Hastanede Yatarak Tedavi Gören Çocukların Bakım Vericilerine Verilen Taburculuk Eğitimlerinin Değerlendirilmesi

Amaç: Bu çalışmanın amacı, hastanede yatarak tedavi gören çocukların bakım vericilerine verilen taburculuk eğitimlerinin incelenmesidir. Yöntem: Araştırma, Ankara merkezinde hizmet veren bir çocuk hastanesinde, Mayıs 2017-Mayıs 2018 tarihleri arasında tanımlayıcı ve kesitsel tipte yapılmıştır. Veriler araştırmacılar tarafından hazırlanan veri toplama formu kullanılarak araştırmaya gönüllü olarak katılmayı kabul eden 1000 bakım vericiden toplanmıştır. Sonuçların özetlenmesinde sayı, yüzde, ortalama, standart sapma, minimum ve maksimum tanımlayıcı istatistikleri kullanılmıştır. Bulgular: Çalışmaya katılan bakım vericilerin %87,3’ü kadın ve %81,6’sı annedir. Çalışmaya katılan bakım vericilerin %77,4’ünün taburculuk eğitimi aldığı, %76,7’sinin bu taburculuk eğitimi sözlü olarak aldığı ve %57,2’sinin doktordan, %39,5’inin hemşireden aldığı tespit edilmiştir. Taburculuk eğitiminde en çok %68,3 hastalık hakkında bilgiler, en az ise %17,7 bakım ekipmanları ve tıbbi cihazların kullanımı konuları yer almaktadır. Bakım vericilerin %90,4’ünün sorularına anlayabilecekleri şekilde cevaplar verildiği ve %89,2’sine taburculuk eğitimi sırasında çocuğun şikâyetleri veya tedavileriyle ilgili soru sorma fırsatı sunulduğu tespit edilmiştir. İlaç kullanımına ilişkin ise bakım vericilerin, %81,9’u ilaçların etki ve yan etkileri, %78,7’si ilaçları saklama koşulları ve %77,6’sı ilaçların miktarını hesaplayabilmesi hakkında uygulamalı olarak eğitim aldığı saptanmıştır. Yine bakım vericilerin %84,8’i ilaçların uygulama yolları ve %83,6’sı ilaçların ne kadar zaman kullanılması gerektiği konusunda bilgi aldığı belirlenmiştir. Sonuç: Çalışmada bakım vericilerin büyük çoğunluğunun taburculuk eğitimi aldığı ve rahatlıkla soru sorabildikleri belirlenmiştir. Fakat bu eğitimlerin çoğunun sözlü olarak yapıldığı saptanmıştır. Bu nedenle taburculuk eğitiminin sözlü eğitimler yerine yazılı eğitim materyalleri ile desteklenmesi ve hemşirelerin taburculuk eğitimi sürecinde etkin rol almaları, planlı taburculuk eğitimi ve materyallerinin hazırlanmasına ilişkin hizmet içi eğitimler düzenlenmeli ve bunların hastane politikaları ile desteklenmesi önerilebilir.

Aim: The purpose of this study is to look into the discharge training given to caregivers of hospitalization children. Method: Between May 2017 and May 2018, a descriptive and cross-sectional study was conducted in a children's hospital in Ankara. Data were collected from 1000 caregivers who voluntarily accepted to participate in the study, using a data collecting form prepared by the researchers. Number, percentage, mean, standard deviation, minimum and maximum descriptive statistics were used to summarize the results. Results: Of the caregivers participating in the study, 87.3% were women and 81.6% were mothers. It was determined that 77.4% of the caregivers participating in the study received discharge training, 76.7% received this discharge training verbally, 57.2% received it from the doctor and 39.5% from the nurse. In the discharge training, information about the disease is included at most 68.3%, and the use of care equipment and medical devices at least 17.7%. It was determined that 90.4% of the caregivers were given answers to their questions in a way they could understand, and 89.2% were given the opportunity to ask questions about the child's complaints or treatment during discharge training. Regarding the use of medication, 81.9% of the caregivers received practical training on the effects and side effects of medication, 78.7% on the storage conditions of medication and 77.6% on how to calculate the amount of medication. It was also determined that 84.8% of the caregivers received information about the route of administration of the drugs and 83.6% received information about how long the drugs should be used. Conclusion: In the study, it was determined that the majority of caregivers received discharge training and could easily ask questions. However, it was determined that most of these trainings were given verbally. Therefore, it may be recommended that discharge education should be supported by written training materials instead of oral trainings, nurses should take an active role in the discharge education process, in-service trainings on planned discharge education and preparation of materials should be organized and these should be supported by hospital policies.