Laughter as a Rational and Irrational Phenomenon in Harold Pinter’s The Hothouse

Harold Pinter’in 1958/1980 tarihli The Hothouse tiyatro oyunu komikliğin rasyonel ve irrasyonel yaklaşımlarından yararlanarak bir gülme etkisi meydana getirir. Absürt bir tonla, bu iki perdelik oyun zaman/mekân ve karakterleriyle hiyerarşik iktidar yapılarını alaya almayı amaçlamaktadır. Esprili ve eğlenceli diyaloglarıyla oyun gülmenin sosyal ve psikolojik işlevlerini bir araya getirerek bir gülme etkisi yaratmaktadır. Bu makale Pinter’in tiyatro oyununu gülme etkisinin rasyonel ve irrasyonel kullanımından yola çıkarak yakından incelemeyi amaçlamaktadır. Henri Bergson’un rasyonel komik yaklaşımında gülme kavramı ile Freud’un irrasyonel komik yaklaşımı olan şaka kavramını kullanan bu çalışma, Pinter’ın oyununda gülme etkisinin nasıl oluşturulduğunu göstermektedir.

Harold Pinter’s 1958/1980 play The Hothouse presents the laughter effect by making use of rational and irrational approaches of comic. In its absurdist tone, the two act play aims to mock hierarchical power structures with its setting and characters. With its witty and playful dialogues, the play creates the laughter effect by amalgamating the social and psychological functions of laughter. This article seeks to study Pinter’s play closely from the use of rational and irrational way of the laughter effect. Using the theories of Henri Bergson’s laughter concept as a rational comic approach and Freud’s joke concept as an irrational comic approach, this study shows how laughter effect is constructed in Pinter’s play.