Thomas Hobbes's Concept of Egoism

Abstract

One of the questions that has never been fully answered in the history of philosophy is what determines human actions, or in other words, what element or elements motivate human actions. Philosophers seeking answers to these questions have developed their own theories of moral philosophy and explained human actions according to these theories. One of the foremost of these theories is the idea of egoism. Egoism, which is divided into many types in the history of philosophy, such as psychological, ethical, and rational, is generally a theory that claims that human actions are shaped only by their own interests. Generally positioned in opposition to altruism in the context of moral philosophy, egoism can also be said to be the subject of research by disciplines such as psychology and biology. The most important representative of psychological egoism is considered to be the English thinker Thomas Hobbes. Hobbes, living in a period that witnessed the scientific revolutions and the birth of modern philosophy, developed his ideas in this context. In particular, the fact that the English state in which he lived was severely weakened by wars led him to seek solutions to escape this state of war. The most important solution the philosopher found was the conception of an authoritarian state. To legitimize this authoritarian state over people, he developed the doctrine of egoism. In other words, Hobbes, in a sense, adopted a pessimistic approach to human nature to make people accept an authoritarian state. According to this pessimism, humans are inherently egoistic in the state of nature, and this egoism will inevitably lead to a state of war. Therefore, a state is necessary to eliminate this situation. So, according to Hobbes, do people need an authoritarian state because they are necessarily egoistic? Or are people characterized as egoistic to legitimize an authoritarian state? These questions are still being explored.

Keywords

• Thomas Hobbes
• egoism
• state of nature
• state

Thomas Hobbes’un Egoizm Anlayışı

Abstract

Felsefe tarihinde tam olarak cevap bulunamayan sorulardan bir tanesi, insan eylemlerini neye göre belirlediği, başka bir deyişle insan eylemlerini motive eden unsur veya unsurların ne olduğu sorusudur. Bu sorulara cevap arayan filozoflar, kendi ahlak felsefesi teorilerini geliştirmişler ve insan eylemlerini de bu teorilere göre açıklamışlardır. Bu teorilerin başta gelenlerinden bir tanesi egoizm düşüncesidir. Felsefe tarihinde psikolojik, etik, rasyonel ve benzeri pek çok türe ayrılan egoizm, genel olarak insan eylemlerinin sadece kendi ilgilerine göre şekillendiğini iddia eden bir teoridir. Ahlak felsefesi özelinde genellikle alturizm yani özgecilik düşüncesine karşıt bir yerde konumlanan egoizmin, psikoloji ve biyoloji gibi disiplinler tarafından da araştırmalara konu edindiği söylenebilir. Egoizm türlerinden psikolojik egoizmin en önemli temsilcisi olarak İngiliz düşünürü Thomas Hobbes görülmektedir. Hobbes, yaşadığı dönem itibarıyla bilimsel devrimlerin ve modern felsefenin doğuşuna şahit olmuş, düşüncelerini de bu minvalde geliştirmiştir. Özellikle içinde yaşamış olduğu İngiliz devletinin savaşlardan dolayı çok yıpranması, onu bu savaş durumundan kurtulmak için çareler aramaya yöneltmiştir. Düşünürün bulmuş olduğu en önemli çare ise otoriter bir devlet tasavvurudur. İşte bu otoriter devleti insanlar üzerinde meşrulaştırmak için de egoizm öğretisini geliştirmiştir. Başka bir deyişle Hobbes, bir anlamda otoriter bir devleti, insanlara kabul ettirmek için insan doğası hakkında kötümser bir yaklaşımda bulunmuştur. Bu kötümserliğe göre insan doğa durumunda doğası gereği egoisttir ve onun bu egoistliği zorunlu olarak savaş durumu doğuracaktır. Dolayısıyla da bu durumun ortadan kalması için devlet gereklidir. Dolayısıyla Hobbes’a göre insanlar zorunlu olarak mı egoist oldukları için otoriter bir devlete ihtiyaç duyarlar? Yoksa otoriter bir devletin meşru gösterilmesi için mi insanlar egoist olarak nitelendirilmiştir? şeklindeki sorulara, hala cevap aranmaktadır.

Keywords

• Thomas Hobbes
• egoizm
• doğa durumu
• devlet

References

1. Audi, R. (Ed.). (1999). The Cambridge dictionary of philosophy (2. baskı). Cambridge University Press.
2. Baier, K. (1993). Egoism. P. Singer (Ed.), A companion to ethics içinde (s. 197-204). Blackwell.
3. Billington, R. (2011). Felsefeyi yaşamak: Ahlak düşüncesine giriş (A. Yılmaz, Çev.). Ayrıntı Yayınları.
4. Bolay, S. H. (2013). Felsefe doktrinleri ve terimleri sözlüğü. Nobel Yayınları.
5. Brandt, R. (1972). Rationality, egoism, and morality. The Journal of Philosophy, 69(20), 681–697. https://doi.org/10.2307/2024673
6. Bunnin, N., & Yu, J. (Eds.). (2004). The Blackwell dictionary of western philosophy. Blackwell.
7. Cevizci, A. (2002). Felsefe sözlüğü. Paradigma Yayınları.
8. Feldman, F. (2009). Etik Nedir? (F. B. Aydar, Çev.). Boğaziçi Üniversitesi Yayınları.

9. Hobbes, T. (2003). On the citizen (R. Tuck & M. Silverthorne, Ed. ve Çev.). Cambridge University Press.
10. Hobbes, T. (2004). Leviathan (S. Lim, Çev.). Yapı Kredi Yayınları.
11. Nagel, T. (1970). The Possibility of Altruism. Princeton University Press
12. Nişanyan, S. (2009). Sözlerin Soyağacı. Everest Yayınları.
13. Worsnip, A. (2015). Hobbes and normative egoism. Archiv für Geschichte der Philosophie, 97(4), 481–512.