Ankara'da bir üniversite hastanesine başvuranların bir sağlık sorunları olduğunda tutum, davranışları ve buna etki eden faktörler

Amaç: Bu çalışmada bir üniversite hastanesinin bazı polikliniklerine başvuran kişilerin sağlık sorunları olması durumunda gösterdikleri tutumların belirlenmesi, aile hekimliği sistemini şu anki haliyle kullanma sıklıklarının ve kullanma sıklığına etki eden faktörlerin belirlenmesi, amaçlanmıştır. Yöntem: Araştırma kesitsel olarak planlanmıştır. Gazi Üniversitesi Hastanesinin bazı polikliniklerine başvuran 1302 kişinin katılımıyla yürütülmüştür.  Bulgular: Katılımcıların %41.3’ü aile hekimine başvurmadan doğrudan diğer sağlık kuruluşlarına başvurduğunda katkı payı ödediğini bilmemektedir. Katılımcıların yeni gelişen sağlık şikayetlerinde en çok başvurdukları merkez %33.7 ile devlet hastaneleridir. Katılımcıların %62.8’i son bir yıl içerisinde aile hekimiyle görüşmüştür. Katılımcıların mevcut şikayeti için ilk başvurdukları kurum %54.6 ile araştırmanın yürütüldüğü Gazi Üniversitesi Hastanesidir. Yeni gelişen sağlık şikayeti için önce aile hekimine başvurma ve son bir yılda aile hekimine başvurmayı; düşük gelir, eve yakın olma, aile hekimini yeterli görme ve katkı payı ödenmesini bilme anlamlı olarak etkilemektedir. Sonuç: Sağlık kuruluşlarına başvuran kişilerin çoğunlukla katkı payı ödeme uygulamasını tam olarak bilmedikleri görülmüştür. Toplumun aile sağlığı merkezlerini ilk başvurulacak sağlık kuruluşu olarak benimsemesi için öncelikle bu konuda bilgilendirme yapılmalıdır. Kişilerin birinci basamağı atlayarak doğrudan uzman hekime yönlendiren en önemli sebeplerden biri de aile hekimlerine olan güvensizliktir. Pratisyen hekimlere karşı toplumdaki yetersizlik algısını düzeltmek için çalışmalar yapılmalıdır.

Aims: The aim of this study was to determine the healthcare attitudes of people who applied to certain outpatient clinics of a university hospital. Methods: This research was cross-sectional and was conducted with the participation of 1302 people who applied to outpatient clinics of the Gazi University Hospital. Results: 41.3% of the participants did not know that they had to pay contributions when applying directly to health institutions without an initial referral from a family physician (FP). 33.7% of all initial referrals for newly emerging health complaints were made at state hospitals. 62.8% of the participants reported having had a consultation with a FP within the last year. Of the participants surveyed, 54.6%  chose Gazi University Hospital as their first point of contact to report their current health complaints. The following variables increased the likelihood of “applying initially to a FP” and the status of “having applied to a FP in the last year”: low income, proximity of the FP to the home, perception of the FP as competent and the knowledge of the existence of a contribution fee without a FP referral. Conclusion: It has been observed that the people who apply to health institutions are not fully aware of the payment procedures. The community should be informed that those with health problems should first contact the FP. Work should be done to correct the mistrust of the society against the FP.