Medyanın Gücü: Gazze Soykırımı

Abstract

Son zamanlarda tüm dünyayı yakından ilgilendiren "Gazze Soykırımı" olaylarına tanıklık etmekteyiz. Bu gündemi, bütün ülkeler medya üzerinden takip etmektedir. Bu aşamada medya her zamanki bilgilendirici işlevi doğrultusunda kamuoyunu doğru bilgilendirmekle ve tarafsız aktarım yapmakla yükümlüdür. Ancak Batı medyası özellikle İsrail-Gazze çatışmasında, yalnızca tarafsızlık ilkesini ihlal etmekle kalmayıp aynı zamanda demokratik bir toplumun temeli olan iletişimsel rasyonalitenin ve etik uzlaşmanın kasıtlı olarak engellenmesini de sağlamaktadır. Bu çalışma, medya gücünün, çatışmanın algılanışını etkilemekle kalmayıp aynı zamanda hükûmetlerin ve uluslararası kurumların politik kararlarını da şekillendirmede oynadığı hayati rolü analiz etmeyi hedeflemektedir. Medya paylaşımlarının ve fotoğraflarının arkasında yatan ideolojik ve politik boyutları anlamak ve böylece bu içeriklerin sadece bilgi aktarma aracı değil, aynı zamanda belirli bir bakış açısını meşrulaştırma aracı olarak nasıl işlediğini göstermek amaçlanmaktadır. Bu çalışma, göstergeler dünyasının anlam inşa edici gücünden yola çıkarak modern kimlik kodlarının ve toplumsal konumların aktarıcısı olan haber fotoğraflarını göstergebilimsel bir mercekle analiz etmektedir. Gazze ateşkesi sonra 11 Ekim 2025 tarihinde Batı medyası olarak adlandırılan Reuters, CNN World ve DW haber sitelerinin ikişer haber değerindeki fotoğrafları göstergebilimsel analiz yöntemine göre incelenmiştir. Söz konusu kuruluşlar, uluslararası haber üretim kapasiteleri, küresel etki alanları ve farklı yayıncılık modellerini temsil etmeleri nedeniyle karşılaştırmalı analiz için uygun örneklemi oluşturmaktadır. Batı medyasını tek bir ülkenin bakış açısına indirgemeden çok merkezli bir yapı içinde ele almaktadır. Bu çalışmada, Batı medyasının Gazze soykırımı konusundaki bakış açısını ve halka yansıtmak istediği durumu anlamaya çalışmak esas amaçtır.

Keywords

• Medya
• Yeni Medya
• Batı Medyası
• Soykırım
• Gazze

The Power of the Media: Gaza Genocide

Abstract

We have recently witnessed the events of the "Gaza Genocide," which have deeply affected the entire world. All countries are following this agenda through the media. At this stage, the media, in line with its usual informative function, is obligated to inform the public accurately and provide impartial reporting. However, especially in the Israel-Gaza conflict, Western media not only violates the principle of impartiality but also deliberately obstructs the communicative rationality and ethical consensus that are the foundation of a democratic society. This study aims to analyze the crucial role that media power plays in influencing not only the perception of conflict but also shaping the policy decisions of governments and international institutions. The aim is to understand the ideological and political dimensions underlying media posts and images, thereby demonstrating how these contents function not only as a means of conveying information but also as a means of legitimizing particular perspectives. Drawing on the meaning-constructing power of the world of signs, this study analyzes news photographs, which convey modern identity codes and social positions, through a semiotic lens. Following the Gaza ceasefire on October 11, 2025, two newsworthy photographs from three news sites—Reuters, CNN World, and DW News—were examined using semiotic analysis. These organizations constitute a suitable sample for comparative analysis due to their international news production capacities, global spheres of influence, and diverse broadcasting models. The analysis examines Western media within a multi-faceted framework, avoiding a reduction to the perspective of a single country. In this study, the main aim was to understand the Western media's perspective on the Gaza Genocide and its intended portrayal of the situation to the public.

Keywords

• Media
• New Media
• Western Media
• Genocide
• Gaza

References

1. Akkol, M. L. (2019). Jürgen Habermas’ın İletişimsel Eylem Kuramı ve Kamusal Alan Kavramının Analizi. Pamukkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 37, 171-180.
2. Asi, Y.M., (2025). A broader framework for understanding the Israeli-Palestinian conflict. Arab Center Washington DC.
3. Aydın, A. (2019). “Türkiye ve Batı Medyasında Haber Söylemleri: Karşılaştırmalı Bir Analiz.” İletişim Kuram ve Araştırma Dergisi, 49, 45–67.
4. Barthes, R. (1979). Göstergebilimsel Serüven (Çev. Beril Eyüboğlu). İstanbul: Kültür Bakanlığı Yayınları. Bircan, Ufuk (2015). “Roland Barthes ve Göstergebilim”, Sosyal Bilimler Araştırma Dergisi, (13), 17-41
5. Bouranova, M. (2024). Genocide and international accountability in contemporary conflicts. Cambridge University Press.
6. Bouranova, A. (2024). Is Israel Committing Genocide in Gaza? New Report from School of Law’s International Human Rights Clinic Lays Out Caseoston University. BU TODAY.
7. Boyd, A. (2001). Broadcast Journalism: Techniques of Radio and Television News. Focal Press.
8. Boyd-Barrett, O. (2015). Media Imperialism. Sage Publications.

