TR
EN
OSMANLI DIŞ BORÇLANMASININ HOBSON-LENİN TEZİ BAĞLAMINDA DEĞERLENDİRİLMESİ
Öz
Ülkeler açısından dış borçlar, iç tasarrufların yetersiz kalması durumunda başvurulan alternatif bir finansman yöntemidir. Yayılmacı ülkelerin tarihsel gelişiminde dış borca dayalı sermaye ihracı politikası, hegemonik alanın genişletilmesi yolunda bir tür araç niteliğindedir. Hobson Lenin tezine göre; Batı genişlemesinin temelinde finansal kapitalizmin neden olduğu sermaye ihracı baskısı yer almaktadır. Bu bakımdan sermaye ihracı baskısı, merkez çevre ilişkisinin oluşum sürecinin de önemli bir unsurudur. Osmanlı Devleti bu sürece, 17. yüzyılın sonundan itibaren mali yapısında meydana gelen sorunların Batının yükselişi ile kesişimi noktasında dâhil olmuştur. Bu çalışmada Osmanlı Devletinin dış borçlanma süreci, Hobson Lenin tezi bağlamında ele alınmaktadır. Klasik Kalkınma Kuramlarına karşıt görüşler içeren Bağımlılık Kuramları ve Modern Dünya Sistemi gibi farklı yaklaşımlar tarafından da desteklenen bu tez, Osmanlı özelinde merkez çevre ilişkileri üzerinden, tarihsel bir perspektifle değerlendirilmektedir.
Anahtar Kelimeler
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
-
Bölüm
-
Yayımlanma Tarihi
1 Temmuz 2015
Gönderilme Tarihi
1 Temmuz 2015
Kabul Tarihi
-
Yayımlandığı Sayı
Yıl 1970 Sayı: 51