evrenini, Doğu Anadolu Bölgesinde bulunan bir hastanede en az bir yıldır çalışan hemşireler oluşturdu. Çalışmada örneklem seçme yöntemine gidilmeden, araştırmaya katılmayı kabul eden 316 hemşire ile araştırma tamamlandı. Araştırmanın verileri “Kişisel Bilgi Formu”, “Hemşirelerin Bakım Verici Rollerine İlişkin Tutum Ölçeği” (HBRTÖ) ve “Kanıta Dayalı Hemşireliğe Yönelik Tutum Ölçeği” kullanılarak toplandı. Verilerin değerlendirilmesinde; sayı, ortalama, yüzdelik dağılımlar, standart sapma, tek yönlü varyans analizi, bağımsız gruplarda t testi ve pearson korelasyon analizleri kullanıldı.
Bulgular: Araştırma katılımcılarının Hemşirelerin Bakım Verici Rollerine İlişkin Tutum Ölçeği toplam puan ortalaması 59.23±14.51, Kanıta Dayalı Hemşireliğe Yönelik Tutum Ölçeği toplam puan ortalaması ise 52.53±11.37 bulundu. Hemşirelerin bakım verici rollerine ilişkin tutumları ile kanıta dayalı hemşireliğe yönelik tutumları puan ortalamaları arasında pozitif yönlü ve orta düzeyde istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki olduğu belirlendi.
Sonuç: Hemşirelerin bakım verici rollerine ilişkin tutumlarının iyi düzeyde, kanıta dayalı hemşireliğe yönelik tutumlarının ise orta düzeyde olduğu belirlendi. Hemşirelerin bakım verici rolleri ve kanıta dayalı hemşireliğe yönelik tutumları ilişkili olduğundan bu alanlarda eğitimler düzenlenmesi önerilmektedir.
Keywords
Bakım verici rol, hemşirelik, kanıta dayalı uygulama
Supporting Institution
Makalenin yazımında herhangi bir destek alınan kuruluş yoktur.
Thanks
Araştırmamıza katılan hemşirelere teşekkür ederiz.
References
- Altınbaş Y, İster ED. (2020). Hemşirelerin bakım verici rollerine ilişkin tutumları ve bireyselleştirilmiş bakım algıları. STED/Sürekli Tıp Eğitimi Dergisi, 29(4), 246-254.
- Ayhan Y, Kocaman G, Bektaş M. (2015). Kanıta dayalı hemşireliğe yönelik tutum ölçeği” nin Türkçe’ye uyarlanması: geçerlik ve güvenirlik çalışması. Hemşirelikte Araştırma Geliştirme Dergisi, 17(2/3), 21-35.
- Baran GK, Atasoy S, Şahin S. (2020). Hemşirelerin kanıta dayalı hemşirelik uygulamalarına yönelik farkındalık ve tutumlarının değerlendirilmesi. Celal Bayar Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü Dergisi, 7(3), 352-359.
- Bulut TY, Aydın M, Avcı İA. (2022). Yoğun bakım hemşirelerinin bakım verici rollerine ilişkin tutumlarının bazı değişkenler açısından değerlendirilmesi. Samsun Sağlık Bilimleri Dergisi, 7(1), 217-228.
- Dai CH. (2015). The practices and insights of improving quality of nusing care. Medical Information, 17, 12–13.
- Farokhzadian J, Khajouei R, Ahmadian L. (2015). Evaluating factors associated with implementing evidence‐based practice in nursing. Journal of Evaluation in Clinical Practice, 21(6), 1107-1113.
- Feldman PH, Murtaugh CM, Pezzin LE, McDonald MV, Peng TR. (2005). Just‐in‐time evidence‐based e‐mail “reminders” in home health care: Impact on patient outcomes. Health Services Research, 40(3), 865-886.
- Gurzick M, Kesten KS. (2010). The impact of clinical nurse specialists on clinical pathways in the application of evidence-based practice. Journal of Professional Nursing, 26(1), 42-48.
- Hayran O. (2012). Sağlık bilimlerinde araştırma ve istatistik yöntemler. Nobel Tıp Kitabevi.
- Johansson P, Oleni M, Fridlund B. (2002). Patient satisfaction with nursing care in the context of health care: a literature study. Scandinavian Journal of Caring Sciences, 16(4), 337-344.