Popular Culture in Diaspora: Transnational Identity and Soft Power Strategies

Abstract

The relations of the Turkish Diaspora in Germany with the popular culture of the host and homeland affect the processes of identity construction, cultural belonging, and transnational attachment. Popular culture, while a consumption field, also points to a habitus through which individuals express their class, cultural, and international positions. In this respect, diaspora members create alternative identity fields through popular cultural elements of the homeland (music, media, gastronomy, sports) in the face of the exclusionary representations and structural inequalities implemented by the host society, and produce hybrid identities that include resistance and belonging. In this context, Bourdieu's concepts of milieu, habitus, cultural capital, and field are used in the study to analyze the relations and cultural orientations of the members of the Turkish Diaspora in Germany with their social circles. Within this framework, habitus is considered not as a structure confined to the local social environment, but as a transnational habitus reshaped within transnational interactions and global power relations. The diaspora's positioning in international cultural spheres is evaluated through this transformation. Furthermore, Turkey's soft power strategies, implemented through public diplomacy institutions such as TRT, YTB, and the Yunus Emre Institute in the context of international politics, are analyzed as a significant sphere of influence supporting the formation of homeland-focused popular cultural orientations in the diaspora. The article is structured into four sections, apart from the introduction. The second section elaborates on the conceptual foundations of popular culture, while the third section examines its role in international politics. Following the fourth section, which outlines the methodological framework, the analysis focuses on the Turkish diaspora in Germany, with particular attention to processes of cultural exclusion, the production of hybrid identities, and the turn towards the popular culture of the homeland.

Keywords

• Transnational Habitus
• Popular Culture
• Soft Power
• Public Diplomacy
• Diasporic Identity

Diasporada Popüler Kültür: Ulusötesi Kimlik ve Yumuşak Güç Stratejileri

Öz

Almanya’daki Türk diasporasının hem ev sahibi ülkenin hem de anavatanın popüler kültürüyle kurduğu ilişkiler kimlik inşası, kültürel aidiyet ve ulusötesi bağlanma süreçlerini etkilemektedir. Popüler kültür, tüketim alanı olmakla beraber bireylerin sınıfsal, kültürel ve uluslararası konumlarını ifade ettikleri bir habitusa da işaret etmektedir. Bu bakımdan diaspora üyeleri, ev sahibi toplumun uyguladığı dışlayıcı temsiller ve yapısal eşitsizlikler karşısında anavatana ait popüler kültürel unsurlar (müzik, medya, gastronomi, spor) aracılığıyla alternatif kimlik alanları yaratarak hem direniş hem de aidiyeti içeren melez kimlikler üretmektedir. Bu bağlamda, Bourdieu’nün çevre, habitus, kültürel sermaye ve toplumsal alan kavramları; çalışmada özellikle Almanya’daki Türk Diasporası üyelerinin sosyal çevreleriyle olan ilişkileri ve kültürel yönelimlerini analiz etmek için kullanılmaktadır. Habitus kavramı bu çerçevede yerel sosyal çevreyle sınırlı bir yapı olarak değil, ulusötesi etkileşimler ve küresel güç ilişkileri içinde yeniden biçimlenen ulusötesi habitus olarak ele alınmakta, diasporanın uluslararası kültürel alanlardaki konumlanışı bu dönüşüm üzerinden değerlendirilmektedir. Ayrıca, Türkiye’nin uluslararası siyaset bağlamında TRT, YTB ve Yunus Emre Enstitüsü gibi kamu diplomasisi kurumları aracılığıyla yürüttüğü yumuşak güç stratejileri, diasporada anavatan odaklı popüler kültürel yönelimlerin oluşumunu destekleyen önemli bir etki alanı şeklinde analiz edilmektedir. Makale giriş dışında dört bölümden oluşmakta, ikinci bölümde popüler kültürün kavramsal temelleri, üçüncü bölümde popüler kültürün uluslararası siyaset bağlamındaki rolü ele alınmaktadır. Makalenin yönteminin yer aldığı dördüncü bölümden sonraki kısımda Almanya’daki Türk diasporası özelinde kültürel dışlanma, melez kimlik üretimi ve anavatanın popüler kültürüne yöneliş süreçleri incelenmektedir.

