Research Article

KLÂSİK TÜRK ŞİİRİNDE KAR

Volume: 4 Number: 1 June 30, 2021
TR EN

KLÂSİK TÜRK ŞİİRİNDE KAR

Abstract

Gündelik yaşamla ilgili her konunun klasik Türk şiirinde bir yansıması, farklı formlarla da olsa bir karşılığı bulunmaktadır. Her edebi gelenek gibi klasik Türk şairleri de toplum ve toplum hayatıyla ilgili durumlardan kendilerine malzeme çıkarmışlardır. Mevsimler ve mevsimlere dair anlatımlar klasik şiirin birçok formunda kullanılmıştır. Özellikle kaside nazım biçiminin nesib ve teşbip adı verilen giriş kısımlarında yer alan ve mevsimlerle ilgili bahar, hazan, sayf ve şita tasvirlerinin önemi ve etkisi söz konusu edebi gelenek içinde belirgin bir farklılık yaratmaktadır. Klasik Türk şiirinin temel referansı olan divanlarda nesiblerine göre adlandırılan bahariyye, hazaniyye, sayfiyye ve şitâiyye adı verilen kasideler üzerine birçok çalışma yapılmıştır. Bu çalışmada klasik Türk şiirinde kış ve kışa dair anlatmalarda kar örnekleminden hareketle Türkçe söyleyiş kalıplarının izlerinin sürülmesi amaçlanmıştır. Bu nedenle çalışmanın kapsamı sadece şitaiyyelerle sınırlı olmayıp söz konusu edebi geleneğin temel metinleri olan divanların tamamını içermektedir. Çalışmada klasik Türk şiirinde kar ve karla ilgili dil ve üslup özellikleri belirlenerek Türkçe kar kelimesi ve bu bağlamda oluşmuş olan söz kalıpları tespit edilerek değerlendirilmiştir.

Keywords

References

  1. Admış, Aysel. (2007). Âkif Divanı. Yüksek Lisans Tezi. Sivas: Cumhuriyet Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  2. Akagündüz, Meryem Yıldız. (2009). Klasik Türk Edebiyatında Şitâ’iyyeler. Yüksek Lisans Tezi, Kırıkkale: Kırıkkale Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  3. Akarca, Döndü (2005). “Şitâiyyelerde Sosyal Yaşantı”. Çukurova Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi. 14(1): 1-14.
  4. Akarca, Döndü (2003). Şitâiyye Nesiblerinde Dil, Anlatım Ve Muhtevâ Özellikleri. Yüksek Lisans Tezi. Adana: Çukurova Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  5. Akdoğan, Yaşar (?). Ahmedî Divanı. https://ekitap.ktb.gov.tr/TR-78357/ahmedi-divani.html [08.02.2021].
  6. Akkaya, Hüseyin (1994). Nevres-i Kadim ve Türkçe Divanı. Doktora Tezi. İstanbul: Marmara Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  7. Akkuş, Metin (2007). Klasik Türk Şiirinin Anlam Dünyası. Erzurum: Fenomen Yayınları.
  8. Aksoy, Hasan (2010). “Şitâiyye”, TDV İslam Ansiklopedisi. c.39. İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yay. 216.

Details

Primary Language

Turkish

Subjects

Creative Arts and Writing

Journal Section

Research Article

Publication Date

June 30, 2021

Submission Date

March 10, 2021

Acceptance Date

May 18, 2021

Published in Issue

Year 2021 Volume: 4 Number: 1

APA
Yazar, İ. (2021). KLÂSİK TÜRK ŞİİRİNDE KAR. Uluslararası Dil Edebiyat Ve Kültür Araştırmaları Dergisi, 4(1), 70-84. https://doi.org/10.37999/udekad.894176
AMA
1.Yazar İ. KLÂSİK TÜRK ŞİİRİNDE KAR. Uluslararası Dil Edebiyat ve Kültür Araştırmaları Dergisi. 2021;4(1):70-84. doi:10.37999/udekad.894176
Chicago
Yazar, İlyas. 2021. “KLÂSİK TÜRK ŞİİRİNDE KAR”. Uluslararası Dil Edebiyat Ve Kültür Araştırmaları Dergisi 4 (1): 70-84. https://doi.org/10.37999/udekad.894176.
EndNote
Yazar İ (June 1, 2021) KLÂSİK TÜRK ŞİİRİNDE KAR. Uluslararası Dil Edebiyat ve Kültür Araştırmaları Dergisi 4 1 70–84.
IEEE
[1]İ. Yazar, “KLÂSİK TÜRK ŞİİRİNDE KAR”, Uluslararası Dil Edebiyat ve Kültür Araştırmaları Dergisi, vol. 4, no. 1, pp. 70–84, June 2021, doi: 10.37999/udekad.894176.
ISNAD
Yazar, İlyas. “KLÂSİK TÜRK ŞİİRİNDE KAR”. Uluslararası Dil Edebiyat ve Kültür Araştırmaları Dergisi 4/1 (June 1, 2021): 70-84. https://doi.org/10.37999/udekad.894176.
JAMA
1.Yazar İ. KLÂSİK TÜRK ŞİİRİNDE KAR. Uluslararası Dil Edebiyat ve Kültür Araştırmaları Dergisi. 2021;4:70–84.
MLA
Yazar, İlyas. “KLÂSİK TÜRK ŞİİRİNDE KAR”. Uluslararası Dil Edebiyat Ve Kültür Araştırmaları Dergisi, vol. 4, no. 1, June 2021, pp. 70-84, doi:10.37999/udekad.894176.
Vancouver
1.İlyas Yazar. KLÂSİK TÜRK ŞİİRİNDE KAR. Uluslararası Dil Edebiyat ve Kültür Araştırmaları Dergisi. 2021 Jun. 1;4(1):70-84. doi:10.37999/udekad.894176

* It is important for our reviewers to enter their fields of expertise in detail in terms of assigning reviewers in the process.