Yoğun Bakım Hemşirelerinin Hekim-Hemşire İletişimi ile İlgili Görüşlerinin Belirlenmesi

Abstract

Amaç: Bu çalışma İstanbul’daki yoğun bakım ünitelerinde çalışan hemşirelerin çalıştıkları birimlerdeki hekim-hemşire iletişimi ile ilgili görüşlerini belirlemek amacıyla tanımlayıcı olarak yapılmıştır.Çalışma planı: Tanımlayıcı nitelikteki çalışmamızda İstanbul ili sınırları içindeki hastanelerinin reanimasyon, koroner, çocuk, cerrahi ve genel yoğun bakım ünitelerinde çalışan 300 hemşireye 20 sorudan oluşan anket formu verilmiştir. İki yüz on beş hemşire formu uygun şekilde doldurup ankete katılmıştır. Anketten elde edilen veriler SPSS programında değerlendirilmiştir. Anlamlılık düzeyi olarak p

Keywords

• Yoğun bakım, hemşire, hekim, iletişim

The Determination of Intensive Care Nurses’ Opinion About Communication Between Doctors and Nurses

Abstract

Objectives: The aim of this descriptive study is to reveal the opinion of nurses working in intensive care units in İstanbul about the communication between nurses and doctors. Methods: A questionnaire made up of 20 ques- tions was delivered to 300 nurses working in reanimation, coronary, pediatric, surgical and gen- eral intensive care units of various hospitals in İstanbul. At the end, 215 questionnaires were completed as required. The data collected from the relevant questionnaires were analyzed using SPSS. p

Keywords

• Intensive care, nurses, doctors, communication

References

1. Puntillo KA, McAdam JL. Communication between physicians and nurses as a target for improving end- of-life care in the intensive care unit: challenges and opportunities for moving forward. Crit Care Med 2006;34(11 Suppl):S332-40.
2. Tourangeau AE, Cranley LA, Jeffs L. Impact of nurs- ing on hospital patient mortality: a focused review and related policy implications. Qual Saf Health Care 2006;15:4-8.
3. Iedema R, Sorensen R, Braithwaite J, Turnbull E. Speaking about dying in the intensive care unit, and its implications for multidisciplinary end-of-life care. Commun Med 2004;1:85-96.
4. McCauley K, Irwin RS. Changing the work envi- ronment in intensive care units to achieve patient- focused care: the time has come. Am J Crit Care 2006;15:541-8.
5. Dikmen Y. Yoğun bakımda hastadan desteği çekme ve etik ötanazi. In: Hatemi H, Doğan H, editörl- er. Medikal etik. Cilt III. 1. Baskı. İstanbul: Yüce Yayınevi; 2001. s. 35-41.
6. Stone PW, Mooney-Kane C, Larson EL, Pastor DK, Zwanziger J, Dick AW. Nurse working conditions, organizational climate, and intent to leave in ICUs: an instrumental variable approach. Health Serv Res 2007;42:1085-104.
7. Fridh I, Forsberg A, Bergbom I. End-of-life care in intensive care units: family routines and environ- mental factors. Scand J Caring Sci 2007;21:25-31.
8. Kutlu L. Yoğun bakım ünitelerinde sağlık ekibi üyeleri, hasta ve yakınlarıyla iletişim. İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Yoğun Bakım Hemşireliği Eğitim Notları. İstanbul; 2002.

9. Özkara E, Yavuz İC. Acil serviste ve genel hekimlik uygulamasında hasta otonomisi kavramının yansı- maları. Acil Tıp Dergisi 2003;3:32-7.
10. Tepehan S. Yoğun bakım ve servislerde çalışan sağlık personelinin ötanaziye yaklaşımı. [Yüksek Lisans Tezi] İstanbul: İstanbul Üniversitesi Adli Tıp Enstitüsü; 2006.
11. Erkekol FÖ, Numanoğlu N, Gürkan ÖU, Kaya A. Yoğun bakım ünitelerine ilişkin etik konular Toraks Dergisi 2002;3:307-16.
12. Luce JM. Ethical principles in critical care. JAMA 1990;263:696-700.
13. Lancaster J. The perils and joys of collaborative research. Nurs Outlook 1985;33:231-2.
14. Alpert HB, Goldman LD, Kilroy CM, Pike AW. 7 Gryzmish: toward an understanding of collabora- tion. Nurs Clin North Am 1992;27:47-59.
15. Daniels TG, Denny A, Andrews D. Using micro- counseling to teach RN nursing students skills of therapeutic communication. J Nurs Educ 1988; 27:246-52.
16. Tutuk A, Al D, Doğan S. Hemşirelik öğrencilerinin iletişim becerisi ve empati düzeylerinin belirlenmesi. C. Ü. Hemşirelik Yüksek Okulu Dergisi 2002;6:36-41.