Prevalence of Toxocara vitulorum in Diarrheic Calves in the Districts of Van Province

Abstract

This study was conducted to determine the prevalence of Toxocara vitulorum in diarrheic calves aged 0–6 months in Van Province and its districts. A total of 250 diarrheal fluid samples were collected and examined microscopically. T. vitulorum eggs were detected in 23 samples, indicating an overall prevalence of 9.2%. When analyzed by district, the highest infection rate was observed in Saray (16%, 4/25), followed by Erciş (15.7%, 3/19), İpekyolu (14.28%, 6/42), Gevaş (11.42%, 4/35), Tuşba (10%, 2/20), and Edremit (8.69%, 2/23). The lowest prevalence was recorded in Özalp with 7.4% (2/27). Statistical analysis revealed no significant differences (p<0.05) in prevalence based on district, age, sex, or sampling month. In conclusion, T. vitulorum was found to be prevalent in Van Province and its surrounding districts, indicating that this parasitic infection should not be overlooked. The findings highlight the need for comprehensive and sustainable control strategies to manage parasitic infections, particularly in calves, within livestock production systems.

Keywords

• Diarrheic calf
• Prevalence
• Toxocara vitulorum
• Van.

Van İlinin İlçelerindeki İshalli Buzağılarda Toxocara vitulorum’un Prevalansı

Abstract

Bu çalışmanın materyalini, Van ili ve ilçelerinde yetiştirilen 0-6 aylık ishalli buzağılardan alınan 250 adet dışkı örneği oluşturmaktadır. Dışkı örnekleri, santrifüjleme ile flotasyon yöntemi kullanılarak mikroskobik olarak incelenmiştir. Yapılan mikroskobik muayene sonucunda, 250 dışkı numunesinin 23’ünde (%9.2) Toxocara vitulorum yumurtasına rastlanmıştır. Enfeksiyonun ilçelere göre dağılımı incelendiğinde, en yüksek pozitiflik oranı %16 (4/25) ile Saray ilçesinde saptanmıştır. Bunu sırasıyla %15.7 (3/19) ile Erciş, %14.28 (6/42) ile İpekyolu, %11.42 (4/35) ile Gevaş, %10 (2/20) ile Tuşba ve %8.69 (2/23) ile Edremit ilçeleri takip etmiştir. En düşük pozitiflik oranı ise %7.4 (2/27) ile Özalp ilçesinde belirlenmiştir. İstatistiksel analizler sonucunda, T. vitulorum ile enfekte 0-6 aylık ishalli buzağılarda; ilçe, yaş, cinsiyet ve ay değişkenleri açısından p<0.05 düzeyinde anlamlı bir ilişki tespit edilmemiştir. Sonuç olarak, Van ili ve ilçelerinde T. vitulorum enfeksiyonunun dikkate değer bir yaygınlığa sahip olduğu belirlenmiş; bu paraziter hastalığın ihmal edilmemesi gerektiği ortaya konmuştur. Hayvancılık işletmelerinde özellikle buzağılarda T. vitulorum gibi paraziter enfeksiyonların kontrol altına alınabilmesi için kapsamlı ve sürdürülebilir kontrol stratejilerinin geliştirilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır.

Keywords

• İshalli buzağı
• Prevalans
• Toxocara vitulorum
• Van.

Ethical Statement

Çalışmanın uygulanabilmesi için Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Hayvan Deneyleri Etik Kurulu’na başvurulmuş ve 07.11.2024 tarihli, 2024-20 sayılı karar ile etik kurul onayının gerekmeyeceği belirtilmiştir.

References

1. Abdel Rahman MA, El-Ashmawy WR (2013). Some studies on T. vitulorum in buffaloes in Giza governorate. Int J Livest Res, 3, 89-99.
2. Adanır R (2004). Ankara Yöresi Sığırlarında Toxocara vitulorum Prevalansının Saptanması Doktora tezi. Ankara Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü. Ankara, Türkiye.
3. Akyol ÇV (1991). Bursa yöresi sığırlarında Toxocara (Neoascaris) vitulorum’un epidemiyolojisi.
4. Akyol ÇV (1993). Epidemiology of Toxocara vitulorum in cattle around Bursa, Turkey. J Helminthol, 67, 73-77.
5. Altınöz F, Gökçen A, Uslu U (2000). Konya yöresi sığırlarında Toxocara vitulorum'un yayılışı. Turkiye Parazitol Derg, 24 (4), 405-407.
6. Arslan MÖ, Umur Ş, Özcan K (1997). Buzağılarda ölümcül Toxocarosis vitulorum olgusu. Turkiye Parazitol Derg, 21 (1), 79-81.
7. Avcioglu H, Balkaya I (2011). Prevalence of Toxocara vitulorum in calves in Erzurum, Turkey. Kafkas Univ Vet Fak Derg, 17 (3), 345-347.
8. Aydenizöz M, Aldemir OS, Güçlü F (1999). Dışkı muayenesiyle sığırlarda tespit edilen parazitler ve yayılışları. Turkiye Parazitol Derg, 23 (1), 83-88.

