Obligation of Cautio Judicatum Solvi of Asylum Seekers

Abstract

In principle, no security is required for anyone who files a lawsuit, intervenes in a lawsuit, or initiates execution proceedings before a Turkish court. However, in some exceptional cases stated in legal regulations the person who files a lawsuit, intervenes in a lawsuit, or initiates execution proceedings could be required to provide security. One example in this regard is the situation, as regulated under Article 48 of the Act on Private International Law and International Civil Procedure (IPPL), that the person filing or intervening in a lawsuit or initiating execution proceedings before a Turkish court is a foreign national. This is, however, an issue related with the right to a fair trial within the scope of the right to access to the court (Art. 6 of the ECHR and Art. 36 of the Turkish Constitution). Unless the contrary is provided as in Art. 16 of the 1951 Geneva Convention, foreign nationals residing in Turkey could be regarded as persons falling within the scope of application of Art. 46 of the IPPL. There is no special regulation in Turkish law regarding the liability of cautio judicatum solvi of conditional refugees, holders of subsidiary protection status owners, holders of temporary protection and international protection applicants, who came to Turkey for international protection but could not acquire the status of refugees due to the geographical reservation of Turkey to the 1951 Geneva Convention. In this paper, the liability of cautio judicatum solvi of these individuals, who are considered under international protection, is evaluated in the light of the right to access to the court and fair trial, and the question of whether they are under the obligation of exe cautio judicatum solvi under Art. 48 of the IPPL or Art. 84 of the Turkish Code of Civil Procedure is examined.

Keywords

• Security
• obligation of refugees to provide security
• obligation of foreigners to provide security
• obligation of asylum seekers to provide security
• obligation of Turkish citizens to provide security

Sığınmacıların Teminat Yatırma Yükümlülüğü

Abstract

Kural olarak, bir kimsenin dava açması, davaya katılması ya da icra takibinde bulunmasında teminat aranmaz. Ancak kanunun öngördüğü bazı istisnaî durumlarda dava açmak ya da takip talebinde bulunmak için teminat şartı aranabilir. Teminatın arandığı hâllerden birisi de, MÖHUK m. 48’de düzenlenen, dava açanın, davaya katılanın ya da icra takibi yapan kimsenin yabancı olmasıdır. Davacıdan ya da icra takibi yapandan teminat istenmesi, mahkemeye erişim hakkı kapsamında adil yargılanma hakkı (AİHS m. 6 ve Anayasa m. 36) ile de ilgili bir konudur. Türkiye’de bulunan yabancılar da, 1951 tarihli Cenevre Sözleşmesinde olduğu gibi aksine bir düzenleme olmadığı müddetçe MÖHUK m. 48’in uygulama alanı içinde kalabilecek kişiler olarak değerlendirilebilir. Türkiye’nin 1951 tarihli Cenevre Sözleşmesine koymuş olduğu coğrafî sınırlama sebebi ile özellikle mülteci statüsüne sahip olamamış ve ülkemize uluslararası koruma amacıyla gelen şartlı mülteci, ikincil koruma statü sahipleri ile geçici koruma sahipleri ve uluslararası koruma başvuru sahiplerinin teminat yükümlülüğüne ilişkin ise hukukumuzda özel bir düzenleme mevcut değildir. Çalışmada, uluslararası koruma altında kabul edilen bu kişilerin teminat yükümlülükleri, mahkemeye erişim ve adil yargılanma hakkı çerçevesinde değerlendirilmiş ve bu kişilerin MÖHUK m. 48 ya da HMK m. 84 kapsamında teminat yükümlülüklerin bulunup bulunmadığı incelenmiştir.

