Trait anxiety, depression, and insomnia among benign paroxysmal positional vertigo cases: A multidisciplinary cross-sectional study

Background: Benign paroxysmal positional vertigo is the most common peripheral vestibular disease and is often associated with psychiatric conditions, including anxiety, depression, and insomnia. Studies evaluating trait anxiety in benign paroxysmal positional vertigo cases are limited. Our study aimed to assess trait anxiety, depression, and insomnia levels among those cases to investigate and emphasize the clinical value of evaluating psychiatric comorbidities. Methods: Individuals who applied to an otorhinolaryngology outpatient clinic and were diagnosed with benign paroxysmal positional vertigo were consecutively invited to participate. An extensive psychiatric assessment, Beck Anxiety Inventory, Beck Depression Inventory, Insomnia Severity Index, and Penn State Worry Questionnaire, was applied. Results: Of 35 benign paroxysmal positional vertigo patients (21 females, 14 males, mean age: 51), almost half were diagnosed with anxiety disorders, and one-third were diagnosed with depressive disorders. 34.3% (n = 12) of the sample had mild anxiety, whereas 28.6% (n = 10) had moderate and 31.4% (n = 11) had severe anxiety. 25.7% (n = 9) of the cases reported mild depressive symptoms, while 22.9% (n = 8) had moderate, and 11.4% (n = 4) had severe depression scores. 77.1% (n = 27) of the patients had mild to severe insomnia severity. All 35 participants in the study showed higher trait anxiety levels than the cut-off values of the scale. Conclusions: Evaluating benign paroxysmal positional vertigo cases for psychiatric conditions could contribute to the practical and integrated treatment of the disease, reduce its triggering causes, and increase the quality of life of the patients.

Arkaplan: Benign paroksismal pozisyonel vertigo en sık görülen periferik vestibüler hastalıktır ve sıklıkla anksiyete, depresyon ve uykusuzluk gibi psikiyatrik durumlarla ilişkilidir. Benign paroksismal pozisyonel vertigo olgularında sürekli kaygıyı değerlendiren çalışmalar sınırlıdır. Bu çalışmada psikiyatrik komorbiditeleri değerlendirmenin klinik değerini vurgulamak üzere bu olgularda görülen sürekli kaygı, depresyon ve uykusuzluk düzeylerinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Yöntem: Kulak burun boğaz polikliniğine başvuran ve benign paroksismal pozisyonel vertigo tanısı alan bireyler ardışık olarak çalışmaya davet edildi. Olgulara kapsamlı psikiyatrik değerlendirme yapılarak Beck Anksiyete Envanteri, Beck Depresyon Envanteri, Uykusuzluk Şiddeti İndeksi ve Penn State Endişe Ölçeği uygulandı. Bulgular: Yapılan psikiyatrik değerlendirme sonucunda benign paroksismal pozisyonel vertigolu 35 hastanın (21 kadın, 14 erkek, yaş ortalaması: 51) neredeyse yarısına anksiyete bozukluğu, üçte birine depresif bozukluk tanısı konuldu. Örneklemin %34,3'ünde (n=12) hafif düzeyde, %28,6'sınde (n=10) orta düzeyde, %31,4'ünde (n=11) ise şiddetli düzeyde anksiyete tespit edildi. Olguların %25,7'si (n=9) hafif, %22,9'u (n=8) orta, %11,4'ü (n=4) şiddetli depresyon belirtileri bildirdi. Hastaların %77,1'inde (n=27) hafif ila şiddetli düzeyde uykusuzluk vardı. Araştırmaya katılan 35 katılımcının tamamı, ölçeğin kesme değerlerinden daha yüksek sürekli kaygı düzeyi gösterdi. Sonuç: Benign paroksismal pozisyonel vertigo olgularının psikiyatrik durumlar açısından değerlendirilmesi, hastalığın etkin ve entegre tedavisine, tetikleyici nedenlerin azaltılmasına ve hastaların yaşam kalitesinin artırılmasına katkı sağlayabilir.