Radio and Social Media Convergence: TRT Radio and TRT FM's Facebook and Twitter Practices

Abstract

As a result of developments in communication and telecommunication technologies, the internet has classified media as “traditional” and “new”. Radio, one of the oldest mediums of traditional media, is still one of the most widely used mass media. The traditional media tool radio goes beyond the one-way and non-interactive communication structure with the bi-directional and interactive communication structure of the new media. This research examines the convergence between traditional and new media in the context of new media and social media platforms Facebook and Twitter social networks with the traditional media medium TRT Radyo and TRT FM radio, which is a public radio and television broadcasting institution in our country.

The main problem of the research “What is the convergence between traditional and new media?”. Using the content analysis technique within the scope of research quantitative research method, the social sharing networks of TRT Radio and TRT FM radio channels were used with @TRTRadyo official Facebook page and @trtradyo official Twitter page with @TRTFM official Facebook page and @trtradyo official Twitter page using quantitative research method and content analysis technique. investigates. The findings of the study reveal that TRT Radio and TRT FM radio not only broadcast radio programs, program contents, live broadcasts, broadcast streaming information to social audience, ie Facebook and Twitter social networking networks, but also establish an interactive communication. Research results The use of TRT Radio and TRT FM radio on Facebook and Twitter social networks reveal the change of traditional media, the completion of new media and the combination of traditional media and new media.

Keywords

• Media,Convergence,Radio,Facebook,Twitter

Radyo ve Sosyal Medya Yakınsaması: TRT Radyo ve TRT FM’in Facebook ve Twitter Pratikleri

Öz

İletişim ve telekomünikasyon teknolojilerindeki gelişmelerin bir sonucu olan internet medyayı, “geleneksel” ve “yeni” olarak sınıflandırmıştır. Geleneksel medyanın en eski mecralarından biri olan radyo, günümüzde de en yaygın kullanılan kitle iletişim araçlarındandır. Geleneksel medya aracı radyo, tek yönlü ve etkileşimsiz iletişim yapısının ötesine yeni medyanın çift yönlü ve etkileşimli iletişim yapısıyla geçmektedir. Bu araştırma, geleneksel ve yeni medya arasındaki yakınsama konusunu ülkemizdeki kamusal radyo-televizyon yayın kurumu olan TRT bünyesinde bulunan geleneksel medya aracı TRT Radyo ve TRT FM radyosuyla yeni medya kapsamında sosyal medya platformları Facebook ve Twitter sosyal ağları özelinde incelemektedir. 

Araştırmanın temel problemi “Geleneksel medya ve yeni medya arasındaki yakınsama nedir?” olmaktadır. Araştırma nicel araştırma yöntemi kapsamında içerik analizi tekniği kullanarak TRT Radyo ve TRT FM radyo kanallarının sosyal paylaşım ağları @TRTRadyo resmî Facebook sayfası ve @trtradyo resmî Twitter sayfasıyla @TRTFM resmî Facebook sayfası ve @trtradyo resmî Twitter sayfası kullanımları, nicel araştırma yöntemi ve içerik analizi tekniğiyle incelemektedir. Araştırmanın bulguları, TRT Radyo ve TRT FM radyosunun radyo programlarını, program içeriklerini, canlı yayınları, yayın akışı bilgilerini sosyal medyada yani Facebook ve Twitter sosyal paylaşım ağları aracılığıyla hedef dinleyici kitlelerine duyurmakla kalmadığını, aynı zamanda etkileşimli bir iletişim kurduklarını ortaya koymaktadır. Araştırma sonuçları TRT Radyo ve TRT FM radyosunun Facebook ve Twitter sosyal paylaşım ağları kullanımı geleneksel medyanın değişimini, yeni medyayla tamamlanmasını ve geleneksel medya ve yeni medyanın birleşimini ortaya koymaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Medya,Yakınsama,Radyo,Facebook,Twitter

References

1. Akyazı, E. (2014). Yeni İletişim Ortamlarında Etkileşim ve Mobil Radyolara Yönelik Bir Araştırma. Marmara İletişim Dergisi (22), 153-162. DOI: 10.17829/midr.20152214171.
2. Algüllü, E. (2017). Sosyal Medyada Radyo Programlarının Pazarlanması: Show Radyo Nihat'la Muhabbet Programı Örneği. İstanbul Aydın Üniversitesi Dergisi, 9 (2), 37-46.
3. Altunbaş, H. (2003). Radyo Reklamcılığı Türkiye'de Yerel Radyolar. Konya: Tablet.
4. Apuke, O. D. (2016). Social and Traditional Mainstream Media of Communication: Synergy and Variance Perspective. New Media and Mass Communication, 53, 83-86.
5. Aziz, A. (1976). Radyo ve Televizyona Giriş. Ankara: Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi.
6. ............... (2012). Radyo Yayıncılığı. İstanbul: Nobel Akademik.
7. Bennet, L. W. (2003). New Media Power: The Internet and Global Activism. N. Couldry & J. Curran (Ed.). In Contesting Media Power: Alternative Media in a Networked World (s. 17-38). Lanham, Md, Oxford: Rowman & Littlefield.
8. Bonini, T. (2014). The New Role of Radio and Its Public in The Age of Social Network Sites. First Monday, 19 (6).

