Dijital Hayat ve Etik

Dünya, medyanın ve tek yönlü iletişim sürecinin dönüşümünün ötesinde toplumsal hayatın tüm alanlarının dijitalleşmesi ile kapsamlı bir dönüşümün yaşandığı bir sürece tanıklık ediyor. Korona salgınının getirdiği bazı geçici zorunlulukların da eklenmesi ile dijitalleşmenin hızı ve derinliği, sonuçları itibariyle üzerinde çalışmayı gerektiren acil bir durumu ortaya koymaktadır. Bu sürecin doğal bir sonucu olarak da haberleşme sistemine, iletişim pratiğine ve teorisine ilişkin çaba ve çalışmalara odaklanmanın artışına şahitlik etmekteyiz. Bu çerçevede haberleşme teknolojilerinin gelişmesi ve özellikle de internetin sağladığı imkânlar ile mekânın, iletişimin önünde bir engel olmaktan çıkması, profesyonellerin tekelindeki enformasyon üretimi ve dağıtım sisteminin değişime uğraması ile medya profesyonellerinin “eşik bekçisi” rollerini azaltıp demokratik-katılımcı bir iletişim dünyasının oluşmasına katkı sağladığına ilişkin 1990’lardaki olumlu yöndeki ümit ve beklenti, 21. yüzyıldaki gelişmelerle beraber belirsizlik, risk ve öngörülemezlik kavramlarının çokça konuşulduğu iyimserlik ve karamsarlık sarkacına sıkışan bir durum ile yer değiştirmiştir