DİJİTAL DİPLOMASİ VE GÜÇ KİMLİĞİ İNŞASI: ABD–ÇİN–TÜRKİYE ÖRNEKLERİNDE SOSYAL MEDYA SÖYLEMLERİNİN NİTEL KARŞILAŞTIRMALI ANALİZİ (2022–2025)

Abstract

Bu çalışma, dijital diplomasi uygulamalarının uluslararası güç dönüşümüne nasıl katkı sağladığını, sosyal medya platformlarının dış politika aracı olarak kullanımı üzerinden incelemektedir. Araştırma, Amerika Birleşik Devletleri, Çin ve Türkiye örnekleri üzerinden devletlerin dijital iletişim yoluyla stratejik anlatılar inşa etme ve uluslararası etki üretme biçimlerini karşılaştırmalı olarak analiz etmeyi amaçlamaktadır. Çalışma, 2022–2025 yılları arasında resmi diplomatik aktörlere ait X (Twitter), Instagram ve YouTube hesaplarında paylaşılan toplam 1.800 gönderi arasından amaçlı örnekleme yöntemiyle seçilen 600 gönderiye dayanmaktadır. Araştırmada karşılaştırmalı nitel araştırma tasarımı benimsenmiş, söylem analizi ile tematik analizin birlikte kullanıldığı karma bir yöntem uygulanmıştır. NVivo yazılımı aracılığıyla gerçekleştirilen analiz sonucunda beş ana tema belirlenmiştir: demokratik değerler ve normatif liderlik, kalkınma ve karşılıklı kazanç söylemi, insani diplomasi ve yardım, ulusal imaj ve marka inşası ile kriz ve güvenlik iletişimi. Bulgular, üç ülkenin dijital diplomasi stratejilerinin önemli ölçüde farklılaştığını göstermektedir. Amerika Birleşik Devletleri dijital diplomasi iletişiminde demokrasi, müttefiklik ilişkileri ve küresel liderlik vurgusuna dayalı normatif bir söylem üretirken; Çin kalkınma iş birliği, ekonomik ortaklık ve `kazan–kazan` anlatıları üzerinden kalkınmacı güç temelli bir iletişim stratejisi benimsemektedir. Türkiye ise insani diplomasi, arabuluculuk faaliyetleri ve kriz müdahalesi temalarıyla daha çok insani ve bölgesel güç kimliği inşa etmektedir. Bu farklılıklar, dijital diplomasinin devletlerin uluslararası sistemde farklı güç kimliklerini yeniden üretmelerine imkân tanıyan stratejik bir araç olarak işlediğini ortaya koymaktadır. Çalışma, dijital diplomasi pratiklerini uluslararası güç dönüşümü ile ilişkilendiren ampirik temelli karşılaştırmalı bir analiz çerçevesi sunarak literatüre katkı sağlamaktadır. Ayrıca platform diplomasisinin stratejik anlatılar, algoritmik görünürlük ve devlet iletişim pratiklerinin kesişiminde ortaya çıkan çok boyutlu bir süreç olarak değerlendirilmesi gerektiğini ileri sürmektedir. Bu yönüyle araştırma, yükselen ve yerleşik güçlerin dijital platformları küresel etki üretimi için nasıl kullandıklarına ilişkin özgün bir perspektif sunmaktadır.

Keywords

• Dijital Diplomasi
• Yumuşak Güç
• Dış Politika
• Sosyal Medya
• Siber Diplomasi

Supporting Institution

Bu araştırma, kamu, ticari veya kâr amacı gütmeyen sektörlerdeki fon ajanslarından herhangi bir özel hibe almamıştır.

Ethical Statement

Bu çalışma etik kurallara uygun olarak yürütülmüştür.

Thanks

Aileme, bu çalışmayı tamamlamam için bana güç veren sürekli destekleri, sabırları ve teşvikleri için minnettarlığımı ifade etmek isterim.

DIGITAL DIPLOMACY AND POWER IDENTITY CONSTRUCTION: A QUALITATIVE COMPARATIVE ANALYSIS OF SOCIAL MEDIA DISCOURSES IN THE CASES OF THE U.S., CHINA AND TÜRKİYE (2022–2025)

Abstract

This study examines how digital diplomacy practices contribute to the transformation of international power by analyzing the use of social media platforms as instruments of foreign policy. Focusing on the United States, China and Türkiye, the research investigates how states construct strategic narratives and project international influence through digital communication. The study is based on a dataset of 600 social media posts selected from an initial corpus of 1,800 posts shared between 2022 and 2025 on X (Twitter), Instagram and YouTube accounts of official diplomatic actors. A comparative qualitative research design combining thematic analysis and discourse analysis was employed. Using NVivo software, five main thematic categories were identified: democratic values and normative leadership, development and mutual benefit discourse, humanitarian diplomacy, national image construction and crisis communication. The findings reveal significant differences in digital diplomacy strategies across the three countries. The United States predominantly employs a normative discourse centered on democracy, alliances and global leadership. China emphasizes development cooperation, economic partnerships and `win–win`narratives, reflecting a development-oriented power projection model. Türkiye, in contrast, highlights humanitarian diplomacy, mediation efforts and crisis response, constructing an image of a proactive regional and global humanitarian actor. These differences demonstrate that digital diplomacy functions as a strategic tool for states to reproduce distinct power identities in the international system. The study contributes to the literature by providing an empirically grounded comparative framework that links digital diplomacy practices with international power transformation. It proposes that platform diplomacy should be understood as the intersection of strategic narratives, algorithmic visibility and state communication practices. By combining discourse analysis with cross-national comparison, the research offers a novel perspective on how emerging and established powers utilize digital platforms to reshape global influence.