Anahtar Kelimeler

• Ulusötesi Habitus
• Popüler Kültür
• Yumuşak Güç
• Kamu Diplomasisi
• Diasporik Kimlik

References

1. Abadan Unat, N. (2002). Bitmeyen Göç: Konuk İşçilikten Ulus-Ötesi Yurttaşlığa. İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
2. Acosta-Alzuru, C. (2021). Will it travel? The local vs. global tug-of-war for telenovela and Turkish dizi producers. In Ö. Arda, P. Aslan, & C. Mujica (Eds.), Transnationalization of Turkish television series (pp. 1–27). Istanbul University Publication Online.
3. Adorno, T. W. (2007). Kültür endüstrisi: Kültür yönetimi (N. Ülner, M. Tüzel & E. Gen, Çev.). İstanbul: İletişim Yayınları.
4. Anderson, B. (1983) Imagined Communities, London: Verso.
5. Appadurai, A. (1988). How to make a national cuisine: Cookbooks in contemporary India. Comparative Studies in Society and History, 30(1), 3–24. https://doi.org/10.1017/S0010417500015024.
6. Aydın, S., & Mencet, M. S. (2021). Alman dizilerinde göçmen temsili: Dogs of Berlin örneği. Kocaeli Üniversitesi İletişim Fakültesi Araştırma Dergisi, (17), 48–69.
7. Baraka, A. (1963). Blues People: Negro Music in White America. New York: William Morrow & Co.
8. Bauman, Z. (2019), Akışkan Modernite, (çev. Dr. Sinan Okan Çavuş), İstanbul: Can Yayınları.

