KANSER TEDAVİSİNDE İNTERNET ÜZERİNDEN ERİŞİLEBİLEN ŞÜPHELİ TEDAVİ ÖNERİLERİNİN HASTALAR TARAFINDAN BİLİNİRLİĞİ: İÜ ONKOLOJİ ENSTİTÜSÜ ÖRNEĞİ

Abstract

Bilgiye hızlı ve etki bir biçimde ulaşmanın akla ilk gelen yolu internettir. Söz konusu sağlık olduğunda binlerce web sitesini, kişisel bloğu ve paylaşımı basit bir arama ile kullanıcılara sunmaktadır. Ancak dijital çağın temel sorunu olan “hızlı elde edilen bilginin hızlı ve etkin bir biçimde kullanılamaması”, bilginin yanlış, yanıltıcı unsurlarla donatılmış olması” sağlık alanında edinilen her bilgi ile daha derinleşmektedir. Bu çalışmanın temel amacı kanser hastalığına sahip olan bireylerin internette tedavi yöntemi olarak sunulan şüpheli bilgileri bilme durumlarını ortaya koymaktır. Araştırmanın evreni İstanbul’daki kanser hastaları olarak belirlenmiş olup örneklem İstanbul Üniversitesi Onkoloji Enstitüsü’nde tedavi görmekte olan 49 hasta oluşturmaktadır. Araştırmada alan uzmanlarının desteği alınarak soru formu oluşturulmuş ve örneklem grubuna uygulanmıştır. Sonuç olarak; sunulan yöntemlerin ağırlıklı olarak hastane ortamında edinilmiş olduğu ancak internetinde %30’lara varan değerlerle bu şüpheli yöntemlere erişmekte başvurulan bir kaynak olduğu anlaşılmıştır.

Anahtar Kelimeler: Kanser Hastalığı, İnternet, Aşırı Bilgi Artışı, Bilgi, Sağlıkla İlgili Bilgiler

References

1. Ademiluyi, G., Rees, C., ve Sheard, C. (2003). Evaluating the reliability and validity of three tools to assess the quality of health information on the Internet. Patient Education and Counseling, 151-155.
2. Bickmore, T. W., Utami, D., Matsuyama, R., ve Paasche-Orlow, M. K. (2016). Improving access to online health information with conversational agents: a randomized controlled experiment. Journal of Medical Internet Research, 18(1).
3. Clarke, A. M., Belden, J., Koopman, J. R., Steege, L., Moore, J., ve Canfield, S. (2013). Information needs and information-seeking behaviour analysis of primary care physicians and nurses a literature review. Helath Information and Libraries Journal, 30(3).
4. Cotten, S. R.,ve Gupta, S. S. (2004). Characteristics of online and offline health information seekers and factors that discriminate between them. Social Science & Medicine , 59, 1795-1806.
5. Diviani, N., van den Putte, B., Giani, S., & van Weert, J. C. (2015). Low health literacy and evaluation of online health information: a systematic review of the literature. Med Internet Res, 17(5).
6. Feufel, M. A., ve Stahl, S. (2012). What do web-use skill differences imply for online health information searches? Journal of Medical Internet Resaerch , 14(3).
7. Fox, S., ve Duggan, M. (2013). Health Online 2013. http://www.pewinternet.org/2013/01/15/health-online-2013/ (01.06.2016)
8. Gibbs, S. (2015). Google to put health information directly into search results. https://www.theguardian.com/technology/2015/feb/10/google-health-information-directly-into-search-results (10.06.2016)

9. Google Trends. (2016). Stıories trending now. https://www.google.com/trends/home/m/TR (15.06.2016)
10. Gray, N. J., Klein, J. D., Noyce, P. R., Sesselberg, T. S., ve Cantrill, J. A. (2005). Health information-seeking behaviour in adolescence:the place of the internet. Social Science & Medicine, 60, 1467-1478.
11. Hannak, A., Sapiezynski, P., Kakhi, A. M., Krishnamurthy, B., Lazer, D., vd. (2013). Measuring personalization of Web search. Rio de Janeiro: 22nd International Conference on World Wide Web, WWW2013.
12. Hoffmann, T., Montori, V., ve Del Mar, C. (2014). The connection between evidence-based medicine and shared desicion making. Jama, 3012(3), 1295-1296.
13. Internet Live Stats. (2016). 1 Second in Google. http://www.internetlivestats.com/one-second/#google-band (13.06.2016)
14. Kim, P., Eng, T., Deering, M. J., ve Maxfield, A. (1999). Published criteria for evaluating health-related web sites: review. Br Med, 9, 318-647.
15. Lambert, S. D., ve Loiselle, C. G. (2007). Health information–seeking behavior. Qualitative Health Research , 17(8), 106-1019.
16. Mulpeter, K. (2015). 9 Burning Health Questions People Asked Google This Year . http://news.health.com/2015/12/04/top-health-searches-google-2015/ (05.06.2016)
17. Nielsen-Bohlman, L., Panzer, A., ve Kindig, D. (2004). Health literacy: a prescription to end confusion. Washington, DC: National Academies Press.
18. Office of Disease Prevention and Health Promotion. (2000). Health communication. Washington DC: Department of Health and Human Services .
19. Özdemir, Ş. (2015). Aşırı Bilgi Artışı. S. Gülseçen (Ed.), bilgi yönetimi: bilgi türeticileri, büyük veri, inovasyon, kurumsal zeka (s. 29-37). İstanbul: Papatya Yayıncılık.
20. Özdemir, Ş. (2016). Individual contributions to infollution (information pollution): trust and share. International Journal on New Trends in Education and Their Implications, 7(3), 23-33.
21. Özdemir, Ş., ve Gülseçen, S. (2015). Aşırı bilgi artışının bilgiye erişim sürecindeki etkileri: İstanbul Üniversitesi Enformatik Bölümü Örneği. Journal of Research in Education and Teaching, 4(3), 334-344.
22. Sandvik, H. (1999). Health information and interaction on the Internet: asurvey of female urinary incontinence. Br Med, 319, 29-32.
23. Silberg, W. M., Lundberg, G. D., ve Musacchio, R. A. (1997). Assessing, controlling,and assuring the quality of medical information on the Internet. Am Med Assoc, 5, 277-1244.
24. TÜİK. (2015). Hanehalkı bilişim teknolojileri kullanım araştırması, 2015. Türkiye İstatistik Kurumu: http://www.tuik.gov.tr/PreHaberBultenleri.do?id=18660 (04.06.2016)