İLETİŞİM BECERİLERİNİN SAĞLIK ÇALIŞANLARININ YAŞADIKLARI İŞ STRESİNE ETKİSİ: BURSA SAĞLIK SEKTÖRÜ ÖRNEĞİ
Öz
Bu çalışma, sağlık çalışanlarının iletişim becerilerinin iş stresi üzerindeki etkisini incelemeyi amaçlamaktadır. Sağlık sektörü, yoğun iş yükü, zaman baskısı ve hata toleransının düşük olması nedeniyle en stresli çalışma ortamlarından biridir. Bu bağlamda etkili iletişim becerileri; empati, bilgilendirici iletişim, saygı ve sosyal beceriler gibi boyutlarıyla, çalışanların stresle başa çıkma kapasitelerini artırabilecek önemli bir iş kaynağı olarak değerlendirilmektedir. Araştırmanın evrenini Bursa ilinde görev yapan sağlık çalışanları oluşturmuş, örneklemi ise gönüllülük esasına göre seçilen 297 katılımcı meydana getirmiştir. Veriler, Leal-Costa ve arkadaşları (2016) tarafından geliştirilen ve Mendi, Yıldırım ve Mendi (2020) tarafından Türkçeye uyarlanan Sağlık Çalışanları İletişim Becerileri Ölçeği (HP-CSS) ile Teleş’in (2021) Türkçe geçerlik-güvenirlik çalışmasını yaptığı Genel İş Stresi Ölçeği (GWSS) aracılığıyla toplanmıştır. Verilerin analizinde yapısal eşitlik modellemesi (SEM) kullanılmıştır. Analiz bulguları, iletişim becerileri ile iş stresi arasında güçlü ve negatif yönlü bir ilişki olduğunu göstermiştir (β = -0,90; p < 0,01). Özellikle empati, bilgilendirici iletişim, saygı ve sosyal beceriler boyutlarının, çalışanların stres düzeylerini azalttığı tespit edilmiştir. Araştırma sonuçları, sağlık çalışanlarının iletişim becerilerinin geliştirilmesine yönelik eğitim programlarının ve örgütsel destek mekanizmalarının önemine işaret etmektedir.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Adler, R. B., Rosenfeld, L. B., & Proctor, R. F. (2018). Interplay: The Process of Interpersonal Communication (14th ed.). Oxford University Press.
- Aish, A.-M., & Jöreskog, K. G. (1990). “A Panel Model for Political Efficacy and Responsiveness: An Application of LISREL 7 with Weighted Least Squares”. Quality & Quantity, 24(4): 405–426. https://doi.org/10.1007/BF00152013
- Bakker, A. B., & Demerouti, E. (2017). “Job Demands–Resources Theory: Taking Stock and Looking Forward”. Journal of Occupational Health Psychology, 22(3): 273–285. https://doi.org/10.1037/ocp0000056
- Bayram, N. (2013). Yapısal Eşitlik Modellemesine Giriş: Amos Uygulamaları (2. baskı). Ezgi Kitabevi.
- Büyüköztürk, Ş. (2003). Sosyal Bilimler İçin Veri Analizi El Kitabı. Pegem Yayıncılık.
- Byrne, B. M. (2013). Structural Equation Modeling with AMOS: Basic Concepts, Applications, and Programming (2nd ed.). Routledge.
- Chant, S., Randle, J., Russell, G., & Webb, C. (2002). “Communication Skills Training in Healthcare: A Review of the Literatüre”. Nurse Education Today, 22(3): 189–202. https://doi.org/10.1054/nedt.2001.0690
- Chou, S.-C., Boldy, D. P., & Lee, Y.-H. (2002). “Measuring Job Satisfaction in Residential Aged Care”. International Journal for Quality in Health Care, 14(1): 49–54. https://doi.org/10.1093/intqhc/14.1.49
- Cox, T., & Griffiths, A. (2010). Work-Related Stress: A Theoretical Perspective. In J. Houdmont & S. Leka (Eds.), Occupational health psychology (pp. 31–56). Wiley-Blackwell.
- Çokluk Bökeoğlu, Ö., Şekercioğlu, G., & Büyüköztürk, Ş. (2016). Sosyal Bilimler İçin Çok Değişkenli İstatistik: SPSS Ve LISREL Uygulamaları (4. baskı). Pegem Akademi Yayıncılık.