9. Aydin A, Göz Y, Yüksek N, Ayaz E (2006). Prevalence of Toxocara vitulorum in Hakkari eastern region of Turkey. Bull Vet Inst Pulawy, 50 (1), 51-54.
10. Biswas H, Roy BC, Dutta PK ve ark. (2021). Prevalence and risk factors of Toxocara vitulorum infection in buffalo calves in coastal, northeastern and northwestern regions of Bangladesh. Vet Parasitol Reg Stud Rep, 26, 100656.
11. Çelik BA, Çelik ÖY, Ayan A, Ayan ÖO (2022). A survey on prevalence of Toxocara vitulorum in calves in Siirt. Dicle Univ Vet Fak Derg,15 (1), 1-4.
12. CSA (2004). Ethiopian Agricultural Sample Enumeration, 2001/2002. Addis Ababa: Central Statistical Authority.
13. Das KM, Singh BA (1955). Calf ascariasis in India. A nine years' survey with special reference to "Hetrazan". Br Vet J, 111, 342-347.
14. Davila G, Irsik M, Greiner EC (2010). Toxocara vitulorum in beef calves in North Central Florida. Vet Parasitol, 168 (3-4), 261-263.
15. Delling C, Thielebein J, Daugschies A, Schmäschke R (2020). Toxocara vitulorum infection in European bison (bison bonasus) calves from central Germany. Vet Parasitol Reg Stud Rep, 22, 100499.
16. Despommier D (2003). Toxocariasis: Clinical aspects, epidemiology, medical ecology, and molecular aspects. Clinical Microbiology Reviews, 16(2), 265–272.
17. Doktora tezi. Uludağ Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Bursa.
18. Dorny P, Devleesschauwer B, Stoliaroff V, Sothy M ve ark. (2015). Prevalence and associated risk factors of Toxocara vitulorum infections in buffalo and cattle calves in three provinces of central Cambodia. Korean J Parasito, 53 (2), 197-200.
19. El-Moukdad AR (1979). Helminth fauna of Syrian cattle. Angew Parasitol, 20 (1), 11-16.
20. Ertürk A, İder M, Ceylan O, Durgut MK (2024). Toxocara vitulorum–Eimeria spp. mixed infections and treatment in a 44-day-old Anatolian black calf. Philippine Journal of Veterinary Medicine, 61(1).
21. FAO. (Food and Agriculture Organization) (1999.). Management of vertisols in Sub-Saharan Africa. Rome: Food and Agriculture Organization.
22. Gupta RP, Yadav CL, Ghosh JD (1985). Epidemiology of helminth infections in calves of Haryana state. Agric Sci Dig, 5, 33-56.
23. Güralp N (1981). Helmintoloji. 2. Baskı Ankara Üniversitesi Veteriner Fakültesi Yayınları. Ma G, Holland, C. V., Wang, T., Hofmann, A., ve ark. (2018). Human toxocariasis. The Lancet Infectious Diseases, 18(1), e14-e24.
24. Madeira de Carvalho LM, Carreira MCP, Santos SG ve ark. (2005). Toxocarose/Larva Migrante Visceral Um problema de saúde pública urbano? Situação epidemiológica na área da Grande Lisboa, (Vol. 1). Lisboa.
25. Overgaauw PAM, van Knapen F (2013). Zoonotic parasites of companion animals in Europe: A review. Veterinary Quarterly, 33 (3), 123–142.
26. Raza MA, Murtaza S, Ayaz MM, Akhtar S, Arshad HM (2013). Toxocara vitulorum infestation and associated risk factors in cattle and buffalo at Multan District, Pakistan. Sci Int (Lahore), 25 (2), 291-294.
27. Rekwot PJ ve Ogunsusi RA (1985). Prevalence of Toxocara (Neoascaris) vitulorum infection in cattle around Zaria, Nigeria. J Anim Prod Res, 5 (2), 201-207.
28. Roberts J (1990). The life cycle of Toxocara vitulorum in Asian buffalo (Bubalus bubalis). Int J Parasitol, 20 (7), 833-840.
29. Roberts JA (1993). Toxocara vitulorum in ruminants. Vet Bull, 63 (6), 545-568.
30. Tiğin Y, Burgu A, Doğanay A (1997). Genel Parazitoloji Ders Notları. Ankara Üniversitesi Veteriner Fakültesi Yayınları.
31. Tınar R, Umur Ş, Köroğlu E, Güçlü F, Ayaz E, Şenlik B, Muz MN (2006). Helmintoloji. Tınar R (Ed). Nobel Yayın Dağıtım. p.381-382. Ankara.
32. Toparlak M, Arslan MÖ, Gargılı A, Tüzer E (1996). Prevalence of Toxocaravitulorum in cattle in Thrace. Turk J Vet Anim Sci, 20, 341-342.
33. Toparlak M, Değer S, Yılmaz H (1989). Van yöresi sığırlarında Toxocara (Neoascaris) vitulorum enfeksiyonunun yayılışı. Ankara Univ Vet Fak Derg, 36 (2), 404-412.
34. Umur Ş ve Gıcık Y (1995). Kars yöresi sığırlarında Toxocara vitulorum'un yayılışı. Ankara Univ Vet Fak Derg, 42 (1), 25-29.
35. Venjakob PL, Thiele G, Clausen PH, Nijhof AM (2017). Toxocara vitulorum infection in German beef cattle. Parasitol Res, 116 (3), 1085-1088.
36. Warren EG (1970). Studies on the morphology and taxonomy of the genera Toxocara stiles, 1905, and Neoascaris travassos, 1927. Zool Anz, 185, 393-442.
37. Wen YL, Zhvang ZL, Lin BM ve ark. (1986). An epidemiologic survey of Neoascaris in calves, China. Chin Vet Sci Technol, 8 (1), 18-20.