9. Bayraklı, E., & Sağlam, E. (2024). Almanya’da kurumsal ırkçılık ve NSU terör örgütü.
10. E. Bayraklı & E. Sağlam (Ed.), Almanya’da kurumsal ırkçılık ve NSU terör örgütü (ss. 17–41).
11. Blandow, R., & Bischofs, T. (2009). Die Situation Jugendlicher in Köln-Ostheim. In M. Ottersbach & T. Zitzmann (Eds.), Jugendliche im Abseits: Zur Situation in französischen und deutschen marginalisierten Stadtquartieren (pp. 185–203). VS Verlag für Sozialwissenschaften.
12. Bourdieu, P. (1977). Outline of a Theory of Practice (R. Nice, Trans.). Cambridge: Cambridge University Press.
13. Bourdieu, P. (1984). Distinction: A Social Critique of the Judgement of Taste, London: Routledge.
14. Bourdieu, P. (1990). The logic of practice (R. Nice, Trans.). Stanford, CA: Stanford University Press.
15. Bourdieu, P. (1993). The field of cultural production: Essays on art and literature (R. Johnson, Ed.). New York: Columbia University Press.
16. Bourdieu, P. (1996). The rules of art: Genesis and structure of the literary field. Stanford University Press.
17. Bourdieu, P. (1997). Televizyon Üzerine (Çev. N. Ökten). İstanbul: Yapı Kredi Yayınları.
18. Bourdieu, P. (2025). Ayrım: Beğeni Yargısının Toplumsal Eleştirisi (Çev. Derya Fırat ve Günce Berkkut). Ankara: Nika Yayınevi.
19. Boyd, H. (1985). Black Gospel: An Illustrated History of the Gospel Sound. London: Blandford Press.
20. Chang, J. (2005). Can’t Stop Won’t Stop: A History of the Hip-Hop Generation. New York: St. Martin’s Press.
21. Chomsky, N. (2002). Media Control: The Spectacular Achievements of Propaganda. Seven Stories Press.
22. Cohen, R. (2019b). Küresel Diasporalar. Erdoğan Boz (Çev.). Ankara: Koyusiyah Yayıncılık.
23. Debord, G. (2021), Gösteri Toplumu, (çev. Ayşen Ekmekçi) İstanbul: Ayrıntı Yayınları.
24. Edensor, T. (2002). National Identity, Popular Culture and Everyday Life. Oxford: Berg.
25. Ercansungur, D. O., & Çetin, E. (2023). Popüler kültür ve dijitalleşme: Yeni medya ekosisteminde yakınsama ve kitle üzerine sosyolojik bir analiz. İnsan ve Toplum Bilimleri Araştırmaları Dergisi, 12(2), 565–584.
26. Erdoğan, İ. (1999). Popüler kültür, kültür alanında egemenlik ve mücadele. içinde Güngör, N. (der.), Popüler kültür ve iktidar (s. 13-58). Vadi Yayınları.
27. Finkenstedt, V. (2012). Bollywood goes Barcelona. Bollywoodfilmkultur und Migrantinnenmedien im Kontext der pakistanischen Diaspora in Barcelona. içinde Kriwak, A. ve Pallaver, G. (der.), Medien und Minderheiten (s. 151–171). Innsbruck University Press.
28. Fiske, J. (1989). Understanding popular culture. Boston: Unwin Hyman.
29. Gates, H. L., & West, C. (1999). The African-American Century: How Black Americans Have Shaped Our Century. New York: Free Press.
30. Gellner, E. (1983) Nations and Nationalism, Oxford: Blackwell.
31. George, N. (1988). The Death of Rhythm and Blues. New York: Pantheon Books.
32. Giddens, A. (2003) Runaway World, How Globalization is Reshaping Our Lives, Routledge, New York.
33. Gramsci, A. (1971). Selections from Prison Notebooks, London: Lawrence and Wishart.
34. Gramsci, A. (2009). Hegemony, intellectuals, and the state. içinde Storey, J. (ed.), Cultural theory and popular culture: A reader (4. bs.) Pearson Education.
35. Greinke, J. (25.06.2018). Studie erklärt: Darum gibt es so viele türkische Fußball-Vereine. wa.de. https://www.wa.de/sport/studie-erklaert-darum-gibt-viele-tuerkische-fussball-vereine-9980226.html (Erişim Tarihi: 01.07.2025).
36. Guarnizo, L. E. (1997). The Emergence of a Transnational Social Formation and The Mirage of Return Migration Among Dominican Transmigrants. Identities, 4(2), 281–322. https://doi.org/10.1080/1070289X.1997.9962591.
37. Gündüz, R. B. ve Tauscher S. (2024), Almanya’daki Türk Diasporasında Müzik ve Kimlik: Kültürel Dönüşüm ve Kozmopolitleşme, Sosyoloji Divanı, Yıl: 12 Sayı: 24, s. 155-181.
38. Güngör, M., & Loh, H. (2017). Vom Gastarbeiter zum Gangsta-Rapper: HipHop, Migration und Empowerment. In M. Seeliger & M. Dietrich (Eds.), Deutscher Gangsta-Rap II: Popkultur als Kampf um Anerkennung und Integration (pp. 193–221).
39. Hall, S. (1973). Encoding and decoding in the television discourse. In: “Essential Essays, Volume 1: Foundations of Cultural Studies, 2018, David Morley, Duke University Press, London, s.257-277.
40. Hall, S. (1978). Popular culture, politics and history. Popular Culture Bulletin, 1(3), 1-45.
