Morpho-Syntax of Relative Clauses in Old Anatolian Turkish

Temelde biçim-söz dizimi çalışmalarının konusu olan sıfatfiil yancümleleri, yancümleden silinen ögenin izinin baş ad ile ilgilendirildiği yapılar olarak tanımlanabilirler. Standart Türkçe sıfatfiil yancümle yapıları, modern sözdizim ve anlambilim çalışmalarınca yoğun olarak konu edinilmiş olsa da Eski Anadolu Türkçesindeki yapılar, son dönemlere kadar anlambilim çalışmalarıyla sınırlı kalmıştır. Mevcut çalışma da Eski Anadolu Türkçesi sıfatfiil yancümlelerini biçim-söz dizim incelemesine tabi tutup bu yancümlelerin tarihsel gelişimini incelemeye çalışmakta ve bu sebeple döneme ait yapıları Standart Türkçe karşılıkları ile karşılaştırmalı olarak ele almaktadır. Çalışmada Eski Anadolu Türkçesindeki yancümleler temel olarak özne/nesne yancümlesi ayrımı temelinde ele alınsa da yancümlelerdeki uyum örüntüleri ve yancümlelerde bulunan boşluk gibi konular da incelemeye dahil edilmektedir. Buna göre Eski Anadolu Türkçesi sıfatfiil yancümlelerinin özellikle yancümle tiplerini kurmakta kullanılan eklerin ayrışması ve yancümledeki zorunlu boşluğun doldurulabilmesi gibi bakımlardan Standart Türkçeden farklı davrandığı dikkat çekmektedir.

Relative clauses, as being fundemantly a topic of morpho-syntax studies, are structures in which the trace of the deleted argument in the subordinate clause is relativised with the head noun. Although Standard Turkish relative clause structures have been extensively studied in modern syntax and semantics studies, Old Anatolian Turkish relative clause structures have been limited to semantic studies until recent times. The current study attempts to examine the historical development of these clauses by subjecting Old Anatolian Turkish relative clauses to morpho-syntactic analysis, and for this reason, it examines the clause structures of the period in comparison with their Standard Turkish equivalents. Although the clauses in Old Anatolian Turkish are mainly discussed in the study on the basis of the subject/object clause distinction, issues such as agreement patterns and relativised gap in the subordiante clauses are also included in the analysis. Accordingly, it is noteworthy that Old Anatolian Turkish relative clauses behave differently from Standard Turkish, especially in terms of the classification of the participle suffixes functioning to establish the above-mentioned clause types and the ability to fill the obligatory gap in the clause.