Research Article

Arap Şiirinde Zorunluluktan Kaynaklanan Hazif Olgusu

Volume: 3 Number: 1 June 30, 2019
EN TR

Arap Şiirinde Zorunluluktan Kaynaklanan Hazif Olgusu

Öz

Her dilin kendine ait bir özelliği bulunmaktadır. Bu özellik dilin kullanıldığı bütün anlatımlarda söz konusu olmayabilir. Arapçada şiir kendine has özellikleri bulunan bir anlatım üslubudur. Şiire has gramer ve anlatım özellikleri çok fazla olmakla birlikte, hiç kuşkusuz en geniş yer tutan başlık, anlam olarak olmasa da lafız olarak onda yapılan haziftir. Zira şair vezni ve kafiyeyi tutturabilmek için bunu yapmak zorunda kalmış olabilir. Düşürmek, yazmamak anlamına gelen hazif, şiirde olmakla birlikte nesirde (in prose) de görülebilmektedir. Bu konu önemine binaen Arapça dil çalışmalarının yapılmaya başlandığı ilk dönemlerden itibaren edebi kaynaklarda yer almaya başlamış hatta hakkında müstakil eserler telif edilmiştir.


Hazif konusu gramer kaynakları içerisinde yeri geldiğinde izah edilen dağınık bilgiler olarak bulunmaktadır. Tespit edebildiğimiz kadarıyla ülkemizde bu konuda müstakil bir çalışma yapılmamıştır. Biz bu çalışmamızda şiirde yapılan hazfları örnekler vermek suretiyle inceleyeceğiz.


Anahtar Kelimeler

Şiir,Zaruret-İ Şiir,Hazif,Vezin,Kafiye

References

  1. Abdugaffâr, el-Hasan b. Ahmed. el-Huccetu’l-ḳurrâi’s-sebaʿ. thk. Bedruddin Kahveci-Beşîr Cuycabî. Beyrut: Dâru’l-Memûn, 1993.
  2. Abdultevvâb, Ramazan. Buḥûs ve maḳālât fi’l-luġa. Kahire: Mektebetu’l-Hancî, 1995.
  3. Ahfâş, Ebu’l-Hasan el-Mucâşaî. Meʿâni’l-Kurân, thk. Hudâ Mahmûd Karâa. Kahire: Mektebetu’l-Hancî, 1990.
  4. Aynî, Bedruddin Mahmud b. Ahmed. el-Maḳāṣıdu’n-naḥviyye fî -şerḥi şevâhidi şuruḥi’l-Elfiyye, thk. Ali Muhammed Fâhir- Ahmed Muhammed Tevfîk. Kahire: Dâru’s-Selâm, 2010.
  5. Cevcerî, Şemsuddîn Muhammed b. Abdulmunim. Şerḥu Şuẕûri’ẕ -ẕeheb, thk. Nevvâf b. Cezâ el-Hârisî. Medine: Imâdetu Bahsi’l-İlmî, 2004.
  6. Cevziyye, Burhanuddîn İbrahim b. Muhammed b. Kayyîm. İrşâdu’s-sâlik ilâ ḥalli Elfiyyeti İbni Mâlik, thk. Muhammed b. Avvad. Riyad: Evdâu’s-Selef, 1954.
  7. Dervîş, Muhyiddîn b. Ahmed Mustafa. İrâbu’l-Kurân ve Beyânuh. Beyrut: Dâru’l-Yemâme, 1415.
  8. Durmuş, İsmail. “Hazif”, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 17: 122-124. Ankara: TDV Yayınları, 1998.
  9. Durusteveyh, Ebû Muhammed Abdullah b. Cafer. Taṣḥîḥu’l-faṣîḥ ve şerḥuhu. thk. Muhammed el-Bedevî el-Mahtûr. Kahire: el-Meclisu’l-A’lâ li’ş-Şuûni’l-İslâmiyye, 1998.
  10. Ebû Bişr, Yemân b. Ebi’l-Yemân el-Bendenîcî. et-Taḳfiyye fi’l-luġa, Halil İbrâhîm el-Atıyye. Irak: Vizâretu’l-Evkâf, 1976.
ISNAD
Gültekin, Aladdin. “Arap Şiirinde Zorunluluktan Kaynaklanan Hazif Olgusu”. Türkiye İlahiyat Araştırmaları Dergisi 3/1 (June 1, 2019): 23-55. https://doi.org/10.32711/tiad.522734.