41. Hall, S. (1981). Notes on Deconstructing “the Popular” In: “Essential Essays, Volume 1: Foundations of Cultural Studies, 2018, Ed. David Morley, Duuke University Press, London, s.347-362.
42. Hall, S. (1990). Cultural Identity and Diaspora. In J. Rutherford (Ed.), Identity: Community, Culture, Difference (pp. 222-237). London: Lawrence & Wishart.
43. Hall, S. (1997). Representation: Cultural Representations and Signifying Practices. London: Sage Publications.
44. Heldke, M. L. (2003). Exotic appetites: Ruminations of a food adventurer. New York and London: Routledge.
45. Hepp, A., Bozdağ, Ç., & Suna, L. (2011). Mediale Migranten: Medienwandel und die kommunikative Vernetzung der Diaspora. Wiesbaden: VS Verlag für Sozialwissenschaften.
46. Herman, E. S. & Chomsky, N. (1988). Manufacturing Consent: The Political Economy of the Mass Media. New York: Pantheon Books.
47. Hutchinson, J. (1994) Modern Nationalism, London: Roermond: HarperCollins.
48. Jäger M. & Jäger S. (2007), Deutungskämpfe, Theorie und Praxis Kritischer Diskursanalyse, VS Verlag für Sozialwissenschaften, Wiesbaden.
49. Johnston, M. P. (2017). Secondary data analysis: A method of which the time has come. Qualitative and Quantitative Methods in Libraries, 3(3), 619–626.
50. Jin, D. Y. ve Yoon, K. (2016). Diasporic Korean audiences of Hallyu in Vancouver, Canada. Korea Journal, 60(1), 152–178. https://doi.org/10.25024/kj.2020.60.1.152.
51. Kaya, A. (2001). Sicher in Kreuzberg: Constructing Diasporas – Turkish Hip-Hop Youth in Berlin. Bielefeld: Transcript Verlag.
52. Kaya, A. (2019). Turkish Origin Migrants and Their Descendants: Identities and Modernities in Europe. Cham: Springer.
53. Keith N. (1999). Globalization And Trinidad Carnival: Diaspora, Hybridity and Identity in Global Culture, Cultural Studies, 13:4, 661-690, Doi: 10.1080/095023899335095.
54. Kelly, F. P. (2012). Transnational migration: Part 1: Class identity and marital intimacy. Philippine Studies: Historical & Ethnographic Viewpoints, 60(2), 153-185. http://www.jstor.com/stable/42634714
55. Lipovetsky, G. (2018). Hipermodern Zamanlar, (çev. Atakan Altınörs), İstanbul: Bilge Kültür Sanat.
56. Maase, K. (2010). Was macht Populärkultur politisch?. Wiesbaden: VS Verlag für Sozialwissenschaften.
57. Marcuse, H. (1975). Tek Boyutlu İnsan, (çev. Aziz Yardımlı), İstanbul: İdea Yayınları.
58. McRobbie, A. (1994). Postmodernism and popular culture. New York: Routledge.
59. Menzel, R. (2006, 1 Nisan). Jeans und Pop in der DDR. Zeitgeschichte-online. https://zeitgeschichte-online.de/themen/jeans-und-pop-der-ddr (Erişim Tarihi: 25.06.2025).
60. Moser, H. (2008). Jugend, Medien und Migration. Wiesbaden: VS Verlag.
61. Mukerji, C. & Schudson, M. (1991). Rethinking Popular Culture: Contemporary Perspectives in Cultural Studies. London: University of California Press.
62. Nye, J. S. (1990). Bound to Lead: The Changing Nature of American Power. New York: Basic Books.
63. Nye, J. S. (2002). The Paradox of American Power: Why the World’s Only Superpower Can’t Go It Alone. Oxford: Oxford University Press.
64. Nye, J. S. (2004). Soft Power: The Means to Success in World Politics. New York: Public Affairs.
65. Omur, S. (2011). Almanya’da yaşayan Türklerin televizyon izleme alışkanlıkları (Yayınlanmamış yüksek lisans tezi). Marmara Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Radyo TV ve Sinema Anabilim Dalı.
66. Orçan, M. (2014). Osmanlı’dan günümüze modern Türk tüketim kültürü. Ankara: Harf Eğitim Yayıncılığı.
67. Ottersbach, M. (2009). Jugendliche in marginalisierten Quartieren Deutschlands. içinde Ottersbach, M. ve Zitzmann, T. (der.), Jugendliche im Abseits: Zur Situation in französischen und deutschen marginalisierten Stadtquartieren (s. 51-77). VS Verlag für Sozialwissenschaften.
68. Papacharissi. A. Z. (2010). A Private Sphere: Democracy in a Digital Age. Cambrige: Polity Press.
69. Papacharissi, Z., Streeter, T., Gillespie, T. (2013). Culture Digitally: Habitus of the New. Journal of Broadcasting & Electronic Media, 57(4), 596–607. https://doi.org/10.1080/08838151.2013.846344. Rains, S. Diasporic ethnicity: Irish-American performativity of Irishness in popular culture, 1945-2000 [Yayınlanmamış yüksek lisans tezi]. Dublin City University.
70. Ray, K. (2004). The migrant’s table: Meals and memories in Bengali-American households. Philadelphia: Temple University Press.
