Albert Camus’da Saçma ve Ölüm İlişkisi

The 20th century had been an era in which the emergence of the existentialist thought and all existential concepts peculiar to human beings were reviewed. In the century of wars and changes, the sharp relationship between death and life had been the subject of more intellectual structure. Camus shows that conscious-centered the relationship between absurd and individual is pulled to a different level with death. The polymorphism of death, such as death sentences, suicides, mass murders and ordinary death, also reveals the polysemy of the semantic ties inherent in it. Death, which unifies the segmental ties of the time, becomes a central issue for Camus. The link between absurd and death also creates the ways of relationship between the world and human. In this study, these contextual structures and main topics of Camus’s existential philosophy will be discussed.

20.Yüzyıl Felsefesi, Varoluşçu düşünce akımının ortaya çıkışının ve insana özgü tüm varoluşsal kavramların gözden geçirildiği bir çağ olmuştur. Savaşların ve değişimlerin yüzyılı olarak ölüm ve yaşam arasındaki keskin ilişki, daha çok düşünsel yapının konusu olmuştur. Camus, saçma ile birey arasındaki bilinç merkezli ilişkinin ölüm ile daha farklı bir düzleme çekildiğini gösterir. Ölüm cezaları, intiharlar, toplu katliamlar ve sıradan ölüm olarak ölümün çok biçimliliği ona içkin olan anlamsal bağların çok anlamlılığını da ortaya koyar. Zamanın dilimsel bağlarını tek düze eden ölüm, Camus için merkezi olan bir konu halini almaktadır. Saçma ve ölüm arasındaki bağ dünya ile insan arasındaki ilişkinin tarzlarını da meydana getirmektedir. Bu çalışmada, bu bağlamsal yapılar ve Camus’nun Varoluşçu Felsefede ana konuları üzerinde durulacaktır.