1 KASIM 2015 GENEL SEÇİMİNDE KULLANILAN SİYASAL AFİŞLERİN GÖSTERGEBİLİMSEL ANALİZİ
Abstract
Günümüzde kitle iletişim araçlarının gelişmesi, Türkiye’de yaşanan siyasi gelişmeler paralelinde partilerin kurumsallaşamaması, partiler arasındaki farklılıkların azalması gibi nedenlerden ötürü siyasal reklamın önemi artmış ve seçmenleri bilgilendirme ve seçmenlere ulaşma işlevi daha güçlü hale gelmiştir. Bu amaç doğrultusunda çalışmada ilk önce siyasal reklam, siyasal reklamın amaçları ve araçları incelenmiştir. Ardından Siyasal reklam araçlarından afiş detaylı tartışılmış ve göstergebilimi bu doğrultuda ele alınmıştır. Çalışmanın son bölümünde siyasal reklam içerikli afişler göstergebilim çerçevesinde ela alınmıştır. Gösteren ve gösterge çerçevesinde iktidar, ana muhalefet ve muhalefet partiler olmak üzere üç partinin 1 Kasım 2015 genel seçim kampanyası sürecinde yer alan afişleri incelenmiştir. Siyasal afişlerin ve siyasal reklamların kitlelere ulaşabilme nedeniyle siyasal alanda önemli bir yerinin olduğu gözlemlenmiştir. Özellikle 1 Kasım seçimlerindeki partilerin bu yeni araçları sıkça kullandığı görülmektedir. Bu çalışma ile özellikle siyasal anlamda afişler ve yan anlam irdelenmeye çalışılmıştır. Göstergebilimsel analizde gösteren/gösterilen ayrımından yola çıkılarak, reklamların öncelikle görüntüsel anlatımı yapılmış, ardından gösterge çözümlemesine gidilmiştir. Çözümlemede CHP’nin özellikle afişlerinde lider fotoğrafı kullanmadığı ve daha çok farklı görseller kullandığı görülürken AK Parti ve MHP ‘nin lider fotoğraflarına yer verdiği göze çarpmaktadır. Ak Parti ve MHP’nin afişlerinde ki vurgu benzerlikleri ise dikkat çekmektedir.
Keywords
İnformal Öğrenme,Formal Eğitim,Çocuk,Aile,Suç,Medya,Medyadan Suç Taklidi
References
- Balcı, Ş. (2007). “Negatif Siyasal Reklamlarda İkna Edici Mesaj Stratejisi Olarak Korku Çekiciliği Kullanımı”, Selçuk Üniversitesi. Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi. 17. s. 73-106.
- Batı U. (2005). “Bir Anlam Yaratma Süreci ve İdeolojik Yapı Olarak Reklamların Göstergebilim Bir Bakış Açısıyla Çözümlenmesi”, C.Ü. Sosyal Bilimler Dergisi. 29(2) ss. 175-190.
- Becer, E. (2002). İletişim ve Grafik Tasarım. İstanbul: Dost Kitabevi.
- Demir, S. (2009). “Göstergebilim, Umberto Eco ve Yapıtları Bağlamında Göstergebilime Katkıları”,. İstanbul Üniversitesi Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, İstanbul
- Dinçer, A. (2006). “Siyaset Dili”, Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Kırıkkale Üniversitesi. Kırıkkale. Erdinç, İ. E. (2010). “Siyasal İletişim Boyutuyla Siyasal Reklam: Üniversite Öğrencilerinin Oy Verme Davranışına Yönelik Bir Araştırma”, Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, İstanbul.
- Fiske, J. (2003). İletişim Çalışmalarına Giriş. Ankara: Bilim ve Sanat Yayınları.
- Güngör, N. (2011). İletişim, Kuramlar ve Yaklaşımlar. Ankara: Siyasal Kitabevi.
- İslamoğlu, A. H. (2002). Siyaset Pazarlaması. İstanbul: Beta Basım Yayım Dağıtım.
- Merter, E. (2003). 80.Yılında Cumhuriyet’i Afişleyen Adam: İhap Hulusi Görey. İstanbul: Literatür Yayıncılık.
- Niray, N. Öksüz, O. ve Deniz, Ş. (2007). “Türkiye’de Siyasal Reklâmcılık Uygulamaları: 22 Temmuz 2007 Genel Seçimlerinde Ulusal Basında Siyasal Reklâm Analizi”,. Medya ve Siyaset Uluslararası Sempozyumu. Ege Üniversitesi. İzmir.