Epistemic Injustice and the Credibility Deficit of Women’s War Testimony: Pat Barker’s The Women of Troy and Kristin Hannah’s The Women

Bu makale, tarihsel kurgu niteliğinde İngiliz ve Amerikan kadın yazarlar tarafından kaleme alınmış iki romanı karşılaştırmalı olarak incelemektedir: Pat Barker’ın The Women of Troy (2021) ve Kristin Hannah’ın The Women (2024). 21. yüzyıla ait edebî söylemin dışlanmış tarafında kalan marjinalleştirilmiş kadın savaş deneyimlerini merkeze alan bu eserler, Miranda Fricker’ın epistemik adaletsizlik kuramı çerçevesiyle incelenmiştir. Her iki roman da kadın savaş tanıklığının sistematik biçimde değersizleştirilmesini açığa çıkarmaktadır. Yazarlar, “konuşmanın erkeklerin işi” olduğuna direniş göstererek kadın karakterleri merkeze almakta ve erkek merkezli savaş edebiyatını dönüştürmeye çalışmaktadır. Barker’ın mitik yeniden yazımı ile Hannah’ın tarihsel romanı, feminist epistemolojik çatı altında aynı sorunda birleşmektedir. Savaş tanığı kadınlar, hem tanıksal haksızlık hem de hermenötik haksızlık nedeniyle deneyimlerini ifade edememekte; ifade ettiklerinde ise inandırıcı bulunmamaktadır. Eserlerde kadın karakterlerin deneyimlediği susturulma, etiketlenme, dışlanma ve marjinalleştirilme ile epistemik direniş sahneleri, karşılaştırmalı edebiyat yöntemiyle incelenmiştir. Bu çalışma, çağdaş savaş edebiyatının epistemik adalet bağlamında yalnızca savaş hakkında ne bildiğimizi değil, kimin bilme otoritesine sahip olduğunu da yeniden yapılandırdığını göstermektedir.

This article draws a comparative analysis of two novels written by British and American women authors: Pat Barker’s The Women of Troy (2021) and Kristin Hannah’s The Women (2024). Both published in the 21st century, these works center on the marginalized experiences of women in war experiences that have been excluded from the literary discourse and are analyzed through the framework of Miranda Fricker’s theory of epistemic injustice. Both novels expose the systematic devaluation of women’s wartime testimonies. By resisting the notion that “speech is men’s business, the authors place female characters at the center and strive to transform male-centered war literature. Barker’s mythical rewriting and Hannah’s historical novel converge on the same issue under a feminist epistemological framework. Women war witnesses are unable to articulate their experiences due to both testimonial injustice and hermeneutic injustice; when they do speak, they are not deemed credible. The scenes of epistemic resistance including the silencing, labeling, exclusion, and marginalization experienced by female characters have been examined through a comparative literature method. This study demonstrates that contemporary war literature, within the context of epistemic justice, not only redefines what we know about war but also who holds the authority to know.