Türkçede Fiilimsiler: Zarf-Fiiller Neden Ayrı Bir Alt Kategori Olmalı

Türkçe, sondan eklemeli bir dil olarak dil bilgisel işleyişini büyük ölçüde ekler aracılığıyla gerçekleştirmektedir. Bu tipolojik özelliği nedeniyle ek envanteri açısından oldukça zengin bir yapıya sahiptir. Bununla birlikte eklerin işlev açısından çok yönlü yapıları ile sayıca fazla olmaları, bu unsurların hem konumlandırılmasını hem de tutarlı bir biçimde tasnif edilmesini güçleştiren başlıca etkenler arasında yer almaktadır. Nitekim konuya dair son dönemlerde yapılan çalışmalarda, eklerin işlevsel ve yapısal özellikleri esas alınarak farklı tasnif denemelerine gidildiği görülmektedir. Öte yandan bu çalışmanın konusu, Türkçede fiilimsi başlığı kapsamında değerlendirilen isim-fiil, sıfat-fiil ve zarf-fiil biçim birimlerinin morfolojik ve çekimsel özellikler açısından aynı kategoriye ait olup olmadıklarının incelenmesidir. Türkçe dil bilgisi ve konuya ilişkin monografik çalışmalarda, fiilimsilerin tür değiştirici ekler olduğu belirtilmesine karşın bu yapıları birbirleriyle karşılaştıran, ortak ve farklı yönlerini sistematik bir şekilde ortaya koyan araştırmaların yok denecek kadar az olduğu görülmektedir. Bu çerçevede, yaygın görüşe göre fiilimsi olarak değerlendirilen söz konusu biçimlerin gerçekten tek bir kategori altında ele alınıp alınamayacağı hususu mikro düzeyde analiz edilecektir. Makalede giriş bölümünün ardından konuya ilişkin literatür taranacak, burada elde edilen bulgular tartışma bölümünde değerlendirilecek, hipotez kısmında kendi düşüncelerimiz öne sürülecek, sonuç kısmında da elde ettiğimiz bilgiler araştırmacıların dikkatine sunulacaktır.

Turkish, as an agglutinative language, largely carries out its grammatical operations through suffixes. Due to this typological feature, it has an extremely rich structure in terms of suffix inventory. However, the multifaceted nature of suffixes in terms of function and their large number are among the main factors that make it difficult to both position and classify these elements in a consistent manner. Indeed, recent studies on the subject have attempted different classifications based on the functional and structural characteristics of suffixes. Again the subject of this study is to examine whether the morphological and inflectional features of the gerund, participle and converb forms, which are discussed under the heading of verbal forms in Turkish, belong to the same category. Although grammatical descriptions and monographic studies on the subject state that verbals (non-finite verb forms) are category-changing suffixes, it’s observed that there are almost no studies that systematically compare these structures with one another and reveal their shared and divergent features. In this context, the question of whether the forms in question, which are generally considered to be verbal forms, can truly be treated as a single category will be analyzed at the micro level. Following the introduction, the article will review the relevant literature, discuss the findings in the discussion section, present our own thoughts in the hypothesis section and present our findings to researchers in the conclusion section.