TÜRKİYE’NİN REFAH REJİMİNİN DÖNÜŞÜMÜ
Abstract
Ülkeler vatandaşların refah seviyelerini artırmak için refah hizmetlerini uygularken belli başlı yollar tercih etmektedirler ve bu durum ülkeler arasında benzerlikler ve farklılıklar doğururken ülkelerin belli gruplar halinde değerlendirilmesini de sağlamaktadır. Refah rejimleri olarak da tabir edilen ülke grupları sosyal politikaların uluslararası düzeyde karşılaştırılmasına ve rejimlerin hareketinin analizine yardımcı olmaktadır. Türkiye olgunlaşmamış model olarak tabir edilen Güney Akdeniz modeline girdiği genel kabulken temel özellikleri bakımından farklı rejimlere ait özellikleri bünyesinde barındırdığından dolayı eklektik bir yapıya sahip olduğu görülmektedir. Küreselleşme, neoliberalizm gibi dinamiklerin ve aynı zamanda AB, DB, ILO gibi kuruluşların dünya çapında da etkili olması Türkiye’nin sunmuş olduğu refah hizmetlerini değişime uğratmıştır, refah hizmetlerinde yaşanan değişim itibariyle belirli gruplar arasında yakınlaşma(benzeşme) sonucunu doğurmaktadır. Eğitim hizmetleri, sağlık, hizmetleri, konut politikaları, emek piyasası politikaları, sosyal güvenlik politikaları gibi hizmetlerin kapsamı, sağlanış biçimleri belirlenerek söz konusu yaşanan değişimin yönünü bütüncül yaklaşım kullanarak ortaya koymak çalışmanın amacını oluşturmaktadır.
Keywords
References
- Abrahamson, P., “The Welfare Modelling Business”, Social Policy and Administration, c.33, S.4, 2002, ss.394-415. Achterberg, P. & Yerkes, M., “One Welfare State Emerging? Convergence versus Divergence in 16 Western Countries”, Journal of Comparative Social Welfare, C.25, S.3, 2009, ss.189-201. Aspalter, C., “The Development of Ideal-Typical Welfare Regime Theory”, International Social Work, c.54, S.6, 2011, ss.735–750.
- Buğra, A., Keyder, Ç., Yeni Yoksulluk ve Türkiye’nin Değişen Refah Rejimi, UNDP, Ankara, 2003, s.17.
- Çelik, A., Avrupa Birliği Sosyal Politikası ve Türkiye, Kitap Yayınevi, 2014, s.20.
- Delican, M., “Uluslararasılaşma ve Küreselleşme Bağlamında Karşılaştırmalı Endüstri İlişkileri: Gelişmeler ve Teorik Yaklaşımlar”, Sosyal Siyaset Konferansları, S.72, 2017, ss.1-33.
- Dorlach, T., “The Akp Between Populism And Neoliberalism: Lessons From Pharmaceutical Policy”, New Perspectives on Turkey, c.55, 2007, ss.55-83.
- Ferrera, M., “The “Southern Model” of Welfare in Social Europe”, Journal of European Social Policy, c.6 s1, 1996, ss.17-37.
- Harvey, D., A Brief History of Neoliberalism, OUP Oxford, 2007, s.64.
- Heper, M., “Islam, Conservatism, and Democracy in Turkey: Comparing Turgut Özal and Recep Tayyip Erdoğan”, Insight Turkey, C.15, S.2, 2013., ss.141-156.
- Işıklı, E., The Role of Private Employment Agencies in the Making of Employability in Turkey, Doktora tezi, 2016, ss.59-60.
- Kaufmann, F.-X. Thinking About Social Policy, German Social Policy 1, Springer-Verlag Berlin Heidelberg Kaufmann, F.-X., European Foundations of The Welfare State, Berghahn Books, New York, Oxford, 2012 Knill, C., “Introduction: Cross-National Policy Convergence: Concepts, Approaches and Explanatory Factors”, Journal of European Public Policy, C.12, S.5, 2005, ss.764-774.
