TELETIP UYGULAMALARINDA SORUMLULUĞUN HEKİMDEN ORGANİZASYONA KAYMASI: HASTANEYE KABUL SÖZLEŞMESİNİN TÜRLERİ BAKIMINDAN BİR İNCELEME

Teletıp uygulamalarında tıbbi edim, klasik tedavi ilişkisinden farklı olarak bölünerek ve çok kişili biçimde ifa edilmektedir. Uzaktan sağlık hizmetinin sunumuna tedaviyi yürüten hekimin yanında danışılan hekim, sağlık tesisi ve uzaktan sağlık bilgi sistemini işleten kişi de katılmakta, edimin bir bölümü hastanın yanında bulunan başka bir sağlık meslek mensubu tarafından gerçekleştirilmektedir. Bu yapı, tazminat sorumluluğunun muhatabının belirlenmesini klasik hasta-hekim ilişkisine göre güçleştirmektedir. Uzaktan Sağlık Hizmetlerinin Sunumu Hakkında Yönetmelik’ten bir sorumluluk rejimi kurması beklenememekle birlikte, Yönetmelik sorumluluğun şartlarını uzaktan sunum bakımından somutlaştıracak davranış standartlarını da yeterince belirlememiştir. Uygulamada doğrudan uzaktan sağlık hizmetine ilişkin bir yüksek mahkeme kararı henüz bulunmadığından, inceleme mevcut içtihadın uzaktan sunuma uyarlanması yöntemiyle yürütülmüştür. Çalışmada önce uzaktan sağlık hizmeti sözleşmesinin hukuki niteliği belirlenmekte, ardından teletıp hizmetinden doğan sorumluluğun hastaneye kabul sözleşmesinin türlerine göre nasıl dağıtılacağı incelenmekte ve edimin uzaktan ifasının sorumluluğu tedaviyi yürüten hekimden sağlık tesisinin organizasyonuna kaydırdığı sonucuna varılmaktadır. İnceleme, Alman hukukundaki sözleşme türleri ayrımı ile Türk yargı içtihadındaki organizasyon kusuru ölçütü birlikte değerlendirilerek yürütülmüştür. Çalışmanın özgünlüğü, teletıp uygulamalarından doğan tazminat sorumluluğunu ilk kez hastaneye kabul sözleşmesinin türleri ekseninde ele alması ve sorumluluğun ağırlık noktasının hekimden organizasyona kaydığını Türk yargı içtihadı ile Alman öğretisini birlikte değerlendirerek ortaya koymasıdır.

In telemedicine, unlike in the classical treatment relationship, medical performance is rendered in a divided, multi-party manner. Alongside the treating physician, the consulted physician, the health facility and the operator of the information system take part, while part of it is carried out by a health professional present with the patient. This makes the party liable in damages harder to identify. A regulation cannot establish a liability regime of its own; yet the Regulation on the Provision of Remote Health Services also fails to lay down the standards of conduct that would give content to the conditions of liability in remote provision. Since no Turkish higher court has yet ruled on remote health services, the study proceeds by adapting existing case law. It first determines the legal nature of the remote health service contract, then examines how liability is distributed according to the types of hospital admission contract, and concludes that remote performance shifts liability from the physician to the organisation of the health facility. Its originality lies in addressing this liability through the types of hospital admission contract for the first time, combining the German distinction between contract types with organisational fault in Turkish case law.