NİL VADİSİNİN SON TARİHÖNCESİ DEVİRLERİ: AFRİKA'NIN KURTULUŞU
Abstract
Tarım ve hayvan yetiştirme gibi iki ayrılmaz bileşeni olan Neolitik'leşme, bir bütün olarak Nil Delta'sına ulaştığında, çobanların çöl bölgesine yayılmaları sonucu yön değişikliğine uğrar. Bu nedenle Sahra ve Sudan çiftçiliği, her ne kadar kendi içinde açıkça belirgin olmasa da, doğrudan avcı kültürler üzerine kuruludur. Levant'da bileşik ekonomiyle nitelenen ve esnekliğe sahip bir modeli içeren tarım, binadaki yeni ekonominin etkilerini gideremez ve değişim, geçiş modelleri olmaksızın, çok daha belirgin hale gelir. Göçebe çiftçilerin oluşturduğu Akdeniz kültürlerinin olağanüstü bölgeselleşmesine karşıt, Afrika örneğinde, öncüsü bilinmeyen sulamalı bir tarım rol oynamışlar. Hem hammadde hem de lüks maddelerin dolaşımında, özellikle çöl bölgesiyle Nil vadisi arasında, simgesel bir iletişim kurulmuştur. Çiftçi gruplar kentleşme sürecine mani olmaktan çok, tam tersine bu süreci hızlandırmışlardır. Çünkü onların kültürel ve sosyo-ekonomik modelleri ve hareketli olmaları sonuç olarak iletişimi ve dolaşımı yoğunlaştırmış ve vadi kısa sürede bir bütünlük kazanmıştır.
Keywords
References
- No references found