Zeka Oyunlarının 12-15 Yaş Aralığındaki Çocukların Saldırganlık Davranışlarına Etkisi

Öz

 Amaç: Bu çalışma ile zeka oyunları dersi alan 6,7 ve 8. sınıf öğrencilerinin  saldırganlık davranış düzeylerini belirlemek amaçlandı. Yöntem: Araştırmaya 12-15 yaşları arasında seçmeli zekâ oyunları dersi alan ve gönüllü olan 106 kız, 94 erkek öğrenci katıldı. Ön test yapılmadan önceki iki hafta dersin içeriği ve amaçları hakkında bilgi verilerek oynanacak oyunlar tanıtıldı. Sekiz hafta boyunca haftada 2 saat akıl yürütme ve strateji oyunları olan satranç, mangala, dokuz taş gibi oyunlar oynatıldı. Saldırganlık davranışına ilişkin verileri toplamak için Tuzgöl (1998) tarafından geliştirilen saldırganlık ölçeği (davranış değerlendirme ölçeği) kullanıldı. Bulgular: Elde edilen verilerin analizinde SPSS 22.0 programından yararlanıldı. Ön test ve son test arasındaki ilişkiye bakmak için Paired-Samples T Test kullanıldı. Çalışmanın sonucunda belirlenen süre içerisinde zekâ oyunları oynayan öğrencilerin saldırganlık eğilimlerinde anlamlı bir fark (p<0.05) olduğu gözlemlendi.  Sonuç: Sonuç olarak bu yaş aralığındaki çocuklarda zekâ oyunlarını oynayan çocukların saldırganlık davranışlarında büyük oranda düşüş olduğu tespit edild

Anahtar Kelimeler

• spor,çocuk,zekâ oyunları

Kaynakça

1. Ayan, S., Memiş, U., Eynur, B., Şahin, K. (2006). İlköğretim 1. Kademe Beden Eğitimi Dersine Verilen Önemin Sınıf Öğretmenleri Açısından Değerlendirilmesi. Ulusal Sınıf Öğretmenliği Kongresi (S. 573-578). Kök Yayıncılık. Ankara.
2. Bacanlı, H. (2014). Sosyal Beceri Eğitimi. Pegem Akademi, Ankara.
3. Bartholomew, J.D. (2005). Measuring Intelligence: Facts and Fallacies. USA: Cambridge University Press., 137-138.
4. Bilgi, A. (2005). Bilgisayar Oyunu Oynayan ve Oynamayan İlköğretim Öğrencilerinin Saldırganlık, Depresyon Ve Yalnızlık Düzeylerinin İncelenmesi. Yüksek Lisans Tezi. İstanbul: Marmara Üniversitesi. Marmara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Anabilim Dalı.
5. Bottino, R., Ott, M. (2006). Mind Games, Reasoning Skills, And The Primary School Curriculum: Hints From A Field Experiment. Learning Media and Technology, 31(4),359-375.
6. Çankaya, G., Ergin, H. (2015). Çocukların Oymadıkları Oyunlara Göre Empati Ve Saldırganlık Düzeylerinin İncelenmesi. Hacettepe Üniversitesi Sağlık Bilimleri Fakültesi Dergisi, 1(2): 283-297.
7. Dempsey, J., Haynes, L., Lucassen, B., Casey, M. (2002). Forty Simple Computer Games And What They Could Mean To Educators. Simulation and Gaming, 3(2):157-168.
8. Devecioğlu, Y., Karadağ, Z. (2014). Amaç Beklenti ve Öneriler Bağlamında Zeka Oyunları Dersinin Değerlendirilmesi. Bayburt Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 9(1):41-61.

9. Gardner, H. (2004). Zihin Çerçeveleri: Çoklu Zeka Kuramı. Melisa matbaacılık, İstanbul.
10. Keskin, A. (2009). Oyunların Çocukların Çoklu Zeka Alanlarının Gelişimine Etkisi. Yüksek Lisans Tezi. Konya: Selçuk Üniversitesi. Sosyal Bilimler Enstitüsü İlköğretim Anabilim Dalı Sınıf Öğretmenliği Bilim Dalı.
11. Kirriemuir, J., Mcfarlane, A. (2004). Literature Review in Games and Learning. Bristol:ss:1-13 https://telearn.archives-ouvertes.fr/hal-00190453.Lochman, J.E. (1994). Social-Cognitive Processes of Severely Violent, Moderately Aggressive, and Nonaggressive Boys. Journal of Consulting and Clinical Psychology, 62, 2: 366-374.
12. M.E.B. (2013). Ortaokul ve İmam Hatip Ortaokulu Zeka Oyunları Dersi. Milli Eğitim Bakanlığı, Ankara.
13. Rosas, R., Nussbaum, M., Cumsille, P., Marianov, V., Correa, M., Flores, P., Salinas, M. (2003). Beyond Nintendo: Design And Asessment Of Educational Video Games For First And Second Grade Students. Computer and Education, 40(1) :71-94.
14. Sevinç, M. (2005). Erken Çocuklukta Gelişim ve Eğitimde Yeni Yaklaşımlar. Morpa Kültür Yayınları, İstanbul.Tuzgöl, M. (1998). Ana-Baba Tutumları Farklı Lise Öğrencilerinin Saldırganlık Düzeylerinin Çeşitli Değişkenler Açısından İncelenmesi. Türk Psikolojik Danışma ve Rehberlik Dergisi, 2 (14):40-41.
15. Ulusoy, Ç.A., Saygı, E., Umay, A. (2017). İlköğretim Matematik Öğretmenlerinin Zeka Oyunları ile İlgili Görüşleri. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 32(2): 280-294.