9. Campbel, J. (2025). Human rights, mass atrocities and global governance. Routledge.
10. Castells, M. (2009). Communication power. Oxford University Press.
11. Couldry, N. (2012). Media, society, world: Social theory and digital media practice. Polity Press.
12. Culler, J. (1985). Saussure. London: Fontana Press.
13. Çalışkan, B. ve Gencel Bek, M. (2018). “Türkiye’de Medya Güvenilirliği ve Kamusal Alan Tartışmaları.” İletişim Kuram ve Araştırma Dergisi, 47, 1–25.
14. Deuze, M. (2008a). Understanding Journalism as Newswork: How It Changes, and How It Remains the Same. Westminster Papers in Communication and Culture, 5(2), 4–23.
15. Deuze, M. (2008b). Media work. Polity Press.
16. Dursun, O., ve Yıldız, F. (2022). Yeni Medya ve Kamusal Alan: İletişim Akademisyenlerinin Perspektifi. Connectist, 62, 1-32.
17. Filistin’de İnsan Hakları İhlalleri ve Gazze Soykırımı Raporu. (2024). TÜRKİYE İNSAN HAKLARI VE EŞİTLİK KURUMU. 15.11.2025 tarihinde https://www.tihek.gov.tr/filistinde-insan-haklari-ihlalleri-ve-gazze-soykirimi-raporu-yayimlandi adresinden elde edilmiştir.
18. Gümüş, S. (2023). Sosyal Medyanın Kamusal Alan Temsiliyeti Üzerine Bir Tartışma. 4Boyut. 22, 21-48.
19. Habermas, J. (1989). The Structural Transformation of the Public Sphere. MIT Press.
20. Habermas, J. (2007). İletişimsel Eylem Kuramı. (Çev. M. Tüzel). İstanbul: Kabalcı Yayınları.
21. Habermas, J. (2007). The theory of communicative action. Beacon Press.
22. Herman, E. S., ve McChesney, R. W. (1997). The global media: The new missionaries of corporate capitalism. Cassell.
23. Herman, E. ve Chomsky, N. (2002). Rızanın İmalatı: Kitle Medyasının Ekonomi Politiği. (Çev. D. Kömürcü). İstanbul: Aram Yayınları.
24. Jenkins, H. (2006). Convergence Culture: Where Old and New Media Collide. New York University Press.
25. Kaya, R. ve Çakmur, B. (2010). “Politics and the Mass Media in Turkey.” Turkish Studies, 11(4), 521-537.
26. Kovach, B., ve Rosenstiel, T. (2014). The elements of journalism: What newspeople should know and the public should expect (Revised ed.). Three Rivers Press.
27. Lister, M., Dovey, J., Giddings, S., Grant, I., ve Kelly, K. (2009). New Media: A Critical Introduction. Routledge.
28. Legal analysis of the conduct of Israel in Gaza pursuant to OH the Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of GenocideCHR. Human Right Council, 2025.
29. McNair, B. (2017). An Introduction to Political Communication. Routledge.
30. McQuail, D. (2010). McQuail’s Mass Communication Theory (6th ed.). Sage Publications.
31. Said, E. W. (2003). Orientalism. Penguin.
32. Saussure, F. de (1998). Genel Dilbilim Dersleri (Çev. Berke Vardar). İstanbul: Multilingual Yayınları.
33. Schudson, M. (2001). The Objectivity Norm in American Journalism. Journalism, 2(2), 149–170.
34. Soykırım Suçu Mağdurlarını Anma ve Onurlandırma ve Bu Suçun Önlenmesi Uluslararası Gününe İlişkin Basın Açıklaması. TÜRKİYE İNSAN HAKLARI VE EŞİTLİK KURUMU. 2023. 10.11.2025 tarihinde https://www.tihek. gov.tr/soykirim-sucu-magdurlarini-anma-ve-onurlandirma-ve-bu-sucun-onlenmesi-uluslararasi-gunune-iliskin-basin-aciklamasi adresinden elde edilmiştir.
35. Thompson, J. B. (1995). The Media and Modernity: A Social Theory of the Media. Polity Press.
36. Toffler, A. (1980). The Third Wave. Bantam Books.
37. Tomlinson, J. (1999). Kültürel Emperyalizm. (Çev. E. Orman). İstanbul: Ayrıntı Yayınları.
38. Tomlinson, J. (1999). Globalization and culture. University of Chicago Press.
39. Uyanık, G. (2025). Haber Kaynağı Olarak Sosyal Medya Platformları: Yeni Gazetecilik Pratikleri Üzerine Bir Araştırma. İstanbul Arel Üniversitesi İletişim Çalışmaları Dergisi(27), 49-79.
40. Yaylagül, L. (2020). Kitle İletişim Kuramları. Ankara: Dipnot Yayınları.
41. Yazıcı, E. (2021). Soykırım, iletişim ve kamusal alan: Habermas’ın kuramsal çerçevesinde bir değerlendirme. İletişim Kuram ve Araştırma Dergisi, 53, 112–130.
42. Yazıcı, S. (2021). “Soykırımın İletişimsel Boyutları.” İletişim ve Toplum Araştırmaları Dergisi, 5(2), 75–92.
43. Yengin, D. (2020). Küreselleşme ve Medya. İstanbul: Der Yayınları.
44. Yıldırım, Y. (2006). Jürgen Habermas’ın İletişimsel Eylem Kuramı. Afyon Kocatepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi. 8(2), 249-268.
45. Yıldırım, Y. (2012). İletişimsel Eylem Kuramı Işığında Siyasal İletişim ve AK Parti Örneği. Akademik İncelemeler Dergisi. 7 (1), 195-225.