9. ............... (2015). The Listener as Producer: The Rise of The Networked Listener. T. Bonini & B. Monclus (Ed.). In Radio Audiences and Participation in the Age of Network Society (s. 1-36). London: Routledge.
10. .............. & Sellas, T. (2014). Twitter as a public service medium? A content analysis of the Twitter use. Communication & Society, 27 (2), 125-146.
11. Can, A. (2017). SPSS ile Bilimsel Araştırma Sürecinde Nicel Veri Analizi. Ankara: Pegem Akademi.
12. Chaffey, D. (2019). Global Social Media Research Summary 2019. United Kingdom: https://www.smartinsights.com.
13. Chakaveh, S. & Bogen, M. (2007). Media Convergence, an Introduction. J. A. Jacko (Ed.). In Human-Computer Interaction (s. 811-814). Berlin: Springer.
14. Chen, L. C. (2013). Convergence of New and Old Media: New Media Representation in Traditional News. Chinese Journal of Communication, 183-201.
15. Çakır, H. (2005). Tüm Yönleriyle Radyo. Ankara: Siyasal.
16. Dijk, J. V. (2006). The Network Society. London: SAGE Publications.
17. Esch, C. E. & Bianco, N. R. (2016). The Brazilian Public Radio Broadcasting Service and The Digital Era: The Case of The EBC. Radio, Sound & Society Journal, 1 (1), 57-74.
18. European Commission. (1997). Green Paper On The Convergence Of The Telecommunications, Media And Information Technology Sectors, And The Implications For Regulation Towards An Information Society Approach. Brussels: European Commission.
19. Horoz, T. (2018). Analogdan Dijitale Radyo Yayıncılığı, 1983-1993 ve Özel Radyolar Dönemi. İstanbul Aydın Üniversitesi Dergisi, 10 (1), 1-13.
20. Jenkins, H. (2006). Convergence Culture Where Old and New Media Collide. New York: New York University.
21. Karttunen, S. (2017). Using Social Media at a Radio Station. Media Engineering Bachelor Thesis. Helsinki Metropolia University of Applied Sciences, Helsinki.
22. Kuyucu, M. (2013). Radyonun Müzik Kutusuna Dönüşümü: Radyo Program Türleri ve Tercih Edilirlik Oranları. E-Journal of New World Sciences Academy, 8 (4), 372-400.
23. ................... (2013). Türkiye’de Özel Radyo Yayıncılığı: Ulusal Ölçekte Yayın Yapan Özel Radyo Kanallarının Yapıları Üzerine Bir Araştırma. Global Media Journal, 4 (7), 135-155.
24. ................... (2014). Türkiye'de Faaliyet Gösteren Yerel Radyo İşletmelerinin Sorunları ve Yerel Radyo İşletmelerinde İnternet ve Sosyal Medya Kullanımı. Akademik Sosyal Araştırmalar Dergisi, 2 (5), 62-79.
25. ................... (2017). Yeni Medya ve Radyonun Yakınsaması: Mobil Radyo Uygulamaları Akustik FM Örneği. 4th International Conference on Education and Social Sciences – INTCESS 2017, (s. 266-284). İstanbul, Turkey.
26. Latzer, M. (2013). Media Convergence. R. Towse & C. Handke (Ed.). In Handbook of the Digital Creative Economy (s. 123-133). Cheltenham: Edward Elgar.
27. Lax, S., Fossi, M. A., Jauert, P. & Shaw, H. (2008). DAB: The Future of Radio? The Development of Digital Radio in Four European Countries. Media, Culture & Society, 30 (2), 151-166.
28. Lugmayr, A., Pohl, A., Mühlhäuser, M., Kallenbach, J. & Chorianopoulos, K. (2007). Ambient Media and Home Entertainment. G. Lekakos, K. Chorianopoulos & G. Doukidis (Ed.) In Interactive Digital Television – Technologies and Applications (s. 355). Hershey, PA, USA: IGI Publishing.
29. Martin, M. M. (2016). How Social Media has Affected Audience’s Direct Participation in Spanish Radio Stations. The Case of National Radio of Spain. Radio, Sound & Journal, 1 (1), 90-99.
30. O'Neill, B. (2009). DAB Eureka-147: A European Vision for Digital Radio. New Media & Society, 11 (1-2), 261-278.
31. Olawuyi, J. O. & Friday, M. (2012). Technological Convergence. Science Journal of Physics.
32. Radio Advertising Bureau. (2016, 2 Eylül). (Erişim Tarihi: 2019, 10 Ekim). http://www.radiomatters.org/index.php/2016/09/02/radio-and-social-media-a-perfect-combination/ radyo.trt.net.tr. (Erişim Tarihi: 2019, Ekim 20). http://radyo.trt.net.tr/AnaSayfa.aspx
33. RİAK. (Erişim Tarihi: 2019, Ekim 20). http://riak.com.tr/rating-sonuclari.
34. RTÜK. (2014). Radyo Dinleme Eğilimleri Araştırması. Ankara: Radyo Televizyon Üst Kurulu.
35. TRT. (Erişim Tarihi: 2019, Ekim 20). https://www.trt.net.tr/Kurumsal/Tarihce.aspx.
36. Yurdigül, Y. & Yüksel, H. (2012). Gazeteciliğin Dönüşümü: Yeni Medyaya Entegrasyon Sürecinde Değişen Habercilik Pratikleri. Akdeniz İletişim Dergisi, 18, 140-161.
37. Zarrella, D. (2010). The Social Media Marketing Book. Canada: O’reilly Media.