An Examination of the United Kingdom "Nasti News" Short Film Propaganda Against "Lord Haw-Haw" Radio Propaganda in Nazi Germany

Abstract

Nazi Germany effectively exploited radio broadcasts against the Allied States for propaganda purposes. In particular, Nazis broadcasted on The United Kingdom to break down the war resistance of British people and undermine the power of Allied propaganda in the British public. At this stage, Nazis commissioned the British-born British William Joyce under the pseudonym Lord Haw-Haw to perform Nazi propaganda broadcasts against The United Kingdom. Firstly, the role of radio broadcasts in Nazi propaganda and the use of radio as a counter propaganda tool in the Second World War were tried to be revealed within the scope of the study, examining Lord Haw-Haw's radio propaganda extensively. Then, Nasti News propaganda short films prepared by Allied States against Lord Haw-Haw in 1940 were examined using semiotic analysis. Thus, it was aimed to explain how the Allied States made propaganda in order to reduce the propaganda effect of the radio broadcasts of Nazi Germany in this study. In the findings of the study, it was revealed that the propaganda activities of the Allied States attempted to discredit the Nazi regime and call Joyce as traitor who cooperated with Nazi Germany, using a humorous style.

Keywords

• Radio,Propaganda,Short Film,Nazi Germany,The United Kingdom

Nazi Almanyası'nda "Lord Haw-Haw" Radyo Propagandasına Karşı İngiltere'nin "Nasti News" Kısa Film Propagandası Üzerine İnceleme

Öz

İkinci Dünya Savaşı'nda Nazi Almanyası, Müttefik Devletleri'ne karşı radyo yayınlarından propaganda amaçlı olarak etkili bir şekilde yararlanmıştı. Özellikle Naziler, İngiltere'nin savaş direncini kırmak ve İngiliz kamuoyundaki Müttefik propagandasının gücünü zayıflatmak için İngiltere üzerine propaganda amaçlı radyo yayınları gerçekleştirmişti. Bu aşamada Naziler, Lord Haw-Haw takma adıyla ABD doğumlu Britanyalı William Joyce'su İngiltere'ye karşı Nazi propaganda yayınlarını seslendirmekle görevlendirmişti. Çalışmada ilk olarak Lord Haw-Haw'ın radyo propagandası kapsamlı olarak incelenmiş ve Lord Haw-Haw özelinde radyo yayınlarının Nazi propagandasındaki rolü ve İkinci Dünya Savaşı'nda radyonun karşı propaganda aracı olarak kullanılması ortaya konulmaya çalışılmıştır. Ardından 1940 tarihinde Lord Haw-Haw'a karşı Mütttefik Devletleri'nce hazırlanan Nasti News adlı propaganda kısa filmleri çalışmada göstergebilimsel açıdan analiz edilmiştir. Böylece çalışmada, Nazi Almanyası’nın radyo yayınlarının propaganda etkisini kırmak amacıyla Müttefik Devletleri'nin ne şekilde propaganda yürüttüklerine ışık tutmak amaçlanmıştır. Çalışmada elde edilen bulgularda, Müttefik Devletleri'nin propaganda faaliyetlerinin mizahi bir dil kullanarak, Nazi rejimini itibarsızlaştırılmaya, Nazi Almanyası ile işbirliği yapan Joyce'u da vatan haini olarak nitelendirmeye çalıştığı ortaya çıkmıştır.

 

Anahtar Kelimeler

• Radyo,Propaganda,Kısa Film,Nazi Almanyası,İngiltere

References

1. Adena, M., Enikolopov, R., Petrova, M., Santarosa, V., & Zhuravskaya, E. (2015). Radio and the Rise of the Nazis in Prewar Germany. The Quarterly Journal of Economics, 130(4), 1885-1939.
2. Alchetron (2019). "Lord Haw-Haw'ı Eleştiren Çizgi Film", https:// alchetron. com/ Tokio-Jokio, Erişim Tarihi: 16.10.2019.
3. Anne J. K. (2018). Searching for Lord Haw-Haw: the Political Lives of William Joyce, by Colin Holmes, Routledge Studies in Fascism and the Far Right; Abingdon: Routledge,
4. Barović, V. (2015). Radio and Television in the Nazi Media System. Vojno Delo, 67(6), 176-181.
5. Bathrick, D. (1997). Making a National Family with the Radio: The Nazi Wunschkonzert. Modernism/Modernity, 4(1), 115-127.
6. British Pathé (2019). "Nasti News", https:// www. youtube. com/ user/ britishpathe/ search? query =lord +haw +haw, Erişim Tarihi: 16.10.2019.
7. Chadwick, K. (2011). Radio Propaganda and Public Opinion Under Endgame Vichy: The Impact of Philippe Henriot. French History, 25(2), 232-252.
8. Delporte, C. (2001). Humour as a strategy in propaganda film: the case of a French cartoon from 1944. Journal of European Studies, 31(123), 367-377.

