Sebk-i Hindî Çalışmaları
Abstract
Sebk-i Hindî kavramı, genel olarak XVI. ve XVIII. yüzyıllar arasında (Örfî'den Bîdil'e kadar) Hindistan'da İran şiiri tesirinde gelişen şiir anlayışını ifade etmektedir. Bu şiir anlayışının en karakteristik yönü, orijinal anlamlar ve kullanılmamış, yeni imajlardır. XVI. yüzyılda İran'da baskı gören bazı şairler Hindistan'a kaçmışlardır. Bu şairler, zengin ve derin Hint düşüncesinden etkilenmiş ve şiirlerini orijinal anlamlarla örmüşlerdir. Bu şiir tarzında, tezat, mübalağa ve alışılmışın dışında imajların kullanılması tercih edilmiştir. Hint düşüncesi ile Fars şiirinin izdivacından doğan bu yeni şiir anlayışı, Hindistan'dan İran'a, Afganistan'dan Türkiye'ye kadar geniş bir coğrafyada etkili olmuştur. Bu makalede, sözkonusu şiir hakkında kısa bir bilgi verildikten sonra, Sebk-i Hindî hakkında yazılmış İngilizce, Farsça, Türkçe, Urduca ve diğer bazı dillerdeki kaynaklar tanıtılmaktadır. Bibliyografya açıklamalarında, kolay ulaşılabilen Türkçe kaynaklardan ziyade, araştırmacılara daha faydalı olacağı düşüncesiyle, İngilizce ve Farsça kaynaklara önem verilmiştir.
Keywords
Studies on Sabk-i Hindi
Abstract
The phrase Sebk-i Hindi (Indian style) is used to denote the poetic style developed by dominantly Persian poets in India from the XVIth century to the XVIIIth century (from Örfi to Bidil). The most significant characteristic of this style is the usage of original meanings and unusual new images. In the XVIth century, some poets who were troubled by the pressures of the Iranian government fled to India. These poets were influenced by the richness and depth of Indian thought. Under this influence, they developed a new poetic style comprising original meanings in India. In this style, antitheses and hyperboles were much used, and novel images were preferred to traditional meanings. This movement, which evolved out of the marriage of Indian thought with Persian poetry, was influential in a large area spanning from India and Afghanistan to Iran and Turkey.
Keywords