71. Romová, H. (2022). Kultur in der Zeit der Globalisierung und der Migration. Interkulturalität in Sprache, Literatur und Bildung, 49–55.
72. Rosenthal C. (2000). Zur medialen Konstruktion von Bedrohung: Die Rolle der Medien im Migrationsdiskurs, içinde Schatz, Heribert, Holtz-Bacha Christina & Nieland, Jörg Uwe. (Der). Migranten und Medien: Neue Herausforderungen an die Integrationsfunktion von Presse und Rundfunk. Wiesbaden: Westdeutscher Verlag, s. 196-207.
73. Safran, W (1991). Diasporas in Modern Societies: Myths of Homeland and Return. Diaspora: A Journal of Transnational Studies, 1 (1), 83-99. Doi: 10.1353/dsp.1991.0004.
74. Schatz, H., Holtz-Bacha, C., & Nieland, J.-U. (2006). Migranten und Medien: Neue Herausforderungen an die Integrationsfunktion von Presse und Rundfunk. Wiesbaden: VS Verlag für Sozialwissenschaften.
75. Sezgin, M., Karakuş, M. (2024). Dijital kamu diplomasisi: Gelenekselden dijitale kamu diplomasisinin dönüşümü, içinde B. Ayhan & M. Karakuş (Eds.), Dijital ve İletişim, Konya: Tablet Kitabevi, s. 18-64.
76. Simon, Erk (2007). Migranten und Medien. ARD/ZDF-Medienkommission (2007): Migranten und Medien 2007. Ergebnisse einer repräsentativen Studie der ARD/ZDF-Medienkommission. https://www.ard media.de/fileadmin/user_upload/media-perspektiven/pdf/2007/09-2007_Simon.pdf (Erişim Tarihi: 24.06.2025).
77. Smith, A. (1991). National Identity, London: Penguin.
78. Smith, A. (1998). Nationalism and Modernism, London: Routledge.
79. Stahl, G., Soong, H., Mu, G. M., & Dai, K. (2023). A Fish in Many Waters? Addressing Transnational Habitus and the Reworking of Bourdieu in Global Contexts. Sociological Research Online, 29(2), 418-437. https://doi.org/10.1177/13607804231180021 (Original work published 2024).
80. Stahl, G., Mu, G.M., Soong, H., Dai, K. (2024). Transnational Habitus as Conceptual Tool. In: Mapping Transnational Habitus. Migration, Diasporas and Citizenship. London: Palgrave Macmillan. https://doi.org/10.1057/978-1-349-96103-0_2.
81. Storey, J. (2014a). Cultural theory and popular culture: An introduction (7th ed.). New York: Routledge.
82. Storey, J. (2014b). From Popular Culture to Everyday Life. New York: Routledge.
83. Strinati, D. (1995). An introduction to theories of popular culture. New York: Routledge.
84. Tajfel, H., & Turner, J.C. (1979). An integrative theory of intergroup conflict. In W.G. Austin & S. Worchel (Eds.), The social psychology of intergroup relations. Monterey, CA: Brooks/ Cole.
85. Tauscher, S. (2022), Almanya Türk Diasporasının Toplumsal Yapısı, içinde Almanya Türk Diaspora Atlası Ed. Bünyamin Bezci, Ankara, YTB Yayınları, s. 20-40.
86. Toffler, A. (1980). The Third Wave. New York: Bantam Books.
87. Trauffetter, G. (1995). “Wer ist schon Madonna?Wir wollen Yonca.” Daily Süddeutsche Zeitung Nr. 133 (12 June); aktaran Kaya, A. (2001). Sicher in Kreuzberg: Constructing Diasporas – Turkish Hip-Hop Youth in Berlin. Bielefeld: Transcript Verlag.
88. Trebbe, J., & Weiß, H.-J. (2001). Mediennutzung und Integration der türkischen Bevölkerung in Deutschland. K. H. Meier-Braun & M. A. Kilgus (Yay. haz.), Integration durch Politik und Medien? (ss. 45–48). Baden-Baden.
89. Vincent, R. (1996). Funk: The Music, The People, and The Rhythm of The One. New York: St. Martin’s Griffin.
90. Vorkötter, U. (2024, 25 Haziran). Doppelleben der Fans: Identitätsspiele bei Deutschtürken. T-Online. https://www.t-online.de/nachrichten/kolumne-uwe-vorkoetter/id_100433724/em-deutsch-tuerkische fussballfans-fan-herzen-zwischen-zwei-teams.html, (Erişim Tarihi: 02.07.2025).
91. Wald, E. (2004). Escaping the Delta: Robert Johnson and the Invention of the Blues. New York: HarperCollins.
92. Wallraff, G. (1985). Ganz Unten. Mit Einer Dokumentation der Folgen. Köln: Kiwi Paperback.
93. Yılmaz, T. (2019, Haziran 26). YTB’den Almanya’da spor, kültür ve eğlence festivali. Anadolu Ajansı. https://www.aa.com.tr/tr/dunya/ytbden-almanyada-spor-kultur-ve-eglence-festivali/1516251.
94. Yin, R. K. (2009). Case study research: Design and methods (4th ed.). Thousand Oaks, CA: Sage Publications.
95. Yunus Emre Enstitüsü (2025). Yunus Emre Enstitüsü Almanya şubeleri web siteleri. https://koln.yee.org.tr/de; https://berlin.yee.org.tr/de.
96. Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı. (2025, 1 Temmuz). Yurtdışı Vatandaşlar. https://ytb.gov.tr/daireler/yurtdisi-vatandaslar.