Effect of the EU Water Framework Directive on water resources management in Turkey

Abstract

In Turkey, the policy and management of water resources is constituted with the food security, economic and social development, full membership negotiations with EU and evaluation of regional developments and it has been continuously revised in accordance with the changes in these subjects. Therefore, Turkey should harmonize the EU legislation and related other regulations to its current domestic law in the EU accession process effectively. One of the areas where alignment is important in this process is the environment. The European Union Water Framework Directive (WFD) is one of the legal regulations for the harmonization process in the EU accession process on the topic of the environment. Thus, the purpose of this article is to assess the effects of the WFD on water resources management in Turkey by investigating the legal, organizational and political aspects. The eight main objectives of the WFD were used as criteria for making these assessments. Many legislative arrangements have been made in the process of harmonization with EU legislation. However, the lack of proper water law to EU WFD standards in Turkey affects water management and inter-agency coordination has been found to adversely affect. If the draft Water Law prepared in 2012 is to be updated by following the current conditions and the EU WFD, it will provide political, organizational and legal unity in terms of water management.

Keywords

• Su hukuku,Su politikası,Kaynak yönetimi

Project Number

2014-02

AB Su Çerçeve Direktifinin Türkiye’de su kaynakları yönetimine etkisi

Abstract

Türkiye’de su kaynakları politikası ve yönetimi; su ve gıda güvenliği, ekonomik ve sosyal kalkınma, AB ile tam üyelik müzakereleri ve bölgedeki gelişmelerin değerlendirilmesi ile oluşturulmaktadır ve bu konulardaki değişmelere göre de revize edilmektedir. Türkiye’nin AB adaylık sürecinde AB mevzuatı ve ilgili mevzuatları etkin bir şekilde uyumlaştırma ve mevcut mevzuatı kendi iç hukukuna yansıtma zorunluluğu vardır. Bu süreçte, uyumlaştırmanın önemli olduğu alanlardan birisi de çevredir. Avrupa Birliği Su Çerçeve Direktifi (SÇD) de çevre konusunda; AB ile uyum süreci için en önemli yasal konulardan birisidir. Böylece, bu çalışmanın amacı, SÇD’nin Türkiye’deki su kaynakları yönetimine olan etkilerinin hukuki, örgütsel ve politik açılardan incelenerek bir değerlendirmesinin yapılmasıdır. Bu değerlendirmelerin yapılmasında SÇD’nin sekiz ana amacı, kriter olarak kullanılmıştır. Türkiye’de AB mevzuatına uyum sürecinde birçok yasal düzenleme yapılmıştır. Buna karşın, Türkiye’de AB SÇD standartlarına uygun bir su kanununun olmayışının, suyun etkin bir şekilde yönetimini ve kurumlar arası koordinasyonunu olumsuz şekilde etkilediği tespit edilmiştir. 2012 yılında hazırlanan “Su Kanunu Tasarısı” günümüz şartları ve AB SÇD ile uyumlu olacak şekilde güncellenerek yürürlüğe konulması, su yönetimi açısından politik, örgütsel ve hukuki bütünlüğü sağlayabilecektir.

Keywords

• Su hukuku,Su politikası,Kaynak yönetimi

Supporting Institution

Çankırı Karatekin University

Project Number

2014-02

Thanks

Yazarlar, Çankırı Karatekin Üniversitesi Bilimsel Araştırma Projeleri (BAP)'a destekleri için teşekkürü bir borç bilirler.

References

1. Aküzüm, T., Çakmak, B., Gökalp, Z., 2010. Türkiye’de su kaynakları yönetiminin değerlendirilmesi. Tarım Bilimleri Araştırma Dergisi, 3(1): 67-74.
2. Anonim, 2012. Su Kanunu Tasarısı. T.C. Orman ve Su İşleri Bakanlığı, Ankara, 24 s.
3. Akkaya, C., Efeoğlu, A., Yeşil, N., 2006. Avrupa Birliği Su Çerçeve Direktifi ve Türkiye’de uygulanabilirliği. TMMOB Su Politikaları Kongresi, 21-23 Mart 2006, s.195-204.
4. Aytüre, S., 2016. Su kanununun AB Su Çerçeve Direktifi kapsamında değerlendirilmesi. Türk Bilimsel Derlemeler Dergisi, 9(1): 65-71.
5. Babbie, R.E., 2007. The Basics of Social Research. Wadsworth Publishing; 4 edition, USA.
6. Can, G., 2015. Entegre su yönetiminde yasal-kurumsal yapı ve işleyiş. Uzmanlık tezi, T.C. Orman ve Su İşleri Bakanlığı, Ankara, 227 s.
7. Coşkun, A., 2010. AB Su Çerçeve Direktifi açısından Türk hukukunda nehir havza yönetim planlaması. Süleyman Demirel Üniversitesi Orman Fakültesi Dergisi, A(1):43-55.
8. Çıvgın, M., 2013 Avrupa Birliği Su Çerçeve Direktifi kapsamında Türkiye’de Entegre Havza Yönetimi. Yüksek lisans tezi, Gazi Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.

