Posthuman Ethics and Distributed Agency in Kazuo Ishiguro’s Klara and the Sun

Bu makale, Kazuo Ishiguro’nun Klara ve Güneş adlı eserinde posthümanist etik kavramını, dağıtılmış eyleyicilik kavramını kullanarak tartışmaktadır. AI (yapay zeka) başkahramanı Klara’yı inceleyerek, çalışma, Ishiguro’nun eyleyiciliği hem insan hem de insan olmayan aktörleri içeren ağsal bir olgu olarak yeniden tanımladığını ve geleneksel insanmerkezli etik çerçevelere meydan okuduğunu ileri sürmektedir. Roman, posthuman dünyada etik düşüncelerin, insan ve yapay zeka varlıklarının ortaklaşa oluşturduğu bu dağıtılmış eyleyiciliği hesaba katması gerektiğini öne sürmektedir. Bu çalışma, Ishiguro’nun eserinin yalnızca insanmerkezli etiğin sınırlamalarını eleştirmekle kalmayıp, aynı zamanda teknolojik olarak aracılık edilen bir dünyada ahlaki sorumluluğun yeniden değerlendirilmesini de teşvik ettiğini sonucuna varır. Klara ve Güneş’i posthümanist etik söylemi içinde konumlandırarak, makale yapay zekanın etik sonuçları ve eyleyiciliğin değişen doğası üzerine güncel tartışmalara katkıda bulunmaktadır.

This article discusses posthuman ethics in Kazuo Ishiguro’s Klara and the Sun by employing the concept of distributed agency. By examining the AI protagonist Klara, the study argues that Ishiguro redefines agency as a networked phenomenon involving both human and non-human actors, challenging traditional anthropocentric ethical frameworks. The novel suggests that ethical considerations in a posthuman world must account for this distributed agency, where human and AI entities co-create ethical dynamics. This study concludes that Ishiguro’s work not only critiques the limitations of human-centered ethics but also prompts a reevaluation of moral responsibility in a technologically mediated world. By positioning Klara and the Sun within the discourse of posthuman ethics, the article contributes to contemporary discussions on the ethical implications of AI and the evolving nature of agency.