Ambalajlı sular ile üç büyük ilin musluk sularının kimyasal ve mikrobiyolojik açıdan karşılaştırılması

Objective: Bottled waters are widely used in industrialised societies, largely due to convenience and worry over the safety of tap water. However, it is essential to provide healthy drinking and utility water through taps. Water content should be scientifically studied to prevent any negative health consequences. In this study, differences between bottled and tap water is investigated. Methods: The data of this descriptive research was collected between May and September in 2019. Statistical analysis made with R. Descriptive values are stated as frequency, percentage, mean±SD, median. Chi-square tests were used in comparison of categorical variables, nonparametric tests were used for continuous variables. Significance level was p<0.05. Results: Aluminum in Izmir was significantly lower than Ankara, Istanbul, whereas iron was higher. Izmir's water hardness was higher than Istanbul. While chloride in Istanbul was significantly higher than İzmir, residual chlorine in Ankara was higher than Izmir. Residual chlorine was below 0.5 ppm in 26.0% of Ankara’s samples and 15.5% of Izmir’s samples. While there was significantly higher nitrate, chromium, arsenic and copper in Izmir than Istanbul, manganese was lower. pH of tap water was lower than packaged water. pH of 4 mineral waters, 11 spring waters were below standards. There was no sample of tap water outside standards. There was less sodium in spring waters than others, less manganese than tap water. In mineral waters, fluoride was higher than others. pH, nitrite are low in tap water; aluminum, chloride, sulfate, calcium, magnesium, iron, conductivity, lead and arsenic was higher. Tap water hardness and lead levels were higher than spring water; and oxidizability was low. There was no difference between packaged-tap water in terms of bicarbonate, chromium or mercury. While colonies were observed in 18.2% of mineral waters and 6.8% of spring waters, there were no colonies in the tap water samples. Conclusion: Since colonies reproduce in some packaged waters, the relevant facilities should be controlled strictly and the use of bottles that have expired should not be allowed. Water networks should be freed from heavy metals and delivered to housing and workplaces with healthy lines.

Amaç: Toplumlarda içme suyu olarak musluk suyu yanında birtakım endişeler nedeniyle yaygınlaşan şekilde ambalajlı sular da tüketilmektedir. Oysaki musluk suyu yoluyla sağlıklı içme ve kullanma suyunun sağlanması esastır. Sağlıklı su tercihi için su içeriği bilinmelidir. Çalışmada su ürünleri karşılaştırılarak farklılıklar gösterilmiştir. Yöntem: Tanımlayıcı araştırmanın verisi Mayıs-Eylül 2019’da toplanmıştır. İstatiksel analiz R programıyla yapılmıştır. Tanımlayıcı değerler sayı, yüzde, ortalama±SS, ortanca olarak belirtilmiştir. Kategorik değişkenlerin karşılaştırılmasında ki-kare, sürekli değişkenlerde nonparametrik testler kullanılmıştır. Anlamlılık düzeyi p<0.05 alınmıştır. Bulgular: İzmir’de alüminyum, Ankara ve İstanbul’dan anlamlı düşük, demir anlamlı yüksekti. İzmir’in su sertliği İstanbul’dan fazlaydı. İstanbul’da klorür, İzmir’den anlamlı yüksekken, Ankara’da bakiye klor İzmir’den anlamlı yüksekti. Ankara’da %26.0, İzmir’de %15.5 numunede bakiye klor 0.5 ppm’in altındaydı. İzmir’de, İstanbul’dan anlamlı şekilde yüksek nitrat, krom, arsenik, bakır varken, tersine mangan anlamlı düşüktü. pH, florür, sülfat, sodyum, kurşun açısından iller arasında fark yoktu. Musluk sularında pH, ambalajlı sulardan anlamlı düşüktü. 4 mineralli, 11 kaynak suyunun pH’ı standartların altındaydı (<6.5). Standardın dışında musluk suyu örneği yoktu. Kaynak sularında diğer grup sulardan daha az sodyum, musluk suyundan daha az mangan vardı. Mineralli sularda florür diğer sulardan anlamlı fazlaydı. Musluk sularında pH, nitrit anlamlı düşük; alüminyum, klorür, sülfat, kalsiyum, magnezyum, demir, iletkenlik, kurşun, arsenik anlamlı yüksekti. Musluk suyunun sertliği, kurşun düzeyi kaynak sulara göre yüksek, oksitlenebilirliği azdı. Ambalajlı ve musluk suları arasında bikarbonat, krom, cıva açısından anlamlı fark yoktu. Mineralli suların %18.2’sinde, kaynak sularının %6.8’inde koloni pozitifliğine rastlanmışken, musluk sularında koloni pozitifliği yoktu. Sonuç: Bazı ambalajlı sularda koloni ürediğinden tesislerin denetimi sıkı yapılmalı, zamanı geçen damacanaların kullanımına izin verilmemelidir. Musluk sularının büyük ölçüde standartlara uygunluğu görülse de daha sağlıklı hale getirilmesi için çabalanmalı; ambalajlı sulara göre fazla görülen ağır metallerden arındırılması, sağlıklı hatlarla konut ve işyerlerine ulaştırılması sağlanmalıdır.