The Impact of Structural Change in the Middle East on Alliance Policies of States: The Case of Syria

Bu çalışma, Ortadoğu’da meydana gelen sistemik değişimden yola çıkarak Suriye krizi bağlamında 2011-2015 yılları arasında kurulan ittifakları kuramsal bir bakış açısıyla incelemektedir. Bu sistemik değişimin miladı, Obama yönetiminin seleflerinden farklılaşan dış politika yaklaşımına dayanmaktadır. Obama doktrini olarak isimlendirilen yeni dış politika, kriz alanlarına yönelik sorumluluk üstlenmekten kaçınma ve bu sorumluluğu daha çok bölgesel aktörlere yükleme anlayışı üzerine inşa edilmiştir. Sistemik değişimle birlikte bölgesel güç dağılımının devlet davranışlarında belirleyici olması, bu davranışlardan biri olan ittifakların yeni sistemik özellikler ışığında tanımlanmasını zaruri kılmaktadır. Bu bağlamdan hareketle çalışma, Suriye örneği üzerinden yeni sistemik sınırlar içerisinde kurulan ittifakların ardında yatan kaygının güvenlik merkezli olduğu iddia etmektedir.

This study examines the alliances established between 2011-2015 in the context of the Syrian crisis from the theoretical perspective of considering the systemic change that took place in the Middle East. The milestone of this systemic change is based on a foreign policy approach that differs from the predecessors of the Obama administration. The new foreign policy, called as the Obama doctrine, is built on an understanding of avoidance of responsibility for crisis areas and a sense of putting the responsibility on regional actors. The fact that regional power distribution with systemic change is determinative of state behavior makes it necessary to identify alliances which are one of these behaviors, in the light of new systemic features. Starting from this context the study asserts that the concern lies behind the alliances established within the new systemic borders over the Syrian example is security oriented.