9. Diller, A. (1975). Der Frankfurter Rundfunk 1923-1945 unter besonderer Berücksichtigung der Zeit des Nationalsozialismus. Deutschland: Johann Wolfgang Goethe-Universität.
10. Diller, A. (1980). Rundfunkpolitik im Dritten Reich (Vol. 2). München: Deutscher Taschenbuch Verlag.
11. Doherty, M. A. (2000). Nazi Wireless Propaganda: Lord Haw-Haw and British Public Opinion in the Second World War. The United Kingdom: Edinburgh University Press.
12. Douglas, R. M. (2014). Joyce Family Values: Treason, Nationality and the Case of ‘Lord Haw-Haw’s’ Irish Cousin. War & Society, 33(3), 208-228.
13. Durant, R. (1940). Lord Haw-Haw Of Hamburg: 2. His British Audience. Public Opinion Quarterly, 4(3), 443-450.
14. Dussel, K. (2002). Hörfunk in Deutschland: Politik, Programm, Publikum (1923-1960) (Vol. 33). Deutschland: Verlag für Berlin-Brandenburg.
15. Fiske, J. (2017). İletişim Çalışmalarına Giriş. Çev: Süleyman İrvan. 5. Basım. Ankara: Bilim ve Sanat Yayınları.
16. Fox, J. (2019). Confronting Lord Haw-Haw: Rumor and Britain’s Wartime Anti-Lies Bureau. The Journal of Modern History, 91(1), 74-108.
17. Guiraud, P. (2016). Göstergebilim. Çev., Mehmet Yalçın. 3. Baskı. Ankara: İmge Kitabevi.
18. Hart, B. L. (2015). İkinci Dünya Savaşı Tarihi. Çev: Kerim Bağrıaçık. İstanbul: İş Bankası Yayınları.
19. Hay, G. (1976). Rundfunk und Hörspiel als› Führungsmittel‹ des Nationalsozialismus. Die deutsche Literatur im Dritten Reich. Themen-Traditionen-Wirkungen, hrsg. von Horst Denkler und Karl Prümm, Stuttgart, 366-381.
20. Hickethier, K. (2009). Hitler und das Radio: Der Rundfunk in der NS-Zeit. In Die Kultur der 30er und 40er Jahre (pp. 191-208). München: Wilhelm Fink Verlag.
21. History Today (2019). "1942 Tarihli İngiliz Kartpostalında Joyce'un Hiciv Edilmesi", https:// www. historytoday. com/ archive/ months- past/ lord- haw- haw %E2 %80 %99s- first- broadcast, Erişim Tarihi: 16.10.2019.
22. Hoffmann, B. (2013). Die Tagespresse und der Rundfunk im Nationalsozialismus und im italienischen Faschismus im Vergleich. Hamburg: Diplomica Verlag.
23. Holmes, C. (1994). ‘Germany Calling’: Lord Haw–Haw’s Treason. Twentieth Century British History, 5(1), 118-121.
24. Houswitschka, C. (2003). Nazi Wireless Propaganda. Lord Haw-Haw and British Public Opinion in the Second World War.(International Communications), Jahrbuch für Kommunikationsgeschichte, 253-255.
25. Jowett, S. G. and O'Donnell, V. (2014). Propaganda & Persuasion. The United States: Sage.
26. Kasım, M. (2011). Hitler Döneminde Propaganda Aracı Olarak Radyo. Selçuk Üniversitesi İletişim Fakültesi Akademik Dergisi, 6(4), 64-75.
27. Koch, H. J. (2003). Das Wunschkonzert im NS-Rundfunk (Vol. 20). Deutschland: Böhlau Verlag Köln Weimar.
28. Koschorke, A. (2016). Hitler'in Kavgamı Üzerine Bir Analiz. Çev., Ayşe Kurultay. İstanbul: İletişim Yayınları.
29. Köhntopp, K., & Zielinski, S. (1990). Der Deutsche Rundfunk and Television: an Introduction and Bibliography of Television-Related Articles, 1923–1941. Historical Journal of Film, Radio and Television, 10(2), 221-225.