9. Çiçek, N., 2010. Su Çerçeve Direktifi ve büyük menderes nehir havzası yönetim planı örneğinde AB ve Türkiye yaklaşımı. Yüksek lisans tezi, Selçuk Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Konya.
10. Çiçek, N., Karaaslan, Y., Aslan, V., Yaman, C., Akça, L., 2008. Türkiye’de AB'ye uyumlu Su Havzası Yönetim Stratejisi ve Su Çerçeve Direktifi. III. Çevre Sorunları Kongresi, 15-19 Ekim 2008, Fatih Üniversitesi, İstanbul, s. 170-178.
11. Dışişleri Bakanlığı, 2018. Türkiye’nin su politikaları, T.C. Dışişleri Bakanlığı, http://www.mfa.gov.tr/turkiye_nin-su-politikasi.tr.mfa, Erişim: 19.03.2018
12. Dikmen, F., 2012. Dünyadaki ve ülkemizdeki su yönetimi mevzuatı ve idari yapılanmasının kıyaslanarak idealize edilmesi. Yüksek lisans tezi, Bahçeşehir Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, İstanbul.
13. DSİ, 2019. 2019 yılı DSİ teşkilat şeması, http://www.dsi.gov.tr/, Erişim: 10.01.2019.
14. Güneş, A., M. 2010. Avrupa Birliği Su Çerçeve Yönergesi ve Türk Su Hukuku,Yeditepe Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 2(2): 167-190.
15. Karasar, N., 2014. Bilimsel Araştırma Yöntemleri: Kavramlar İlkeler Teknikler. Nobel, Ankara.
16. Kibaroğlu, A., Sağsen, İ., Kaplan, Ö., Sümer, V., 2006. Türkiye’ nin Su Kaynakları Politikasına kapsamlı bir bakış: Avrupa Birliği Su Çerçeve Direktifi ve İspanya örneği. TMMOB Su Politikaları Kongresi, 21-23 Mart 2006, Bildiriler Kitabı, Cilt 1, Ankara, s.184-194.
17. Köse, A., 2017. Su Çerçeve Direktifi kapsamında baskı ve etki analizi: Beyşehir Gölü örneği, Türkiye. Yüksek lisans tezi, Gazi Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
18. Küçükçelebi, C., 2014. Avrupa birliği uyum sürecinde Türkiye’nin su politikası, su hukuku ve su kaynakları yönetiminde yeniden yapılanmalar. Yüksek lisans tezi, İstanbul Teknik Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, İstanbul.
19. Mevzuat, 2017. Sular Hakkında Kanun, http://www.mevzuat.gov.tr/Default.aspx, Erişim: 05.07.2017.
20. Neziroğlu, İ., Yılmaz T., 2013. Hükümetler, Programları ve Genel Kurul Görüşmeleri. Cilt 10, TBMM Basımevi, ISBN 978-605-4700-56-1, Ankara.
21. Ochqun, M.H., 2015. Türkiye’de su yönetiminin kurumsal yapısına İlişkin tespitler – öneriler. Yüksek lisans tezi, Selçuk Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Konya.
22. Özçelik, C., 2008. Türkiye’de su hizmetlerinin ve su hukukunun gelişimi. DSİ Teknik Bülteni, Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü Sayı: 103, s10-22.
23. Perçin, S., 2014a. Genel hatları itibariyle ABD, AB ve Türk su hukuku. Uzmanlık Tezi, T.C. Orman ve Su İşleri Bakanlığı, Ankara.
24. Perçin, S., 2014b. Uluslararası Su Hukuku, Su Politikası, Öne Çıkan Sözleşmeler ve Diğer Belgeler. T.C. Orman ve Su İşleri Bakanlığı.
25. Uğurelli, A., 2011. Avrupa Birliği Su Çerçeve Direktifi ve direktifin Türkiye’de uygulanması. Yüksek lisans tezi, Gazi Osman Paşa Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Tokat.
26. Yıldırım, H., Ayanoğlu, S., 2014. Su kanun tasarısının hukuksal değerlendirilmesi. İstanbul Üniversitesi Orman Fakültesi Dergisi, 64(1): 29-37.