Şanlıurfa’da çalışan aile sağlığı elemanlarının iş doyum düzeyleri ve etkileyen faktörler
Abstract
Amaç: Çalışmada, Şanlıurfa ilinde hizmet veren aile sağlığı elemanlarının demografik özellikleri, hizmet sundukları nüfusun özellikleri, meslekleriyle ilgili düşünceleri, iş doyumları ve iş doyumu üzerine etkili olabilecek değişkenlerin tespiti amaçlanmıştır. Yöntem: Çalışma, Şanlıurfa’da görev yapan aile sağlığı elemanları üzerinde yapılan kesitsel tipte bir araştırmadır. Hesaplanan örneklem hacmine göre ilçe dağılımı ve kır-kent hizmet sunumu durumu göz önünde bulundurularak rasgele seçilen 150 aile sağlığı elemanına ulaşılması hedeflendi. Hazırlanan anket formu, aile sağlığı elemanlarının sosyo-demografik ve mesleki özelliklerini ve Minnesota iş doyum ölçeğini içermekteydi. Bulgular: Toplam 125 (%83.3) aile sağlığı elemanına ulaşıldı. Çalışmaya katılan aile sağlığı elemanlarının %87.2’si kadın, %28.8’i kırsalda hizmet vermekteydi. Çalışma grubunun genel, içsel ve dışsal iş doyum puan ortalamaları sırasıyla 3.05±0.74, 2.79±0.79 ve 3.23±0.79 olarak bulundu. Aile sağlığı elemanlarının %26.4’ünün iş doyumu yüksektir. Aile sağlığı merkezinde kalıcı olarak çalışmayı düşünme [OR: 3.25 (1.18-8.96)] ve genel olarak işinden memnun olma [OR: 4.46 (1.17-16.93)] iş doyumunun yüksek olmasında ilişkili faktörlerdir. Sonuç: Aile sağlığı elemanlarının iş doyumu düzeyleri düşüktür. Aile sağlığı elemanları birinci basamak sağlık hizmeti sunumun da önemli bir yere sahiptirler. İş doyumlarını arttıracak düzenlemelerin yapılması hizmetin kalitesini arttıracaktır.
Keywords
References
- 1. Yıkılkan H, Aypak C, Görpelioğlu S. Aile hekimliği uzmanı olmak için öğrencilerin motivasyonları ve Aile hekimliği uzmanlarının iş doyumları: literatür taraması. Turkish Journal of Family Medicine and Primary Care. 2012;6(2):36-41.
- 2. Aktaş EÖ, Çakır G. Aile hekimlerinin, aile hekimliği uygulaması hakkındaki görüşleri: Bir anket çalışması. Ege Tıp Dergisi. 2012;51(1):21-29.
- 3. Kahraman G. Yoğun bakım hemşirelerinin iş doyumları ve etkileyen faktörler. Dokuz Eylül Üniversitesi Hemşirelik Yüksekokulu Elektronik Dergisi. 2011;4(1):12-18.
- 4. Kringos DS. The importance of measuring and improving the strength of primary care in Europe: results of an international comparative study. Turkish Journal of Family Practice. 2013;17(4):165-179.
- 5. Akman M. Türkiye’de birinci basamağın gücü. Türkiye Aile Hekimliği Dergisi. 2014;18(2):70-78.
- 6. Doğum İstatistikleri, 2016, http://www.tuik.gov.tr/HbPrint.do?id=24647 18.05.2017.
- 7. Çimen M, Şahin İ. Bir Kurumda Çalışan Sağlık Personelinin İş Doyumu Düzeyinin Belirlenmesi. Hacettepe Sağlık İdaresi Dergisi. 2000;5(4):53-67.
- 8. Günay A. Sağlık Bakanlığı merkez ve taşra teşkilatı yöneticilerinin iş doyumuna yönelik bir araştırma (Ankara Örneği). Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası. 2002;55(04):271-282.
- 9. Özaltın Uh, Kaya S, Demir C, Özer M, Türk silahlı kuvvetlerinde görev yapan muvazzaf tabiplerinin iş doyum düzeylerinin değerlendirilmesi. Gülhane Tıp Dergisi (Gtd) Gülhane Medıcal Journal (GMJ). 2002:423.
- 10. Pathman DE, Konrad TR, Williams ES, Scheckler WE, Linzer M, Douglas J. Physician job satisfaction, dissatisfaction, and turnover. The Journal of family practice. 2002;51(7):593.