30. Kris, E., & Speier, H. (1944). German Radio Propaganda: Report on Home Broadcasts during the War (No. 2). The United Kingdom: Oxford University Press.
31. Lawrence, W. W. (1950). Rex v. Lord Haw-Haw. Hastings Law Journal, 2(1), 73-79.
32. Macksey, K. J. (2012). İkinci Dünya Savaşı’nda Askeri Hatalar. Çev., M. Tanju Akad. İstanbul: İş Bankası Kültür Yayınları.
33. Marx, C. (1992). ‘Dear Listeners in South Africa’: German Propaganda Broadcasts to South Africa, 1940–1941. South African Historical Journal, 27(1), 148-172.
34. Mühlenfeld, D. (2006). Joseph Goebbels und die Grundlagen der NS-Rundfunkpolitik. Zeitschrift für Geschichtswissenschaft, 54, 442-467.
35. Nordbruch, G. (2011). ‘Cultural Fusion’of Thought and Ambitions? Memory, Politics and the History of Arab–Nazi German Encounters. Middle Eastern Studies, 47(1), 183-194.
36. Öymen, O. (2014). Bir Propaganda Silahı Olarak Basın. İstanbul: Remzi Kitabevi.
37. Perkins, J. (1994). ‘Germany Calling’: Nazi Short‐Wave Broadcasting to Australia in the 1930s. Journal of Australian Studies, 18(42), 43-50.
38. Pinard, P. R. (2007). Humor im Dienst der Verleumdung. Antisemitische, politische Sketsche’im Tschechischen Rundfunk 1941–1945. Theresienstädter Studien und Dokumente, (14), 92-175.
39. Pollex, A. G. (2011). Rundfunk im Dritten Reich-der Volksempfänger als Sprachrohr der nationalsozialistischen Propaganda. München: GRIN Verlag.
40. Rifat, M. (2013). Açıklamalı Göstergebilim Sözlüğü: Kavramlar, Yöntemler, Kuramcılar, Okullar. İstanbul: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
41. Rimmele, L. D. (1977). Der Rundfunk in Norddeutschland 1933-1945: ein Beitrag zur nationalsozialistischen Organisations-, Personal-und Kulturpolitik (Vol. 41). Hamburg: H. Lüdke.
42. Rudolf, A. (1995). Defining Jewish Architecture. Jewish Quarterly, 42(3), 60-62.
43. Saldern, A. V. (2004). Volk and Heimat Culture in Radio Broadcasting during the Period of Transition from Weimar to Nazi Germany. The Journal of Modern History, 76(2), 312-346.
44. Schieder, R. (1995). Religion im Radio: protestantische Rundfunkarbeit in der Weimarer Republik und im Dritten Reich. Stuttgart: W. Kohlhammer.
45. Shirer, W. L. (2014). "This is Berlin": Radio Broadcasts from Nazi Germany. The United States: Rosetta Books.
46. Von Saldern, A. (2016). Zur Inszenierung der NS-Volksgemeinschaft im Rundfunk. In 'Volksgemeinschaft': Mythos, Wirkungsmächtige Soziale Verheißung oder Soziale Realität im'Dritten Reich'? (pp. 227-247). Deutschland: Verlag Ferdinand Schöningh.
47. Welch, D. (2004). Nazi Propaganda and the Volksgemeinschaft: Constructing a People’s Community. Journal of Contemporary History, 39(2), 213-238.
48. Wulf, J. (1964). Presse und Rundfunk im Dritten Reich. Gütersloh: Sigbert Mohn-Verlag.
49. Würffel, S. B. (1978). Das Hörspiel im Dritten Reich. In Das deutsche Hörspiel (pp. 54-73). Stuttgart: JB Metzler.