Research Article

Türkiye’de belirlenen istasyon çiftlerinde yağış-yükselti ilişkisi

Number: 82 June 30, 2023
TR EN

Türkiye’de belirlenen istasyon çiftlerinde yağış-yükselti ilişkisi

Öz

Yükselti arttıkça yağışın da artacağı yönündeki genel kabul, uluslararası literatürde geçerliliğini korurken, ulusal yayınlarda çoğunlukla Schreiber Formülü olarak bilinen eşitlikten yararlanılmaktadır. Formülün, yağışın belirli bir yükselti mesafesinde belirli bir miktarda artacağını önerdiği model, statik bir yaklaşım olup, yağışın yükseltiyle artmadığı durumları tespit etmede kullanışsızdır. Yağış, doğal çevrenin başlıca bileşenlerinden biri olarak, beşeri hayatı doğrudan veya dolaylı yollardan etkilemektedir. Bu bakımdan yağışın gerçeğe yakın modellenmesi, ekonomik faaliyetlerin sürdürülebilirliği ve planlaması açısından önemlidir. Yağışın yükseltiyle nasıl değiştiğini incelemeye alan bu çalışmanın temel yöntemi, belirlenen istasyon çiftlerinde yağış gradyanlarının hesaplanmasına dayanmaktadır. Türkiye’de yeterli veri uzunluğuna sahip 542 adet istasyon çiftinde okunan sonuçlar, yağışın yükseltiyle azaldığı durumların da dikkat çekici ölçülerde olduğunu ortaya koymaktadır. Çiftlerden 130 tanesinde negatif gradyan, pozitif gradyandan daha çok sayıdadır. 2005-2021 dönemine ait aylık verilerle elde edilen sonuçların işaret ettiği bir diğer husus, pozitif ve negatif gradyanların görülme yüzdeleri arasındaki belirgin mevsimselliktir. Buna göre negatif gradyanının görülme yüzdesi soğuk periyotta fazlalaşmakta, yazın ise azalmaktadır. İki mevsim arasındaki hava sıcaklıklarıyla birlikte yoğuşma seviyesindeki belirgin farklılıklar gradyanın pozitif ya da negatif olmasını belirlemektedir. Yoğuşma seviyesinin bir diğer deyişle bulut tabanı yüksekliğinin alçaldığı kış aylarında negatif gradyan tespit etmek daha olasıdır.

Anahtar Kelimeler

References

  1. Ardel, A. (1960). Umumi coğrafya dersleri (2. baskı). İstanbul Üniversitesi Yayınları.
  2. Atalay, İ. (2010). Uygulamalı klimatoloji (1. baskı). META Basım Matbaacılık Hizmetleri.
  3. Aydınözü, D. (2008). Yükseldikçe bölgelerimize göre her 100 m.deki yağış artışı üzerine bir deneme. Marmara Coğrafya Dergisi, 17, 172–184.
  4. Basist, A., Bell, G. D., & Meentemeyer, V. (1994). Statistical relationships between topography and precipitation patterns. Journal of Climate, 7, 1305–1315. https://doi.org/ 10.1175/1520-0442(1994)007<1305:SRBTAP>2.0.CO;2
  5. Biricik, A. S. (2009). Fiziki coğrafya-jeomorfoloji ile hidrolojinin temel prensipleri ve araştırma yöntemleri. Gonca Yayınevi.
  6. Burns, J. I. (1953). Small-scale topographic effects on precipitation distribution in San Dimas Experimental Forest. Transactions, American Geophysical Union, 34(5), 761–767. https://doi. org/10.1029/TR034i005p00761
  7. Clyde, G. D. (1931). Relationship between precipitation in valleys and on adjoining mountains in northern Utah. Monthly Weather Review, 59(3), 113–117. https://doi.org/ 10.1175/1520-0493(1931)59<113:RBPIVA>2.0.CO;2
  8. Davis, W. M. (1894). Physical geography in the university. The University of Chicago Press Journal, 66–100. https://doi. org/10.1086/606891

Details

Primary Language

Turkish

Subjects

Human Geography

Journal Section

Research Article

Publication Date

June 30, 2023

Submission Date

May 13, 2023

Acceptance Date

June 20, 2023

Published in Issue

Year 2023 Number: 82

APA
Kırcı, B., & Yılmaz, E. (2023). Türkiye’de belirlenen istasyon çiftlerinde yağış-yükselti ilişkisi. Türk Coğrafya Dergisi, 82, 51-62. https://doi.org/10.17211/tcd.1296754

Publisher: Türk Coğrafya Kurumu / Turkish Geographical Society