ÇOCUKLARIN SUÇA SÜRÜKLENMESİNİN ÖNLENMESİNDE KOLLUĞUN ROLÜ: GÜVENLİK VE ADALET DENGESİ

Bu çalışmada, çocukların suça sürüklenmesinin önlenmesinde kolluğun rolü güvenlik ve adalet dengesi çerçevesinde incelenmektedir. Araştırmada, TÜİK’in güvenlik birimlerine gelen veya getirilen çocuklara ilişkin 2015–2025 dönemi tabloları betimsel eğilim analiziyle değerlendirilmiştir. Adalet istatistiklerinden tamamlayıcı biçimde yararlanılmıştır. Türk mevzuatı, ulusal politika belgeleri, uluslararası standartlar ve ilgili araştırmalar ise nitel doküman incelemesine tabi tutulmuştur. Bulgular, suça sürüklenme nedeniyle kaydedilen olay sayısının 2015’te 133.829 iken 2025’te 196.308’e ulaştığını göstermektedir. Dönem genelindeki artış yüzde 46,7 olarak hesaplanmıştır. 2025 yılında ise bir önceki yıla göre yüzde 3,2 azalma kaydedilmiştir. Olayların ağırlıklı olarak 15–17 yaş grubunda ve erkek çocuklarda yoğunlaştığı tespit edilmiştir. Yaralama, hırsızlık ve uyuşturucu veya uyarıcı madde suçları öne çıkan kategorileri oluşturmaktadır. Verilerin olay sayısını göstermesi nedeniyle bulgular tekil çocuk sayısı veya nedensel etki şeklinde yorumlanmamıştır. Mevzuat ve literatür birlikte değerlendirildiğinde, kolluğun ilk temas aşamasındaki uzmanlaşmış ve çocuk dostu yaklaşımının önleyici kapasite bakımından önem taşıdığı sonucuna ulaşılmıştır. Usul adaletine dayalı iletişim, çocuğun ihtiyaçlarına uygun yönlendirme ve kurumlar arası koordinasyon bu kapasitenin temel unsurlarını oluşturmaktadır. Sonuç olarak tekrar temas, hizmete erişim ve yönlendirme sürecinin tamamlanması gibi göstergelerin mevcut veri sistemlerine eklenmesi önerilmektedir.

This study examines the role of law enforcement in preventing children’s involvement in crime within the framework of balancing security and justice. Tables published by the Turkish Statistical Institute on children received by or brought to security units between 2015 and 2025 were evaluated through descriptive trend analysis. Judicial statistics were used as complementary material. Turkish legislation, national policy documents, international standards, and relevant studies were examined through qualitative document analysis. The findings show that the number of incidents recorded due to alleged offending increased from 133,829 in 2015 to 196,308 in 2025. The overall increase during the period was 46.7 per cent. In 2025, however, a 3.2 per cent decline was recorded compared with the previous year. Incidents were concentrated among boys aged 15–17. Assault, theft, and drug-related offences constituted the leading categories. Since the data measure incidents, the findings were not interpreted as the number of unique children or as evidence of causal effects. A joint assessment of the legal framework and the literature indicates that a specialised and child-friendly approach during initial law enforcement contact is important for preventive capacity. Communication based on procedural justice, referral tailored to the child’s needs, and inter-agency coordination constitute the principal elements of this capacity. It is therefore recommended that indicators concerning repeated contact, access to services, and completion of referral processes be incorporated into existing data systems.