Necip Fazıl Kısakürek'in Senaryo Romanları

Senaryo-roman Türk edebiyatında belirmiş bir tür değildir. Çağdaş edebiyatlarda da bu kavramın karşılığı bir terim bulunmamaktadır. Necip Fazıl’ın millî bir sinema arayışında kullandığı bu kavramı daha sonra da kullanan birkaç isim mevcuttur. Necip Fazıl’ın senaryo-romanları üzerine yapılan çalışmalarda bu kavram irdelenmemiş ya aynı isimle ya da tiyatro veya romanlarına ilave edilerek tasnife tabi tutulmuştur. Yücel Çakmaklı ile milli bir Türk sineması kurma çabalarını pedagojik gerekçelere dayandıran Necip Fazıl, özellikle gençlerin kahramanlarını bu sinema artistlerinden seçtiğine dikkat çekerek, bu sanatın bizde gelişmemiş olmasından ve bu konuda bir şeyler yapılmayışından rahatsızdır. Yazar, birçok eseri gibi senaryo-romanlarını da “Büyük Doğu” düşüncesinden yola çıkarak oluşturur. Bu yüzden tebliğ eden bir dil kullanmaktan çekinmez. İlgi uyandırması açısında kahramanları ferdî tecrübelerini işlerken çok eleştirmesine rağmen mevcut Türk sinemasının kurgulanışından da yararlanır. Konularını çürüyen siyasî ve sosyal hayattan, resmi ideolojinin uygulanışına kadar geniş bir yelpazeden seçen Necip Fazıl’ın bu eserleri devrin panoramik fotoğraf karelerini vermesi açısından önemlidir. Amaç, Büyük Doğu düşüncesi etrafında bir nesil yetiştirme çabasıdır. Tiyatroları gibi senaryo romanı adını verdiği eserleri de eğlendirmekten ziyade düşündürmeyi ve davranış kazandırmayı amaçlayan tezli eserlerdir. Bu çalışmada önce senaryo-roman kavramı irdelenmiş, daha sonra yazarın sinema hakkındaki düşüncelerine yer verildikten sonra senaryo-roman ismini verdiği eserleri tahkiye unsurlarından yola çıkılarak değerlendirilmiştir.

The screenplay-novel is not a distinct genre in Turkish literature. There is no equivalent term for this concept in contemporary literature either. Several other writers have used this concept, which Necip Fazıl employed in his search for a national cinema. Studies on Necip Fazıl's screenplay-novels have not examined this concept; instead, they have been classified either under the same name or by adding them to his plays or novels. Necip Fazıl, who bases his efforts to establish a national Turkish cinema on pedagogical grounds with Yücel Çakmaklı, is dissatisfied with the lack of development of this art form in our country and the failure to do anything about it, pointing out that young people in particular choose their heroes from among these cinema artists. Like many of his works, the author creates his screenplay-novels based on the “Great East” idea. Therefore, he does not shy away from using a preaching language. Although he is very critical of his heroes' personal experiences in terms of arousing interest, he also takes advantage of the structure of existing Turkish cinema. Necip Fazıl's works, which select their subjects from a wide range, from the decaying political and social life to the implementation of the official ideology, are important in terms of providing panoramic snapshots of the era. The aim is to raise a generation around the ideology of the Great East. Like his plays, his works, which he calls screenplay novels, are thesis-driven works that aim to make people think and behave rather than entertain. In this study, the concept of screenplay-novel is first examined, followed by the author's thoughts on cinema. Subsequently, the works he named screenplay-novels are evaluated based on narrative elements.