Keywords

• Teminat, mültecilerin teminat yatırma yükümlülüğü
• Yabancıların teminat yatırma yükümlülüğü
• Sığınmacıların teminat yatırma yükümlülüğü
• Türk vatandaşlarının teminat yatırma yükümlülüğü

References

1. Arat T, Ticaret Şirketlerinin Tâbiiyeti (1st edn, Sevinç 1970).
2. Arslan İ, Milletlerarası Özel Hukukta Mutad Mesken Kavramı (1st edn, On İki Levha 2014).
3. Atalı M, Ermenek İ and Erdoğan E, Medenî Usûl Hukuku (2nd edn, Yetkin 2019).
4. Ataman Figanmeşe İ, “Çifte Vatandaşlık Halinde MÖHUK’un 4. Maddesinin b ve c Bentlerinin Uygulama Alanı” 1999 19 (1-2),
5. Milletlerarası Hukuk ve Milletlerarası Özel Hukuk Bülteni, 95.
6. Aygül M, Milletlerarası Özel Hukukta Şirketlere Uygulanacak Hukukun Tespiti (1st edn, Seçkin 2007).
7. Aygül M, Yabancıların Çalışma Hakkı (Hürriyeti) ve Yabancılara Çalışma İzni Verilmesinde İdarenin Takdir Yetkisi (1st edn, Yetkin 2019).
8. Baldinger D, Vertical Judicial Dialogues in Asylum Cases, (1st edn, Brill Nijhof 2015).