Keywords

• Digital Diplomacy
• Soft Power
• Foreign Policy
• Social Media
• Cyber Diplomacy

Supporting Institution

This research did not receive any specific grant from funding agencies in the public, commercial, or not-for-profit sectors.

Ethical Statement

This study was conducted in accordance with ethical guidelines.

Thanks

I would like to express my gratitude to my family, whose constant support, patience, and encouragement gave me the strength to complete this study.

References

1. Altun, A. (2020). Dijital diplomasi bağlamında Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin yumuşak güç etkisi. International Journal of Disciplines Economics and Administrative Scienves Studies, 6(24), 1042-1053. https://doi.org/10.26728/ideas.357
2. Baştan, Y. and Karagül, S. (2021). Diplomasinin dönüşümü ve dijital diplomasi. TroyAcademy, 6(3), 777-803. https://doi.org/10.31454/troyacademy.959312
3. Bjola, C. and Holmes, M. (2015). Digital diplomacy: Theory and practice. Routledge.
4. Bjola, C. and Pamment, J. (2019). Countering disinformation: The EU’s experience. Routledge.
5. Bjola, C. and Zaiotti, R. (Eds.). (2020). Digital diplomacy and international organizations: Autonomy, legitimacy and contestation. Routledge.
6. Bjola, C. and Pamment, J. (2023). Countering online propaganda and extremism: The dark side of digital diplomacy. Routledge.
7. Bjola, C. and Manor, I. (2024). The digital diplomacy handbook. Oxford University Press.
8. Bostancı, M. and Batur, A. (2022). Rusya-Ukrayna savaşının algı yönetimi ve dijital diplomasi bağlamında Türkiye’ye yansımaları. İletişim ve Diplomasi, (9), 123–146. https://doi.org/10.54722/iletisimvediplomasi.1198050.

9. Castells, M. (2010). The rise of the network society (2nd ed.). Wiley-Blackwell.
10. Chaban, N. and Dolea, A. (2021). Public diplomacy in the European Union and the United States: A comparative analysis. Palgrave Macmillan.
11. Cull, N. J. (2019). Public diplomacy: Foundations for global engagement in the digital age (2nd ed.). Polity Press.
12. Cull, N. J. and Wang, J. (Eds.). (2021). The Routledge handbook of public diplomacy (2nd ed.). Routledge.
13. DeNardis, L. (2020). The internet in everything: Freedom and security in a world with no off switch. Yale University Press.
14. Entman, R. M. (2004). Projections of power: Framing news, public opinion and U.S. foreign policy. University of Chicago Press.
15. Fairclough, N. (2013). Critical discourse analysis: The critical study of language (2nd ed.). Routledge.
16. Hocking, B. and Melissen, J. (2015). Diplomacy in the digital age. Netherlands Institute of International Relations Clingendael.
17. Horowitz, M. C. (2022). The diffusion of military power: Causes and consequences for international politics. Princeton University Press.
18. Huang, Z. A., & Wang, R. (2021). Exploring China’s digitalization of public diplomacy on Weibo and Twitter: A case study of the U.S.–China trade war. International Journal of Communication, 15, 1912–1939.
19. Kampf, Z., Manor, I. and Segev, E. (2015). Digital diplomacy 2.0? A cross-national comparison of public engagement in Facebook and Twitter. The Hague Journal of Diplomacy, 10(4), 331–362. https://doi.org/10.1163/1871191X-12341318
20. Klimburg, A. (2017). The darkening web: The war for cyberspace. Penguin Press.
21. Manor, I. (2022). The digitalization of public diplomacy. Palgrave Macmillan.
22. Melissen, J. and Wang, J. (Eds.). (2019). Debating public diplomacy. Brill Nijhoff.
23. Morozov, E. (2011). The net delusion: The dark side of internet freedom. PublicAffairs.
24. Nye, J. S. (2004). Soft power: The means to success in world politics. PublicAffairs.
25. Nye, J. S. (2021). Do morals matter? Presidents and foreign policy from FDR to Trump. Oxford University Press.
26. Pamment, J. (2020). Public diplomacy and social media. Routledge.
27. Price, V. and Tewksbury, D. (1997). News values and public opinion: A theoretical account of media priming and framing. In G. A. Barnett and F. J. Boster (Eds.), Progress in communication sciences (Vol. 13, pp. 173–212). Ablex.
28. Riordan, S. (2019). Cyberdiplomacy: Managing security and governance online. Polity Press.
29. Seib, P. (2012). Real-time diplomacy: Politics and power in the social media era. Palgrave Macmillan.
30. Seib, P. (2021). Public diplomacy and the media in the 21st century. Polity Press.
31. Türkoğlu, Y. and Çağlar, N. (2021). Twiplomasi’de resmi ve kişisel hesapların karşılaştırılması: Türkiye Cumhuriyeti Dışişleri Bakanlığı örneği. Sosyal Mucit Academic Review, 2(2), 118-138.
32. Uysal, N. and Schroeder, R. (2019). Türkiye’s digital diplomacy: Social media use of the Turkish Ministry of Foreign Affairs. Journal of International Affairs, 72(1), 191–206. https://doi.org/10.1016/j.pubrev.2019.101837
33. Yağmurlu, A. (2019). Dijital diplomasi: Kamu diplomasisi çerçevesinden Avrupa Birliği üye ülkeleri ve Türkiye Dışişleri Bakanlıkları internet uygulamaları. Gümüşhane Üniversitesi İletişim Fakültesi Elektronik Dergisi, 7(2), 1267-1295.
34. Zaharna, R. S. (2023). Communication logics of global public diplomacy: Theory and practice. Oxford University Press.