9. Barkın E, “1951 Tarihli Mülteciliğin Önlenmesi Sözleşmesi”, 2014(1) Ankara Barosu Dergisi, 333.
10. Bayraktaroğlu Özçelik G, “MÖHUK m.48 Uyarınca Yabancıların Teminat Gösterme Yükümlülüğü” in Feriha Bilge
11. Tanrıbilir and Gülce Gümüşlü Tunçağıl (eds), 10. Yılında Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun 7-8 Aralık 2017 (Adalet 2018).
12. Benjamin W, UNHCR and Access to Justice: Mixed Method Dispute Resolution for Encamped Refugees, (October 23, 2017) Pepperdine University School of Law.
13. Çalışkan Z, Milletlerarası Usul Hukukunda Teminat (1st edn, Vedat 2013).
14. Çelikel A and Erdem BB, Milletlerarası Özel Hukuk (15th edn, Beta 2017).
15. Da Costa R, Legal and Protection Policy Research Series Rights of Refugees in the Context of Integration: Legal Standards and
16. Recommendations (Division of International Protection Services 2006).
17. Doğan V, Milletlerarası Özel Hukuk (6th edn, Savaş 2020).
18. Doğan V, Türk Yabancılar Hukuku (Yabancılar) (3th edn, Savaş 2018).
19. Ekşi N, Yabancılar ve Uluslararası Koruma Kanunu (5th edn, Beta 2018).
20. European Council on Refugee and Exiles, The Concept of Vulnerability in European Asylum Procedures, (1st edn, Aiada 2017).
21. Hathaway JC, The Rights of Refugees Under International Law, (1st edn, Cambridge University Press 2005).
22. İçduygu A and Ayaşlı E, “Geri Dönüş Siyaseti: Suriyeli Mültecilerin Dönüş Göçü İhtimali ve Gelecek Senaryoları”, 04/2019,
23. MİReKoc Çalışma Notları, https://mirekoc.ku.edu.tr/wpcontent/ uploads/2019/05/Mirekoc_Rapor_GeriDonusSiyaseti.pdfErşim Tarihi 28.03.2020.
24. Kap D, “Suriyeli Mülteciler: Türkiye’nin Müstakbel Vatandaşları”, Aralık 2014, Akademik Perspektif, 30.
25. Kaya İ and Yılmaz Eren E, Türkiye’deki Suriyelilerin Hukukî Durumu-Arada Kalanların Hakları ve Yükümlülükleri (1st edn, Seta 2014).
26. Linha M and Møkkelgjerd A, Analysis of Norway’s International Obligations, Domestic Law and Practice: Detention of Asylum Seekers (NOAS 2014).
27. Lordoğlu K and Aslan M, “En Fazla Suriyeli Göçmen Alan Beş Kentin Emek Piyasalarında Değişimi:2011-2014” 2016/2, Çalışma ve Toplum, 789.
28. McInerney-Lankford S, “Complementary Protection in International Refugee Law - Book Reviews” 2008 (55), Netherlands International Law Review, 101.
29. Mikolajczyk B, “Legal Aid for Applicants for International Protection” in Vincent Chetail, Philippe De Bruycker and Francesco Maiani (eds),
30. Reforming the Common European Asylum System: The New European Refugee Law (Brill Nijhoff 2016).
31. Moreno CR, “Language Access in Court” (2019) 14 California Legal History, 119.
32. Nebioğlu Öner Ş, “Uluslararası Çocuk Kaçırmanın Hukuki Yönlerine Dair La Haye Sözleşmesi:
33. Amacı, Uygulaması ve Kısa Bir İçtihat Analizi” (2014) 115 TBB Dergisi, 477.
34. Nomer E, Devletler Hususî Hukuku (22th edn, Beta 2017).
35. Okur M, Dava ve Takiplerde Teminat (Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Doktora 2009).
36. Özden B, “Türk Hukukunda Cautio Judicatum Solvi Kuralı” (1989) 9 (1) MHB, 27.
37. Özekes M, Medenî Usûl Hukukunda Hukukî Dinlenilme Hakkı (1st edn, Yetkin 2003).
38. Özkan I, Göç, İltica ve Sığınma Hukuku (1st edn, Seçkin 2013).
39. Öztürk NÖ, “1951 Tarihli Mültecilerin Hukuki Statüsüne İlişkin Sözleşme Çerçevesinde Mülteci Statüsünün Sona Ermesine
40. Öztürk NÖ, Mültecinin Hukukî Statüsünün Belirlenmesi (1st edn, Seçkin 2015).
41. Pekcanıtez H, Özekes M, Akkan M and Taş Korkmaz H, Medenî Usûl Hukuku (15th edn, On İki Levha 2017).
42. Şanlı C, Esen E and Ataman-Figanmeşe İ, Milletlerarası Özel Hukuk (6th edn, Vedat 2018).
43. Şanlı C, Uluslararası Ticarî Akitlerin Hazırlanması ve Uyuşmazlıkların Çözüm Yolları (2nd edn, Beta 2016).
44. Tanrıver S, Medenî Usul Hukuku (2nd edn, Yetkin 2018). Türk V, “International Protection” (2012) 24(1) International Journal of Refugee Law, 120.
45. Tütüncübaşı U, “Milletlerarası Usûl Hukukunda Teminat Gösterme Yükümlülüğü” (2012) 12(2) Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi 183.
46. Umar B, Hukuk Muhakemeleri Kanunu Şerhi (2nd edn, Yetkin 2014).
47. Walker K, “Defending The 1951 Convention Definition Of Refugee” 2003 (17) Georgetown Immigration Law Journal, 583.
48. Weis P, The Refugee Convention, 1951, The Travaux Preparatoıres Analysed With A Commentary By Dr Paul Weis Erişim Tarihi 01.04.2020.
49. Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Komiserliği, “Koruma Gündemi”, (3rd edn, 2003), , Erişim Tarihi: 28.03.2020.
50. Hukuk Muhakemeleri Kanunu Tasarısı ve Adalet Komisyonu Raporu (1/574), Dönem: 23, Yasama Yılı: 3 Erişim Tarihi 27.03.2020.
51. Türkiye, Sığınmacı ve Göçmenlerin Adli Yardıma Erişimi: Tespitler ve Öneriler, (Mülteci Hakları Merkezi Ocak 2019).
52. UNHCR, “Üçüncü Ülkeye Yerleştirme” (UNHCR Türkiye) < https://www.unhcr.org/tr/ucuncuulkeye-yerlestirme> Erişim Tarihi 30.03.2020.